Συμβολή σε μια μελλοντική ειλικρινή ελληνοτουρκική φιλία
Οι Τούρκοι Πέρασαν
Εκεί όπου τα πόδια μου επάτησα
το αίμα πάντα άφθονο τη γη ποτίζει
κι εκεί όπου τα χέρια μου τα άπλωσα
ο Μάης σε φθινόπωρο ευθύς γυρίζει.
Και πέτρα πάν' στην πέτρα αν ξεγελαστώ
κι αφήσω, με το τζάκι μου να σβήσω,
το σπίτι μου να γκρεμιστεί και να χαθώ.
Θα κάνω τάφους τους ροδώνες όλους γύρω.
Θ' αφήσω όλεθρο που θαν' μοναδικός
και ξανάγραψε ποτέ η ιστορία
που δεν θα διορθώσει ο πολιτισμός
σε δέκα χρόνια μετά. Πίστη μ' είν' η βία.
Απ' την αναπνοή μου θα ξερνώ φωτιά
και θάνατο τριγύρω, από το ντουφέκι.
Σημαία δεν θ' αφήσω στις επάλξεις μια
και το σπαθί μου θαν' παντού αστροπελέκι.
Θε να λερώσω κάθε χρώμα πούν' λευκό
με ένανε λεκέ μαβί από μπαρούτι
κι αυτόν θα τον ποτίσω μ' αίμα εχθρικό
να με θυμούνται οι εχθροί μου τούτοι.
Τα σπλάχνα θα κρεμάσω στου γαϊτανιού
την άκρη. Και του κόσμου τη σοφία όλου
μαζί με τον πολιτισμό, στου ντουφεκιού
τη σφαίρα και στα πίσω πόδια του αλόγου.
Οι ρεματιές, τα δάση πάνω στα βουνά
μαζί με τους σταυρούς τ' ολέθρου που θ' αφήσω
για πάντα θα μιλούν στον κόσμο για καλά
"Οι Τούρκοι πέρασαν". Να τι αφήσαν πίσω.
Ενίς-Αβνί Μπέη (Άκκα Γιουντίς), 1912, περιοδικό Τανίν.
