Ακόμη ένα έγγραφο του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου Σάμου έρχεται να φωτίσει μια προβληματική πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι της δημόσιας υγείας στο νησί. Η διοίκηση αναγκάστηκε να εγκρίνει περικοπή των πρόσθετων εφημεριών του ιατρικού προσωπικού για τον Ιανουάριο του 2026, επειδή ξεπεράστηκε το προβλεπόμενο πλαφόν δαπανών.
Το εξοργιστικό είναι ότι η ίδια η απόφαση καταγράφει πως η υπέρβαση προήλθε από την έλλειψη προσωπικού. Με άλλα λόγια, οι γιατροί κλήθηκαν να καλύψουν ανάγκες που το νοσοκομείο δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει με το υπάρχον δυναμικό και στη συνέχεια βρέθηκαν αντιμέτωποι με περικοπές στις αμοιβές των εφημεριών που πραγματοποίησαν.
Το ερώτημα είναι απλό: αν οι εφημερίες ήταν απαραίτητες για να λειτουργήσει το νοσοκομείο, γιατί περικόπτονται; Και αν δεν ήταν απαραίτητες, ποιος ενέκρινε εξαρχής τον προγραμματισμό τους;
Η διοίκηση επιχειρεί να εμφανίσει την απόφαση ως τυπική συμμόρφωση προς τις οδηγίες της 2ης ΥΠΕ. Ωστόσο, η ουσία παραμένει αμείλικτη. Ένα νοσοκομείο που δηλώνει επίσημα ότι υπερβαίνει τα όρια λόγω ελλείψεων προσωπικού παραδέχεται ουσιαστικά ότι λειτουργεί στα όρια των αντοχών του.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι αντί η συζήτηση να επικεντρώνεται στις προσλήψεις και στην ενίσχυση κρίσιμων κλινικών, το βάρος μεταφέρεται στη λογιστική τακτοποίηση των υπερβάσεων. Οι αριθμοί μπορεί να βγαίνουν στα χαρτιά, αλλά το πρόβλημα της υποστελέχωσης παραμένει.
Η συγκεκριμένη απόφαση αναδεικνύει μια βαθύτερη παθογένεια: το Νοσοκομείο Σάμου φαίνεται να εξαρτά τη λειτουργία του από την υπερεργασία των γιατρών του. Και όταν το σύστημα φτάνει στα όριά του, η λύση που επιλέγεται δεν είναι η ενίσχυση του προσωπικού αλλά η περικοπή των αποζημιώσεων.
Οι πολίτες της Σάμου δικαιούνται απαντήσεις. Πόσες ακόμη φορές θα καλούνται οι εργαζόμενοι να καλύπτουν κενά του συστήματος; Πόσες ακόμη αποφάσεις περικοπών θα χρειαστούν μέχρι να αντιμετωπιστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος; Και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για ένα νοσοκομείο που, σύμφωνα με τα ίδια τα επίσημα πρακτικά του, αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες του χωρίς να υπερβαίνει τα προβλεπόμενα όρια εφημέρευσης;
