Τώρα που θα πάτε για διακοπές και μπάνια, μην ξανοιχτείτε με το φουσκωτό. Έρχεται καιρός και θα σηκωθούν μποφόρ στο Αγαίο. Μπορεί να πέσετε σε καμιά τουρκική φρεγάτα όπως αυτή που είχε...
κολλήσει στην άμμο, στην παραλία της Κω και την κάνανε χάζι οι τουρίστες. Τη "Γιαβούζ". Το καλοκαίρι προσφέρεται για μυθιστορήματα, αλλά το σενάριο δεν προβλέπει happy end και να κλεφτούμε με την Τουρκία. Διαζύγιο έρχεται και θα ζητάει διατροφή. Μετά από δέκα χρόνια τελειώνει μία θυελώδης σχέση που ξεκίνησε με υποσχέσεις, είχε πολύ σεξ και κατέληξε φαρμάκι. Η περίοδος που άρχισε με την ελληνοτουρκική "φιλία των σεισμών" το '99 και τη συμφωνία του Ελσίνκι, η οποία άνοιξε στην Τουρκια το δρόμο για ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, φθάνει στη δύση της. Ήταν μία ενδιαφέρουσα απόπειρα που χρησιμοποιήθηκε και από τις δύο πλευρές: Από την Άγκυρα για να απενοχοποιήσει στα μάτια τρίτων την επιθετικότητά της έναντι της Ελλάδας. Από την Αθήνα για να αποκτήσει, με τη διασύνδεση ευρωτουρκικών -ελληνοτουρκικών, ένα μοχλό πίεσης προς την Τουρκία και για να βάλει την Κύπρο στην ΕΕ. Το τελευταίο επετεύχθη. Μεταβολή συμπεριφοράς της Τουρκίας με όπλο το ευρωπαϊκό κεκτημένο, γιοκ. Η πολιτική αυτή εξάντλησε τη χρησιμότητά της για την ελληνική πλευρά ήδη το 2004. Η Ελλάδα όμως βολεύτηκε και συνέχισε το παραμύθι. Είχε και δράκο. Στο μυαλό της ελληνικής διπλωματίας. Λεγόταν "ευρωπαϊκή Τουρκία". Όπως λέμε χορτοφάγο λιοντάρι. Ως γνωστόν στα παραμύθια κυκλοφορούν διάφορα πλάσματα. Αυτό που θα έπρεπε να ήταν εργαλείο και μπλόφα έγινε μοναδική πολιτική και ιερή αγελάδα της διπλωματίας. Κάποια στιγμή πρέπει να προβληματίστηκαν και οι Τούρκοι με την σοβαρότητα και την εμμονή μας. Το είχε πει και ο Σημίτης: "Η Τουρκία είναι ευρωπαϊκή χώρα γιατί κάποτε είχε φθάσει μέχρι τη Βιέννη". Από κεί είχε βγεί και το ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στις Βρυξέλλες: -"Πως θα μπεί η Τουρκία στην Ευρώπη;" - "Με εισβολή." Όποιος παρακολουθεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις γνωρίζει ότι η Τουρκία έχει στόχους τους οποίους δεν υποτάσσει στις ελληνικές φαντασιώσεις περί φιλίας, ειρήνης και διάφορα άλλα χίπικα. Θέλει νησιά, νησίδες, θάλασσα και υφαλοκρηπίδα στο μισό Αιγαίο, μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, αμυντική αδρανοποίηση των ελληνικών νησιών, συνδιοίκηση στη Θράκη, δύο κράτη στην Κύπρο με το ελληνικό αφοπλσιμένο και με δικαίωμα επέμβασης σε αυτό. Η ευρωπαϊκή προοπτική την ενδιαφέρει a la carte. Στον βαθμό που μπορεί να αξιοποιήσει την ΕΕ για την βασική της επιδίωξη, να καταστεί περιφερειακή δύναμη "και γιατί όχι παγκόσμιος παίκτης", όπως φιλοδοξεί ο Νταβούτογλου, καλώς. Η Τουρκία δεν είχε ποτέ πρόθεση να στριμωχτεί για χωρέσει στην Ευρώπη. Θα χωρέσει η ίδια τόση Ευρώπη όση θέλει, μπορεί και την εξυπηρετεί, για να πουλάει ευρωπαϊκή "γέφυρα" στους μουσουλμάνους, μουσουλμανική διαμεσολάβηση στους Δυτικούς και παραγοντιλίκι σε όλους. Από την άλλη και η Ευρώπη ούτε μπορεί, ούτε θέλει να χωρέσει την Τουρκία. Οι Αμερικανοί πιέζουν για πλήρη τουρκική ένταξη για τους δικούς τους λόγους. Ονειρεύονται την Τουρκία ευρωμουσουλμανικό "μοντελάκι" που θα κάνει τον κράχτη στο μουσουλμανικό χάος της περιοχής και παράλληλα θέλουν να διασφαλίσουν ότι η ΕΕ δεν θα ενοποιηθεί ποτέ στα σοβαρά, άρα δεν θα διαδραματίσει σημαντικό παγκόσμιο ρόλο. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν η ΕΕ με τα σημερινά της προβλήματα θα καταφέρει να λειτουργήσει ως ενιαίος υπολογίσμος πόλος στη νέα σκακιέρα. Είναι σουρεαλιστικό να συζητάμε τι θα κάνει αν εντάξει κι ένα κράτος με τα δημογραφικά μεγέθη και τα πολιτικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά της Τουρκίας. Τόσα χρόνια μετά η ΕΕ δεν έχει ακόμα καταφέρει να χωνέψει τη διεύρυνση διότι οι πρώην Ανατολικοί δεν τρώγονται με τίποτα. Το κεμπάπ θα της πέσει βαρύ. Οι δε ευρωπαϊκοί λαοί το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν να ακούσουν, ειδικά αυτή την περίοδο που έχουν τον πόνο τους από την κρίση και ενώ βλέπουν λαθρομετανάστη και τους γυρνάει το μάτι, είναι ότι κάποια στιγμή στηνΕυρώπη θα σουλατσάρουν σαν στο σπίτι τους 72 εκατομμύρια Τούρκοι και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα γίνεται συζήτηση για τη μαντίλα.
Ούτε οι Αμερικανοί πιστεύουν πλέον ότι η τουρκική ένταξη είναι ρεαλιστική προοπτική. Έχει μείνει η Ελλάδα να κάνει πολιτική με ένα φάντασμα, την "πλήρη συμμόρφωση, πλήρη ένταξη". Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, πρόκειται να γίνουν. Τα πράγματα στο Αιγαίο έχουν αγριέψει και θα αγριέψουν και άλλο. Επειδή η Αθήνα κατάλαβε, αργά, ότι χρειάζεται εναλλακτική πολιτική και μέχρι να την βρεί είναι υποχρεωμένη να σκληρύνει τη στάση της στα ευρωτουρκικά, δηλαδή να πράξει το αυτονόητο και να επιβάλλει τις συνέπειες στις διαπραγματεύσεις όσο δεν τηρούνται οι υποχρεώσεις, η Άγκυρα θα "δαγκώσει". Έχει μάθει αλλιώς και θα της κακοφανεί. Μέχρι τον Δεκέμβριο που θα γίνει η αξιολόγηση της από την ΕΕ, θα στέλνει "μηνύματα" να μην κρατήσουν Ελλάδα και Κύπρος "παγωμένα" τα κεφάλαια που της έχουν μπλοκάρει. Όταν επιχειρήσει τα γνωστά, ας ελπίσουμε ότι θα της κακοφανεί και εκεί η ελληνική αντίδραση. Αν και έχουμε κάθε λόγο να είμαστε επιφυλακτικοί, ξέροντας ποιοι θα χειριστούν ενδεχόμενη κρίση.
http://sfyrakaiakmon.blogspot.com
