Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση περνά σε μια νέα και πολύ πιο επικίνδυνη φάση.
Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος αναλύει τη ραγδαία κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας, η οποία συνδέεται πλέον άμεσα με τις μεγάλες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή, την αναβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας και την ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.
Η Άγκυρα δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις και αμφισβητήσεις. Προχωρά σε συγκεκριμένες ενέργειες που επιχειρούν να δημιουργήσουν νέα τετελεσμένα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η χωροθέτηση τουρκικών θαλάσσιων πάρκων σε περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί ότι εμπίπτουν στα κυριαρχικά της δικαιώματα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας στρατηγικής που μεταφέρει πλέον την πίεση από τη διπλωματία στο πεδίο.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι πλέον σαφές:
Τι θα συμβεί όταν η Τουρκία δεν αρκείται να αμφισβητεί ελληνικά δικαιώματα, αλλά αρχίζει να τα θεωρεί στην πράξη δικά της;
Στην ανάλυση εξετάζονται:
– γιατί οι τελευταίες τουρκικές κινήσεις αποκτούν χαρακτήρα τελεσιγράφου προς την Ελλάδα,
– πώς δεκαετίες ελληνικής παθητικότητας επέτρεψαν τη συσσώρευση τουρκικών τετελεσμένων,
– τι μας διδάσκουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η υπόθεση της Κάσου,
– γιατί η Τουρκία σήμερα διαθέτει πολύ μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική ισχύ,
– πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει συνεργασία με την τουρκική αμυντική βιομηχανία την ίδια στιγμή που η Άγκυρα απειλεί την Ελλάδα και διατηρεί στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο,
– γιατί η τουρκική στρατηγική δεν περιορίζεται σε μια επιμέρους διαφορά για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα,
– και γιατί μια μελλοντική ελληνοτουρκική «διευθέτηση» δεν εγγυάται ότι η Τουρκία θα σταματήσει να προβάλλει νέες απαιτήσεις.
Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος υποστηρίζει ότι το βασικό στρατηγικό λάθος της Ελλάδας ήταν ότι για δεκαετίες αντιμετώπισε την τουρκική απειλή αποσπασματικά, θεωρώντας ότι μέσα από παραχωρήσεις και διαπραγματεύσεις μπορεί να επιτευχθεί μια μόνιμη ισορροπία.
Όμως τα δεδομένα αλλάζουν.
Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη, διαθέτει μια αναπτυγμένη αμυντική βιομηχανία και επιχειρεί να ανατρέψει στην πράξη γεωπολιτικές ισορροπίες που θεωρεί ότι την περιορίζουν.
Για την Ελλάδα, επομένως, το ζήτημα δεν είναι μόνο τι θα παραχωρήσει ή τι θα διαπραγματευτεί.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν είναι έτοιμη να υπερασπιστεί στην πράξη τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Και αυτό απαιτεί στρατιωτική ισχύ, οικονομική και κοινωνική ανθεκτικότητα, ενεργή εξωτερική πολιτική και ισχυρές συμμαχίες — με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.
Γιατί αν η Ελλάδα υποχωρήσει στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει πολύτιμους ενεργειακούς πόρους.
Κινδυνεύει να περιοριστεί γεωπολιτικά σε μια στιγμή που ολόκληρη η περιοχή αναδιαμορφώνεται.
ΠΗΓΗ Λαυρέντζος Αναστάσιος
