Τo 2004 η Νέα Δημοκρατία κέρδισε τις εκλογές χρησιμοποιώντας ως ένα από τα βασικά της συνθήματα την τακτοποίηση των 250.000 συμβασιούχων του δημοσίου, που κρατούνταν όμηροι από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Αντί αυτού η μετέπειτα κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε το περίφημο Π.Δ 164/04, το οποίο, αφενός μεν κάλυπτε μικρή μερίδα συμβασιούχων (περίπου 30.000), αφετέρου δε αποτέλεσε και αποτελεί την ταφόπλακα για όλους τους υπολοίπους, παλαιούς και νέους, συμβασιούχους του δημοσίου τομέα.
Αναλυτικότερα, στον περίφημο Νόμο Παυλόπουλου ορίζονται οι 24 μήνες ως ανώτατο όριο παραμονής ενός συμβασιούχου σε κάθε φορέα. Ύστερα από αυτούς προβλέπεται η οριστική και δια παντός απομάκρυνση από το σχετικό Υπουργείο. Ίσχυσε λοιπόν και ισχύει μια παρανοϊκή διάταξη που επέτρεψε τη μονιμοποίηση συμβασιούχων που εργάζονταν κατά το διάστημα μεταξύ των ετών 2002-2004, αφήνοντας απέξω πολλούς περισσότερους που, αν και είχαν μεγαλύτερη προϋπηρεσία από παλαιότερα έτη, για λόγους συγκυρίας δεν είχαν εργαστεί αδιάσπαστα κατά το επίμαχο διάστημα. Αυτή την τελευταία μάλιστα κατηγορία εργαζομένων, η περίφημη διάταξη του νόμου απομακρύνει οριστικά από τη θέση της!!!
