Παράνομο το πάγιο τέλος ύδρευσης που εισπράττει η ΔΕΥΑ Κομοτηνής

ΝΑ ΠΑΨΕΙ Η ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΤΟΥ 10.12.2010

Αντίκειται στην αρχή της ανταποδοτικότητας των τελών υδρεύσεως και αποχετεύσεως Γράφει ο Αθανάσιος Κεραμιτζής

Από της ενάρξεως της λειτουργίας της (συστατικό Π.Δ. 467/1987 – ΦΕΚ 217/Α/06-12-1987), η Δ.Ε.Υ.Α. Κομοτηνής εισπράττει από τους καταναλωτές ύδατος, πέραν της αξίας της πραγματικής κατανάλωσης ύδατος και των άλλων ανταποδοτικών τελών και εσόδων εν γένει υδρεύσεως και αποχετεύσεως, και ένα ΠΑΓΙΟ ΤΕΛΟΣ, το οποίο ορίζεται από αυτήν ως τέλος ελάχιστης/πάγιας κατανάλωσης νερού (πλασματικής κατανάλωσης). Το πάγιο αυτό τέλος επιβάλλεται ανά εκδιδόμενο κατά δίμηνο λογαριασμό τελών υδρεύσεως - αποχετεύσεως και ανέρχεται σήμερα στο ποσό των 10,00 ευρώ και, μαζί με τον Φ.Π.Α. 23%, στο συνολικό ποσό των 12,30 ευρώ. Φαντάζομαι ότι πάγιο τέλος υδρεύσεως θα εισπράττουν από της συστάσεώς τους και μετά και οι άλλες Δ.Ε.Υ.Α. της χώρας, αν όχι όλες, τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές, αφού συνηθίζεται αυτές ν’ ακολουθούν κοινή πρακτική σε θέματα που αφορούν τη βεβαίωση και είσπραξη των εσόδων τους εν γένει. Ύστερα από 30 περίπου χρόνια από της ενάρξεως ισχύος του Ν. 1069/1980, που προβλέπει την ίδρυση από τους Δήμους Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.), που λειτουργούν ως Ν.Π.Ι.Δ. κοινωφελούς χαρακτήρα, το υπουργείο Εσωτερικών εδέησε να γνωστοποιήσει στις Περιφέρειες του Κράτους και στην Ένωση Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης – Αποχέτευσης (Ε.Δ.Ε.Υ.Α.), ότι το ανωτέρω ΠΑΓΙΟ ΤΕΛΟΣ δεν βρίσκει έρεισμα στο νόμο! Και, ίσως, ν’ αργούσε κι άλλο ή και να μην έκαμνε ποτέ την παραπάνω διάγνωση – υπόδειξη, αν κάποιοι ενεργοί πολίτες, που ξέρουν να διεκδικούν τα δίκαια τους, δεν προσέφευγαν, σχετικά για το παραπάνω θέμα, αλλά και για άλλα θέματα που ανάγονται στην εφαρμογή της νομοθεσίας που διέπει τη χρέωση των τελών κλπ. εσόδων ύδρευσης που εισπράττουν οι Δ.Ε.Υ.Α. και οι Ο.Τ.Α. γενικότερα (που δεν έχουν συστήσει Δ.Ε.Υ.Α.), στον Συνήγορο του Πολίτη, αλλά και στο ίδιο το υπουργείο Εσωτερικών. Συγκεκριμένα, το υπουργείο Εσωτερικών, με την αριθμ. 16898/19-08-2010 εγκύκλιό του που απευθύνεται στις Περιφέρειες του Κράτους και στην Ε.Δ.Ε.Υ.Α. και που κοινοποιείται στην Κ.Ε.Δ.Κ.Ε., στο Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης και στον Συνήγορο του Πολίτη, που εκδόθηκε με αφορμή την αριθμ. 11366.08.05/22-03-2010 σχετική πορισματική επιστολή του Συνηγόρου του Πολίτη, γνωρίζει, μεταξύ των άλλων, και ότι: α. Τα έσοδα εκ των τελών υδρεύσεως και αποχετεύσεως των Δ.Ε.Υ.Α., με εξαίρεση το πρόσθετο ειδικό τέλος των άρθρων 10 παρ. 1α και 11 του Ν. 1069/1980, έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα, β. Το ειδικό πρόσθετο τέλος υπολογίζεται σε ποσοστό 80% επί της αξίας του καταναλισκομένου ύδατος, δηλαδή επί της πραγματικής κατανάλωσης νερού και όχι επί πλασματικής, οριζόμενης ως ελάχιστης/πάγιας κατανάλωσης νερού και γ) Η επιβολή παγίου τέλους κατανάλωσης ύδατος, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις, καθορίζεται ως «τέλος ελάχιστης κατανάλωσης» δεν βρίσκει έρεισμα στις σχετικές, περί ύδρευσης, διατάξεις και στην αρχή της ανταποδοτικότητας, καθότι οι καταναλωτές υποχρεούνται να καταβάλλουν και ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό ανεξάρτητα και πέραν από την αξία της πραγματικής ποσότητας νερού που καταναλώθηκε από αυτούς και που καταγράφηκε στους υδρομετρητές τους. Το γεγονός ότι στις περιπτώσεις μηδενικής κατανάλωσης ύδατος δεν μπορεί να χρεωθεί το ειδικό πρόσθετο τέλος 80% του άρθρου 11 του Ν. 1069/1980, το οποίο, υπολογίζεται επί της αξίας του καταναλισκόμενου ύδατος, όπως ρητά ορίζεται στο νόμο, δηλαδή επί της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ κατανάλωσης νερού (και όχι επί της ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ, οριζόμενης ως ελάχιστης πάγιας κατανάλωσης νερού), δεν συνιστά επιχείρημα για τις Δ.Ε.Υ.Α. για την επιβολή ΠΑΓΙΟΥ τέλους κατανάλωσης ύδατος, δεδομένου ότι η περιορισμένη κατανάλωση ύδατος συσχετίζεται με αντίστοιχη περιορισμένη χρήση του δικτύου και κατά συνέπεια δικαιολογείται «μειωμένη συμμετοχή» στις αντίστοιχες δαπάνες. Από τις διατάξεις των άρθρων 10 και 25 του Ν. 1069/1980, όπως ισχύει, και που διέπει τη λειτουργία των Δ.Ε.Υ.Α., προκύπτει αβίαστα ότι, τα έσοδα εκ των τελών υδρεύσεως και αποχετεύσεως των Δ.Ε.Υ.Α. (με εξαίρεση το πρόσθετο ειδικό τέλος 80% επί της αξίας του καταναλισκομένου νερού) έχουν έντονο ανταποδοτικό χαρακτήρα. Απαραίτητη, δηλαδή, προϋπόθεση για την επιβολή οποιουδήποτε τέλους είναι η παροχή ειδικού ανταλλάγματος της επιβάλλουσας το τέλος Δ.Ε.Υ.Α. προς τον υπόχρεο καταβολής του και ο προσδιορισμός του ύψους του ανάλογα με το όφελος που απολαμβάνει ο υπόχρεος, που είναι και τα κρίσιμα στοιχεία που διαφοροποιούν την έννοια του «τέλους» από την έννοια του «φόρου», ο οποίος (φόρος) συνίσταται στην αναγκαστική μεταβίβαση μέρους της αγοραστικής δυνάμεως του υπόχρεου προς τη Δ.Ε.Υ.Α.. Ειδικά, όσον αφορά την αξία του νερού, ο νόμος απαιτεί ρητά αυτή να υπολογίζεται επί της πραγματικής κατανάλωσης νερού, δηλαδή με βάση τον όγκο κατανάλωσης ύδατος που προκύπτει από τις μετρήσεις του υδρομέτρου για κάθε υδροδροτούμενο από τη ΔΕΥΑ ακίνητο και όχι επί πλασματικής, οριζομένης από τη Δ.Ε.Υ.Α., ως ελαχίστης / πάγιας κατανάλωσης νερού. Η χρήση από το νομοθέτη της φράσης «η αξία καταναλισκομένου ύδατος» (παρ. 1 ζ’ άρθρου 10 Ν. 1069/1980), δεν αφήνει διόλου περιθώρια για παρερμηνείες και νομικές πλάνες. Συνεπώς, η επιβολή του ΠΑΓΙΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ύδρευσης είναι αυθαίρετη, δεν βρίσκει έρεισμα στο νόμο και αντίκειται στην αρχή της ανταποδοτικότητας των τελών υδρεύσεως και αποχετεύσεως και, ως εκ τούτου, η Δ.Ε.Υ.Α. Κομοτηνής θα πρέπει άμεσα να ΠΑΥΣΕΙ την επιβολή του, συμμορφούμενη προς το νόμο και προς την παραπάνω εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών. Η περαιτέρω «αθώωση» της διοικήσεώς της λόγω συγγνωστής νομικής πλάνης δεν είναι πια επιτρεπτή. Αρκεί η επί 23 συνεχή έτη αχρεώστητη καταβολή από τους καταναλωτές – πελάτες της ΔΕΥΑΚ του εν λόγω παγίου τέλους. πηγή εφημερίδα Χρόνος