Κάποιο λάκκο έχει η φάβα…
Γράφει ο
ΝΙΚΟΣ ΚΩΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ| Μία περίεργη αλλαγή συντελείται τις τελευταίες μέρες στη «γραμμή» κυβερνητικών στελεχών και «μέσων μαζικής αποχαύνωσης», η οποία πρέπει να μας προβληματίσει. Ξαφνικά το «ταμπού» της αναδιάρθρωσης, βάλλεται από κυβερνητικούς βουλευτές -μερικούς μάλιστα ιδιαίτερα προβεβλημένους ή παλαιά κυβερνητικά στελέχη. Βάλλεται ακόμα, από τον τύπο και μάλιστα μεγάλες εφημερίδες, ανεξάρτητα αν φαίνεται να υπάρχει σε κάποια περίπτωση, μία διένεξη οικονομική ή προσωπική με το υπουργείο και τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου. |
| Άλλωστε, αυτή η αλλαγή γραμμής με διαφορετικές αποχρώσεις ή εντάσεις περνά και σε άλλα μέσα –σύμβολα, του ελληνικού επικοινωνιακού καθεστώτος. Ξαφνικά λοιπόν οι άναυδοι αναγνώστες τους, οι οποίοι μάθαιναν επί ένα και πλέον χρόνο ότι αναδιάρθρωση ίσον χρεοκοπία, διαπιστώνουν τώρα με έκπληξη ότι η αναδιάρθρωση μπορεί να μας μειώσει το χρέος, το οποίο δεν μπορεί να ξεπληρώσει ολόκληρο η χώρα, όσα μέτρα και αν ληφθούν. Ειδικά μάλιστα όταν λαμβάνονται ακριβώς αυτά τα μονόπλευρα, άδικα, επικίνδυνα μέτρα τα οποία οδηγούν σε de facto αναδιάρθρωση των έλεγχο της οποίας θα έχουν οι δανειστές… Αυτή η επικοινωνιακή στροφή, θα πρέπει να μας χτυπήσει καμπανάκια, γιατί είναι ολοφάνερο ότι προετοιμάζει το έδαφος για τα μελλούμενα. Έτσι είναι καλό να θυμηθούμε, ότι όσον καιρό όλοι αυτοί «παπαγάλιζαν» τα περί χρεοκοπίας, οι πολίτες και η χώρα έχαναν μία πολύ καλή ευκαιρία σοβαρής διαπραγμάτευσης που θα είχε ως αποτέλεσμα, να αποφευχθούν τα περισσότερα σκληρά μέτρα και να μειωθεί αληθινά το χρέος. Κάθε μέρα χανόταν και χάνεται ακόμα, μία καλή ευκαιρία για διαπραγμάτευσης, κάτω από το συσσωρευμένο βάρος των ανοησιών που διέσπειραν εντεταλμένοι, στα μέσα μαζικής αποχαύνωσης. Κάθε μέρα η χώρα και πολίτες, σπρώχνονταν όλο και πιο βαθειά στο αδιέξοδο, σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Αν η κυβέρνηση έπαιρνε κάποια μέτρα από την αρχή, θα ήμασταν τώρα στο ΔΝΤ; Θα χρειαζόταν να ληφθούν αυτά τα μέτρα; Αν η κυβέρνηση δεν φώναζε για ψεύτικα στατιστικά στοιχεία και για διεφθαρμένους πολίτες, θα είχαμε αυτή την αντιμετώπιση που μας κοστίζει συνολικά; Αν, αν, αν… Και τώρα ξαφνικά; Κάποιοι ανοίγουν θέμα αναδιάρθρωσης. Γιατί; Το νου σας! Μία ήπια ρύθμιση επιμήκυνσης και μείωσης επιτοκίων ή μία αναδιάρθρωση, μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Αν έχει στόχο να μειώσει το χρέος και μαζί το βάρος μονόπλευρων, επικίνδυνων και επιζήμιων περικοπών και μονόπλευρων φόρων στα συνήθη υποζύγια, είναι καλοδεχούμενη. Μία «αναδιάρθρωση» που θα φροντίσει να διασφαλίσει, ότι διαπλεκόμενοι, μεγαλοφοροφυγάδες και ραντιέρηδες στην Γερμανία ή εδώ, θα πάρουν πίσω όλα τα λεφτά τους που τόκιζαν στα ελληνικά ομόλογα και ακόμα περισσότερα, μέσω των εγγυήσεων των δανείων σε ελληνική γη ή πλούσιο υπέδαφος, είναι χειρότερη από την χρεοκοπία. Η χειρότερη λύση, είναι ότι «αλλάζουμε» το παλιό χρέος των ελληνικών ομολόγων που υπάγεται σε ελληνικό δίκαιο και άρα μπορεί να μειωθεί μονομερώς, σε δάνεια με εγγύηση που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο. Όπως είναι το μνημόνιο. Ένα μνημόνιο ακόμα για νέο δάνειο λοιπόν, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ. Θα εξασφαλίσει τα λεφτά των δανειστών. Αλλά θα εξασφαλίσει τα κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων; Γιατί όλοι μιλάνε για τα ομόλογα που έχουν οι τράπεζες και κανείς δεν θίγει το θέμα των ταμείων; Δεν έχουν ομόλογα; Θα σωθούν τα δικά τους κεφάλαια ή θα απομείνουν τελευταία, να φάνε το «κούρεμα» όταν οι ιδιώτες δανειστές θα έχουν πάρει πίσω λεφτά και κέρδη (που βγάζουν τόσα χρόνια από τόκους;) Γιατί, αφού θα στραγγίξει κάθε διαθέσιμο πόρο και περιουσία των πολιτών και της χώρας, θα καταλήξει και πάλι σε χρεοκοπία, αφήνοντας όλους χωρίς ευρώ τσακιστό, χωρίς περιουσία για «αξιοποίηση» ή πώληση και επιπλέον με αυξημένο το χρέος. Υπενθυμίζεται, ότι το χρέος μεγαλώνει όσο προστίθεται το έλλειμμα κάθε έτους. Υπενθυμίζεται ακόμα, ότι τα προσδοκώμενα 50 δια ευρώ από την «αξιοποίηση» της ελληνικής περιουσίας, θα εξοφλήσουν τους τόκους των δανειστών μας στα επόμενα χρόνια και όχι το χρέος. Ποια είναι η λύση λοιπόν; Τι απαντάμε σε αυτούς που λένε «μέτρα και νέο μνημόνιο, γιατί δεν θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;» Πολύ απλά, με τέτοια μέτρα ή χωρίς, πάλι δεν θα υπάρχουν αύριο λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Η απάντηση λοιπόν είναι αυτή που δίνει ο καθηγητής οικονομικών Richard Wolff του Γιώργου Παπανδρέου (όταν σπούδαζε στις ΗΠΑ): Δεν αποδέχομαι αυτό το εύρος των επιλογών. (I don’t accept the range of options). Δεν αποδέχομαι το δίλημμα. Δεν υπάρχουν μόνον δύο επιλογές. Υπάρχουν κι άλλες λύσεις. Ας δοκιμάσουν να εισπράξουν φόρους, από αυτούς που ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ αλλά θέλουν τους τόκους τους… Και ας εξηγήσουν κάτι στην γερμανική κυβέρνηση για τις εταιρίες τους και πως πήραν αυτές τις δουλειές, από αυτή τη χώρα. Υπάρχει ακόμα (λίγος) καιρός, για να περισώσουμε κάτι. Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Free Money |
