Ονομαστικές καταστάσεις, μηνιαίοι πίνακες, συγκρίσεις και καταγγελίες από τους ίδιους τους αστυνομικούς. Αν δεν υπάρχουν στόχοι, τότε γιατί μετριούνται τόσο επίμονα οι κλήσεις;
Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί πλέον να περάσει ως «απλή στατιστική».
Όταν η Τροχαία καταγράφει πόσες παραβάσεις βεβαιώθηκαν, είναι απολύτως λογικό. Όταν όμως ζητά ονομαστικά πόσες κλήσεις έκοψε ο κάθε αστυνομικός, όταν οι υπηρεσίες παρουσιάζουν κάθε μήνα πίνακες με αριθμούς και συγκρίσεις και όταν οι ίδιοι οι αστυνομικοί μιλούν για ποσοτικά κριτήρια, τότε το ερώτημα είναι αυτονόητο:
Υπάρχει στόχος;
Και αν υπάρχει, ποιος τον έβαλε;
Η διαταγή που δεν εξηγείται
Στις 29 Ιουλίου 2025, η Διεύθυνση Αστυνομίας Αιτωλίας εξέδωσε τη διαταγή 6274/25/1617866.
Σύμφωνα με την επίσημη καταγγελία των αστυνομικών, ζητήθηκε ονομαστική κατάσταση με τους αστυνομικούς των Τμημάτων Τροχαίας και τον αριθμό των κλήσεων που είχε βεβαιώσει ο καθένας.
Εδώ δεν χωρούν παρερμηνείες.
Το όνομα του αστυνομικού συνδέθηκε με τον αριθμό των κλήσεων.
Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αιτωλίας αντέδρασε. Μίλησε για ποσοτικά κριτήρια και στοχοποίηση. Η ΠΟΑΣΥ απευθύνθηκε στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και στον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. ζητώντας να εξεταστεί η νομιμότητα της διαδικασίας.
Και μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί δημόσια μια απλή απάντηση που να κλείνει το θέμα:
Για ποιο λόγο χρειαζόταν να γνωρίζει η διοίκηση πόσες κλήσεις έκοψε ο καθένας;
Δεν είναι οι αριθμοί το πρόβλημα. Είναι τι κάνεις με αυτούς.
Ας είμαστε ξεκάθαροι.
Η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να μετρά. Πρέπει να ξέρει πόσους ελέγχους κάνει και πόσες παραβάσεις διαπιστώνει.
Αλλά όταν ο αριθμός περνά από τον συνολικό απολογισμό στο ονοματεπώνυμο του αστυνομικού, τότε δεν μιλάμε πλέον απλώς για στατιστική.
Μιλάμε για μέτρηση επίδοσης.
Και όταν υπάρχει μέτρηση επίδοσης, υπάρχει αναπόφευκτα το ερώτημα της επίτευξης στόχου.
Το Βόρειο Αιγαίο δείχνει ότι οι αριθμοί είναι παντού
Η Γενική Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Βορείου Αιγαίου δημοσιεύει συστηματικά μηνιαίους απολογισμούς τροχονομικής δράσης.
Παραβάσεις ταχύτητας.
Κράνος.
Ζώνη.
Αλκοόλ.
Κινητό.
Αντίθετο ρεύμα.
Επικίνδυνοι ελιγμοί.
Και οι αριθμοί συγκρίνονται με προηγούμενες περιόδους.
Η πρακτική αυτή είναι επίσημη και δημόσια.
Κανείς δεν λέει ότι αυτό αποδεικνύει από μόνο του quota.
Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε:
όταν μια υπηρεσία μετρά συνεχώς αριθμούς, κάποιος τους κοιτάζει.
Και όταν κάποιος τους κοιτάζει, κάποιος πρέπει να εξηγήσει γιατί.
Η ερώτηση που καίει τους διοικητές
Αν ένας Αστυνομικός Διευθυντής παρουσιάζει 20% περισσότερες παραβάσεις από έναν άλλο, θεωρείται καλύτερος;
Αν μια Τροχαία παρουσιάζει αύξηση 30% στις κλήσεις, θεωρείται πιο αποτελεσματική;
Και αν μια άλλη υπηρεσία έχει λιγότερες κλήσεις, αλλά ταυτόχρονα λιγότερα θανατηφόρα τροχαία, ποια είναι τελικά η καλύτερη;
Εδώ η λογική των αριθμών αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη.
Γιατί μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε ένα παράδοξο:
ο αστυνομικός που βρίσκει περισσότερες παραβάσεις να θεωρείται καλύτερος από εκείνον που προλαβαίνει περισσότερες παραβάσεις.
Και οι πολίτες;
Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να απασχολήσει όλους.
Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που επί χρόνια δεν έχει απασχολήσει ποτέ την Τροχαία να αισθάνεται ξαφνικά ότι βρίσκεται στο στόχαστρο διαδοχικών ελέγχων χωρίς να γνωρίζει ποιο είναι το κριτήριο.
Φυσικά, η Τροχαία μπορεί να ελέγξει οποιονδήποτε οδηγό.
Αλλά η αστυνόμευση πρέπει να βασίζεται σε αντικειμενικά, επιχειρησιακά και διαφανή κριτήρια, όχι σε μια αόριστη ανάγκη να «βγουν οι αριθμοί».
Γιατί διαφορετικά η σχέση πολίτη και Αστυνομίας διαβρώνεται.
Ποιος βάζει τον στόχο;
Αυτό είναι πλέον το ερώτημα.
Όχι αν υπάρχει μπόνους.
Αν υπάρχει στόχος.
Και αν υπάρχει:
Ποιος τον θέτει;
Ο Αρχηγός;
Το Αρχηγείο;
Οι περιφερειακές διοικήσεις;
Οι Αστυνομικοί Διευθυντές;
Οι διοικητές των Τμημάτων Τροχαίας;
Και πώς μεταφράζεται ο στόχος στην καθημερινή υπηρεσία του τροχονόμου;
Αυτές τις απαντήσεις πρέπει να τις δώσει η ίδια η ΕΛ.ΑΣ.
Γιατί η διαταγή της Αιτωλίας υπάρχει.
Η ονομαστική καταγραφή κλήσεων υπάρχει.
Οι μηνιαίοι απολογισμοί υπάρχουν.
Οι καταγγελίες των αστυνομικών υπάρχουν.
Αυτό που λείπει είναι η εξήγηση της κορυφής.
Δεν ζητάμε λιγότερη Τροχαία. Ζητάμε καλύτερη Τροχαία.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι πρέπει να αφήνονται οι παραβάσεις ατιμώρητες.
Το αντίθετο.
Ο οδηγός που τρέχει, περνά με κόκκινο, οδηγεί μεθυσμένος ή χρησιμοποιεί κινητό πρέπει να ελέγχεται και να τιμωρείται.
Αλλά η Τροχαία δεν είναι εργοστάσιο προστίμων.
Δεν παράγει κλήσεις. Παράγει ασφάλεια.
Και αν η διοίκηση έχει βάλει στόχους, τότε αυτοί πρέπει να είναι στόχοι οδικής ασφάλειας:
λιγότεροι νεκροί, λιγότερα σοβαρά τροχαία, λιγότεροι τραυματίες.
Όχι απλώς περισσότερες κλήσεις.
Το ερώτημα μένει
Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί οικονομικό μπόνους ανά κλήση.
Δεν έχει αποδειχθεί αυτόματη προαγωγή επειδή ένας διοικητής «έγραψε» περισσότερα.
Έχει όμως αποδειχθεί ότι οι κλήσεις καταγράφονται, μετρώνται και σε συγκεκριμένη περίπτωση ζητήθηκαν ονομαστικά ανά αστυνομικό.
Και οι ίδιοι οι αστυνομικοί καταγγέλλουν ότι αυτή η λογική μπορεί να μετατραπεί σε ποσοτική αξιολόγηση.
Γι' αυτό η ερώτηση δεν μπορεί πλέον να αποφεύγεται:
Υπάρχουν στόχοι κλήσεων στην ΕΛ.ΑΣ.;
Και αν η απάντηση είναι «όχι», τότε η δεύτερη ερώτηση είναι ακόμη πιο απλή:
Γιατί μετράτε τόσο επίμονα ποιος έκοψε πόσες;
Η μπάλα βρίσκεται πλέον στην πλευρά της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ.
Και αυτή τη φορά δεν αρκούν οι αριθμοί. Χρειάζονται απαντήσεις.
