H Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου, μέσα από το πρόγραμμα Πρόληψη και Υγεία της Διεύθυνσης Υγείας και Πρόνοιας, ενημερώνει τους κατοίκους του Νομού μας, για τον αντιγριπικό εμβολιασμό, βάση στοιχείων της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας τμήμα επιδημιολογίας νοσημάτων του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας.
Έχει επιστημονικά αποδειχθεί, ότι η ταχύτατη μετάδοση του ιού της γρίπης μέσω των σταγονιδίων καθιστά την αντιμετώπιση με τους κλασικούς τρόπους, (την αποφυγή συνωστισμού και την απομόνωση των αρρώστων), αναποτελεσματική. Ο καλύτερος τρόπος πρόληψης και αντιμετώπισης για τον ιό της γρίπης, είναι ο σωστός εμβολιασμός μέσω των υπηρεσιών υγείας που εφαρμόζεται σωστά και έγκαιρα (Οκτώβριο-Νοέμβριο κάθε έτους).
Το εμβόλιο παρασκευάζεται με εντολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, με συγκεκριμένες προδιαγραφές και είδη ιών. Αυτό γίνεται διότι ο ιός μεταλλάσσεται κάθε χρόνο και η σύνθεση του εμβολίου καθορίζεται από επιστημονικές ομάδες για τα Ευρωπαϊκά κράτη και την Ελλάδα γενικότερα.
Ισχυρή μεταλλαγή του ιού μπορεί να προκαλέσει πανδημία, η οποία είναι τελείως διαφορετική από την έξαρση της γρίπης, που είναι εποχιακή.
Το αντιγριπικό εμβόλιο πρέπει να χορηγείται έγκαιρα και πριν την έναρξη της συνήθους περιόδους εμφάνισης της έξαρσης των κρουσμάτων, γιατί απαιτούνται περίπου 4 εβδομάδες που ο οργανισμός θα αποκτήσει ανοσολογική αντίσταση έναντι του ιού.
Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη έχουν δημιουργήθει εθνικά δίκτυα επαγρύπνησης γρίπης και κέντρα αναφοράς όπου γίνεται παρακολούθηση και επιβεβαίωση της έξαρσης της γρίπης.
Η ετοιμότητα για την πρόληψη είναι απαραίτητη διότι κάθε επιδημική έξαρση της γρίπης εισβάλει ταχύτητα και δημιουργεί προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο. Η υγειονομική θωράκιση με τον αντιγριπικό εμβολιασμό γίνεται με επιστημονικά κριτήρια των ιατρών. Οι γιατροί κατατάσσουν τον πληθυσμό που έχει ανάγκη για εμβολιασμό στις καλούμενες ομάδες υψηλού κινδύνου και οι οποίες είναι:
1. Πάσχοντες από χρόνια νοσήματα αναπνευστικού και καρδιαγγειακού συστήματος, νεφρική ανεπάρκεια και αιμοσφαιρινοπάθεια.
2. Οι πάσχοντες από μεταβολικά νοσήματα συμπεριλαμβανομένου του σακχαρώδη διαβήτη και άτομα άνω των 65 χρόνων.
3. Ασθενείς που κάνουν χημειοθεραπεία καθώς και οι πάσχοντες από AIDS.
4. Άτομα που έρχονται σε συχνή και καθημερινή επαφή με άτομα της κατηγορίας υψηλού κινδύνου καθώς και οι επαγγελματίες υγείας (νοσηλευτές, γιατροί).
5. Άτομα που εργάζονται σε οργανισμούς κοινής ωφέλειας, στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας.
6. Άτομα που μένουν σε συνθήκες ομαδικής διαβίωσης.
