Ομιλία Προέδρου ΛΑ.Ο.Σ. κ. Γ. Καρατζαφέρη στη Βουλή στη μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: «Εκτέλεση περιηγητικών πλόων από πλοία με σημαία τρίτων χωρών με αφετηρία ελληνικό λιμένα».
«Φαινομενικά ή είμαστε υπέρ της πατρίδας, της Ελλάδας ή είμαστε υπέρ των εργαζομένων στα καράβια. Δεν είναι όμως έτσι. Σαφέστατα θα πρέπει να έχουμε μια τοποθέτηση τι είναι αυτό που θα βοηθήσει την Ελλάδα να σηκωθεί στα πόδια της για να υπάρξουν θέσεις εργασίας σε όλους του τομείς ειδικά σε αυτόν τον νευραλγικό τομέα που λέγεται θάλασσα.
Πρώτα - πρώτα πρέπει να δούμε γιατί οι Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι βάσισαν την άνοδο τους, το μέγεθός τους να είναι σήμερα το 15% της παγκόσμιας ναυτιλίας, έβγαλαν από τα καράβια τους Έλληνες ναυτικούς. Έχουμε τους καλύτερους ναυτικούς από την εποχή του Κολόμβου. Ο ύπαρχος του Κολόμβου ήταν Χιώτης. Και ο ίδιος ο Κολόμβος υπογράφει, αν πάτε στα αγάλματα στη Μαδρίτη, «Χρήστο» Ελληνικά. Έχουμε μια παράδοση εμείς. Έχουμε μια παράδοση στη θάλασσα από την μυθική εποχή της αργοναυτικής εκστρατείας.
Άρα, λοιπόν, δεν ξέρουν το συμφέρον τους οι έλληνες εφοπλιστές οι οποίοι διαθέτουν τον μεγαλύτερο παγκοσμίως στόλο; Αυτοί οι οποίοι προβλέπουν τι θα γίνει στην θάλασσα και κάνουν εγκαίρως τις παραγγελίες και διαβάζουμε και θαμπωνόμαστε; Αυτοί που με μεγάλη ευκολία αγοράζουν τον Ολυμπιακό;
Άρα, λοιπόν, ξέρουν. Το θέμα είναι γιατί δεν βάζουν τους Έλληνες ναυτικούς στα καράβια. Γιατί, δυστυχώς, οι Έλληνες ναυτικοί πιέστηκαν και καταπιέστηκαν μέσα σε «μέγγενες» κομματικές, υπήρξαν όργανα κι έτσι λοιπόν αποκλείστηκαν από τα καράβια.
Έλληνας εφοπλιστής, παίρνει την γραμμή από Ουαλία για Ιρλανδία. Γίνεται μεγάλη εκδήλωση, φορτωμένο το καράβι με αυτοκίνητα, ο κόσμος μέσα, κι ένα λεπτό πριν ξεκινήσει του λένε, «ο κανονισμός του ΝΑΤ λέει 22 κρεβάτια μπορεί να στρώσει ο λοστρόμος, είμαστε 23 πλήρωμα δεν φεύγει το καράβι». Δεν φεύγει το καράβι, γιατί είχαν ένα κρεβάτι παραπάνω. Τι κάνει; Διώχνει όλο το πλήρωμα, βάζει Πολωνούς και τελείωσε η υπόθεση.
Καράβι έμεινε σε λιμάνι, γιατί υπήρξε κανονισμός του ΝΑΤ που έλεγε, ότι σε κάθε λιμάνι πρέπει να υπάρχουν βιντεοκασέτες καινούργιες με έργα που δεν έχει δει το πλήρωμα. Κι επειδή δεν είχαν φτάσει αεροπορικώς οι κασέτες στο λιμάνι, δε έφευγε το καράβι. Έξω το πλήρωμα όλοι, πηγαίνετε σπίτι, γεμάτο Φιλλιππινέζους. Αυτό έγινε! Έχουμε τους καλύτερους ναυτικούς, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο συντεχνιακός κομματικός συνδικαλισμός λειτούργησε, τους έβγαλε έξω από τα καράβια.
Τώρα λοιπόν τι λέμε; Να ανοίξει η δουλειά. Με αφετηρία τα ελληνικά λιμάνια, καινούργια δουλειά. «Όχι» θα πούνε οι ναυτικοί; Γιατί λένε όχι; Γιατί ξέρουν ότι δεν θα είναι πρώτη προτίμηση, όχι επειδή οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται για δουλειά, αλλά γιατί έτσι όπως έχει δημιουργηθεί η συντεχνία τους δεν θα προσληφθούν ποτέ.
Αυτό το οποίο φέρνετε είναι να ανοίξει η δουλειά, όμως όπως το κάνετε έχετε βάλει περιορισμούς. Δηλαδή, ενώ το βλέπετε από την ανάγκη να δημιουργήσουμε έσοδα, να δημιουργήσουμε κίνηση, να δώσουμε ζωή, γιατί περισσότερα καράβια στα λιμάνια μας σημαίνει περισσότερη ζωή στα λιμάνια μας, πέρα από τους ναυτικούς που θα επανδρώσουν και θα στελεχώσουν τα καράβια, παρόλα αυτά βάζετε περιορισμούς. Γιατί αυτή η αγκύλωση, αυτή η «σοσιαλομανία» του παρελθόντος; Απαλλαγείτε από αυτή, είστε ένα σύγχρονο κόμμα, μια σύγχρονη κυβέρνηση με συγκεκριμένες ανάγκες που έχει ο τόπος. Φύγετε από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Θέλουμε περισσότερη δουλειά. Θέλουμε καράβια στο Αιγαίο. Θέλουμε καράβια στο Ιόνιο. Θέλουμε καράβια στο Κρητικό. Καράβια θέλουμε! Από εκεί και πέρα, έχουμε τη δύναμη, ως Έλληνες εφοπλιστές, να πάρουμε και τις ιδιοκτησίες, εάν χρειάζεται. Αλλά βάζετε αγκυλώσεις. Εμείς είμαστε προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως όλες αυτές οι δυσκολίες μας αναγκάζουν να πούμε ότι είναι ένα «ήξεις αφήξεις», είναι ένα «ναι, αλλά» και δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε μια τέτοια πολιτική όταν έχουμε ανάγκη την ανάπτυξη της χώρας. Εμείς θα παρακολουθούμε στενά το νομοσχέδιο μέχρι το τέλος της διαδικασίας.
Πιστεύω ότι ζούμε πλέον σε μια ελεύθερη αγορά. Η ελεύθερη αγορά πρέπει να έχει τη δυνατότητα της ανάπτυξης και του σχεδιασμού. Εάν λοιπόν το επόμενο λιμάνι κλείνει νωρίς και δεν προλαβαίνει, ας φύγει δυο ώρες νωρίτερα. Εγώ ήμουνα το καλοκαίρι για ένα θλιβερό γεγονός, σκοτώθηκε το παιδί ενός φίλου στην Μύκονο και έβλεπα τι γινόταν με τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια. Με το που έπιανε το κρουαζιερόπλοιο πνιγόταν η Μύκονος. Πνιγόταν! Αποβιβάζονταν πέντε έξι χιλιάδες άνθρωποι! Αυτό λοιπόν θέλουμε κάθε μέρα. Μπορούμε να το έχουμε κάθε μέρα; Κάθε μέρα, κάθε ώρα μπορούμε να έχουμε κόσμο στα λιμάνια; Να ζήσουν τα λιμάνια. Χρειάζεται να προστατεύσουμε τα λιμάνια. Ήμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχουμε τόσα πολλά νησιά. Και αντί να λέμε «Δόξα τω Θεώ» περισσότερα καράβια στα νησιά μας, εμείς τα αποκλείουμε. Να βρείτε τρόπο να πηγαίνουν και σε άλλα νησιά τα καράβια, όχι τόσο δημοφιλή. Να το χειροκροτήσουμε, να το κάνουμε. Όχι όμως περιορισμούς.
Αυτό που ζητάει η Ελλάδα σήμερα είναι σε όλους τους τομείς να ανοίξουμε τις δουλειές και εδώ αν θέλετε είναι ένα σημείο αναφοράς εξαιρετικά ενδιαφέρον για την Ελλάδα και από αυτά που είναι μέσα στις συνήθειες μας, στον τρόπο ζωής μας. Να δώσουμε πλήρη ελευθερία, να κινηθούν. Ο ανταγωνισμός θα ρίξει και τις τιμές. Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε δέκα περιηγήσεις, τότε εγώ θα διαλέξω την πιο συμφέρουσα. Αν έχω μία τι θα κάνω; Διδαχτείτε από το τι ισχύει σε άλλη χώρα, την Κύπρο. Να δείτε τι άνεση υπάρχει. Όποιος θέλει κάνει μια κρουαζιέρα μιας ημέρας, δύο, τριών, τεσσάρων ημερών.
Επομένως, λοιπόν, φύγετε από αυτά τα συμπλέγματα του παρελθόντος. Δεν θα σας πει κανείς ότι φύγατε από τις σοσιαλιστικές σας αρχές όταν δώσετε δουλειά. Δώστε δουλειά στους Έλληνες! Και να καταλάβουν επιτέλους εκείνοι οι οποίοι καθυποτάσσουν τον εργαζόμενο μέσω των συντεχνιακών αυτών ομάδων, ότι βλάπτουν τον εργαζόμενο. Ο εργαζόμενος αν απελευθερωθεί από τα δεσμά της συντεχνίας, τότε θα προχωρήσει. “Κακοήθης όγκος” στην οικονομία μας σήμερα είναι πρωτίστως ο λαθεμένος συνδικαλισμός που έφερε αυτά τα αποτελέσματα.»
