Για μια ακόμα φορά και με κατηγορηματικό τρόπο έκλεισε την πόρτα στα σενάρια περί ενότητας της Αριστεράς η Αλέκα Παπαρήγα, χαρακτηρίζοντάς τα «αμπελοφιλοσοφίες». Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, μετά την επιστροφή της από τη συνάντηση των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στις Βρυξέλλες, όχι μόνον επέκρινε τη στρατηγική της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, το ευρωομόλογο και τα περί διαχωρισμού του χρέους σε νόμιμο και μη (όλα αυτά αποτελούν προτάσεις που προωθούν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς), αλλά πήρε και σαφείς αποστάσεις από την προσπάθεια προσέγγισης που γίνεται στην Πορτογαλία ανάμεσα στο Κ.Κ. και το μπλοκ της Αριστεράς: «Ε, το Κ.Κ. Πορτογαλίας θα περάσει ετεροχρονισμένα τις δραματικές εμπειρίες που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1974, το 1989. Φαντάζομαι θα του είναι μια εμπειρία χρήσιμη», είπε η γ.γ.
Παρουσιάζοντας αναλυτικά την πρόταση του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την Ε. Ε. και λαϊκή εξουσία, η κ. Παπαρήγα χαρακτήρισε τη σημερινή οικονομική κρίση αναπόφευκτη, λόγω της φύσης του καπιταλιστικού συστήματος, και υποστήριξε ότι ψεύδονται όσοι καταλογίζουν ως αιτία της κρίσης τις μίζες, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια, τη διόγκωση του κρατικού τομέα, τα ρουσφέτια και την ανικανότητα των κυβερνήσεων, ενώ τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από το ότι ο λαός κατανάλωνε περισσότερα από όσα μπορούσε. Τόνισε ότι «η χρεοκοπία της Ελλάδας έχει αρχίσει, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί» και πρόσθεσε ότι ήδη ένα μέρος του κεφαλαίου έχει υποτιμηθεί, τα κρατικά ομόλογα επίσης είναι υποτιμημένα, τα ασφαλιστικά Ταμεία έχουν απώλειες που φθάνουν το 30%, υπάρχει στάση πληρωμών και η δημόσια περιουσία είναι και αυτή υποτιμημένη.
Η κ. Παπαρήγα εκτίμησε μάλιστα ότι είναι εμφανής η διχογνωμία στην Ευρώπη για το αν πρέπει να γίνει τώρα ή αργότερα η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Η γ.γ. του ΚΚΕ χαρακτήρισε κινητήρια δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής το εργατικό κίνημα, τη συμμαχία του με το ριζοσπαστικό κίνημα των αυτοαπασχολουμένων, τη φτωχή αγροτιά, το ριζοσπαστικό κίνημα νεολαίας και γυναικών με γραμμή πάλης και απώτερο στόχο τη λαϊκή εξουσία, ενώ χαρακτήρισε ως προϋπόθεση την ανασύνταξη των δυνάμεων και την απομόνωση της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Αναφέρθηκε εκτεταμένα στις δυνατότητες της λαϊκής εξουσίας για την ικανοποίηση των αναγκών, αναφέροντας λεπτομερώς τους κλάδους στους οποίους θα στηριχθεί και θα αναδείξει ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας.
