Στρατηγικό λάθος του Μητσοτάκη το να ανοίξει μέτωπο με τον Σαμαρά
H απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανοίξει ευθεία πολιτική σύγκρουση με τον Αντώνη Σαμαρά μπορεί να αποδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα στρατηγικά λάθη της πρωθυπουργικής του διαδρομής.
Και αυτό όχι επειδή ο Σαμαράς είναι σήμερα αρχηγός ενός μεγάλου κοινοβουλευτικού κόμματος, αλλά ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να είναι για να προκαλέσει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία.
Ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα τον χαρακτήρα του πρώην πρωθυπουργού.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι πολιτικός που ξεχνά εύκολα, δεν εγκαταλείπει εύκολα μια μάχη και, όταν αισθανθεί ότι αμφισβητείται πολιτικά ή προσωπικά, μπορεί να γίνει σχεδόν εμμονικός με τη σύγκρουση.
Αυτό είναι γνωστό στην πολιτική πιάτσα.
Επομένως, το ερώτημα είναι γιατί το Μαξίμου επέλεξε να του προσφέρει ακριβώς αυτό που χρειαζόταν: έναν ανοιχτό πόλεμο και έναν κεντρικό αντίπαλο.
Ο Μητσοτάκης, αντί να τον αγνοήσει, επέλεξε την ειρωνεία.
Η αναφορά του ότι ο Σαμαράς έχει «τεχνογνωσία» στο πώς να κάνει κακό στη ΝΔ ήταν μια φράση που μπορεί να στόχευε στη συσπείρωση της κομματικής βάσης, αλλά ταυτόχρονα έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: ανέβασε τον Σαμαρά στο επίπεδο του βασικού πολιτικού συνομιλητή του.
Στρατηγικά λάθη
Και αυτό είναι το δεύτερο στρατηγικό λάθος.
Όταν συγκρούεσαι δημόσια με κάποιον, αναγκαστικά του δίνεις πολιτικό χώρο.
Τον κάνεις πρωταγωνιστή. Του προσφέρεις ακροατήριο.
Τον υποχρεώνεις να απαντήσει και, κυρίως, δημιουργείς τις προϋποθέσεις ώστε ένα κομμάτι της παράταξης να αρχίσει να τον ακούει ξανά.
Και ο Σαμαράς έχει κάτι που δεν μπορεί να αγνοήσει το Μαξίμου: πρόσβαση σε δυσαρεστημένα στελέχη και σε ένα μεγάλο τμήμα της δεξιάς εκλογικής βάσης που έχει απομακρυνθεί από τη ΝΔ.
Σύμφωνα με την πολιτική εκτίμηση που κυκλοφορεί στην κομματική βάση, τουλάχιστον 500.000 δεξιοί ψηφοφόροι έχουν φύγει από τη Νέα Δημοκρατία.
Αν ένα μέρος αυτών αισθανθεί ότι ο Σαμαράς εκφράζει ξανά τις παραδοσιακές αξίες της παράταξης, τότε το πρόβλημα για τη ΝΔ δεν είναι θεωρητικό.
Υπάρχει, μάλιστα, και ένα αριθμητικό δεδομένο που προκαλεί πολιτικό προβληματισμό.
Στις εκλογές του 2012, μέσα στα πιο δύσκολα χρόνια των Μνημονίων, η Νέα Δημοκρατία υπό τον Αντώνη Σαμαρά είχε λάβει 1.192.103 ψήφους.
Αντίθετα, στις ευρωεκλογές του 2024, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρισκόταν στην κορυφή της πολιτικής της ισχύος, η ΝΔ πήρε 1.125.510 ψήφους.
Το αναφέρω γιατί είπε ο Μητσοτάκης μετά τη συνέντευξή του ότι η ΝΔ πήρε 18% στις πρώτες εκλογές του 2012.
Η σύγκριση από μόνη της δεν λέει όλη την αλήθεια, καθώς πρόκειται για διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις και διαφορετικές συνθήκες.
Δείχνει όμως κάτι που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: η εκλογική επιρροή της ΝΔ δεν είναι άφθαρτη και η δεξιά βάση δεν θεωρείται δεδομένη.
Καλύτερα να μην έκανε προσωπική την κόντρα
Γι’ αυτό και ο Μητσοτάκης θα είχε κάθε λόγο να μην ασχοληθεί καθόλου με τον Σαμαρά.
Ούτε ο ίδιος, ούτε το Μαξίμου, ούτε οι υπουργοί και τα στελέχη του θα έπρεπε να του προσφέρουν καθημερινά πολιτικό οξυγόνο.
Και ακόμη περισσότερο, θα έπρεπε να αποφεύγουν τις επιθέσεις εκείνοι που πολιτικά ανδρώθηκαν ή επανήλθαν στη ΝΔ μέσα από τη σαμαρική περίοδο.
Γιατί όταν κάποιοι από τους σημερινούς πρωταγωνιστές της κυβέρνησης είχαν βρεθεί στη Νέα Δημοκρατία επί Σαμαρά (Άδωνις-Βορίδης) και σήμερα εμφανίζονται ως οι πιο σκληροί επικριτές του, το πολιτικό παράδοξο είναι εμφανές…
Ο πρωθυπουργός είχε τη δυνατότητα να αφήσει τον Σαμαρά να μιλάει μόνος του. Να μην τον κάνει πρωταγωνιστή. Να μην του δώσει την ευκαιρία να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που υπερασπίζεται μια «παλιά» ΝΔ απέναντι σε μια «μεταλλαγμένη» ΝΔ.
Επέλεξε το αντίθετο.
Και τώρα η σύγκρουση έχει ανοίξει.
Ο Σαμαράς έχει πλέον κίνητρο, ακροατήριο και λόγο να συνεχίσει.
Σωτήρης Πίκουλας
www.bankingnews.gr
