Δεν συμμερίστηκα απολύτως τους αρχικούς πανηγυρισμούς της Κυβέρνησης για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής της 11 Μαρτίου 2011 στις Βρυξέλλες. Οι πρώτες αντιδράσεις ήσαν καθαρά συναισθηματικές και πρόδιδαν το βάθος και την ένταση της αγωνίας που διακατείχε την Κυβέρνηση τις προηγούμενες ημέρες και ώρες. Συμμερίζομαι, όμως, απολύτως το γράμμα και το πνεύμα των δηλώσεων του Πρωθυπουργού στη χθεσινή πρωινή συζήτηση στη Βουλή. Χαρακτήρισε τα αποτελέσματα «ένα βήμα στο δύσκολο μονοπάτι που βαδίζει η χώρα για να βγει από την κρίση».
Δεν κατανοώ καθόλου την σφοδρή επίθεση του Αντώνη Σαμαρά στον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της ίδιας συζήτησης. Από την αρχή προσπάθησε να ακυρώσει τις αγαθές επιπτώσεις στην οικονομία και σε όλους μας από την παράταση αποπληρωμής του χρέους των 110 δις ευρώ. Έβλεπε μόνο το γεγονός ότι τώρα πια θα πληρώνουμε τόκους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Φαντάζεστε τι θα έλεγε ο Αντώνης Σαμαράς σε μία επιχείρηση που βαρύνεται από χρέη και οι δανειστές της δέχονται να εξοφλείται το χρέος με μικρότερες δόσεις, αλλά αναπόφευκτα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα; Δεν θα γινόταν με τέτοιους ισχυρισμούς γραφικός;
Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι πάντα έτσι ήταν. Η Αντιπολίτευση να μη χαίρεται για τις ενδεχόμενες επιτυχίες της Κυβέρνησης. Αντίθετα, να επιδεικνύει μία συμπεριφορά φθόνου μέσα από υπερβολικές και αστήρικτες κατηγορίες, αντιρρήσεις και ενστάσεις. Δεν είναι παράλογος ένας τέτοιος ισχυρισμός. Αλλά η παράταση χρήσης τέτοιων ισχυρισμών δικαιολογείται κάτω από τις σημερινές εξαιρετικές συνθήκες;
Προσωπικά ο Αντώνης Σαμαράς μου είναι συμπαθής. Με την αντιφατική του όμως συμπεριφορά, με τον ξεπερασμένο λαϊκισμό του, με τον αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό του, με την πλήρη περιφρόνηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας θα χάσει το εσωκομματικό του παιχνίδι. Πολύ πιο γρήγορα από ό,τι εκτιμηθεί και πιστευτεί αρχικά
Νέα Κρήτη
