Για πολλούς πολίτες, η υπομονή έχει εξαντληθεί και η ανοχή απέναντι στην κυβερνητική πολιτική θεωρείται πλέον συνενοχή. Υποστηρίζουν ότι αυτό που βιώνει η χώρα δεν αποτελεί κανονική διακυβέρνηση, αλλά έναν καθεστωτικό μηχανισμό που λεηλατεί τον δημόσιο πλούτο, αποδυναμώνει την κοινωνία και αφήνει πίσω του μια Ελλάδα σε διαρκή παρακμή.
Σύμφωνα με τους επικριτές της κυβέρνησης, το μεγάλο ξεπούλημα της χώρας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στρατηγικές υποδομές, δημόσια δίκτυα, ενεργειακοί πόροι, λιμάνια και κοινωνικά αγαθά φέρονται να παραδίδονται σταδιακά σε ιδιωτικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα την απώλεια ελέγχου πάνω σε κρίσιμους τομείς και τη μετατροπή των πολιτών σε ομήρους ιδιωτικών μονοπωλίων.
Ιδιαίτερη θέση στην κριτική κατέχει η τραγωδία των Τεμπών. Οι αντίπαλοι της κυβέρνησης υποστηρίζουν ότι, αντί να υπάρξει πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης και απόδοση ευθυνών για τον θάνατο 57 ανθρώπων, ακολούθησε μια πορεία συγκάλυψης και προστασίας πολιτικών υπευθύνων. Όπως τονίζουν, η συγκεκριμένη υπόθεση δεν πρόκειται να ξεχαστεί.
Παράλληλα, αναφέρονται στο σκάνδαλο των υποκλοπών, υποστηρίζοντας ότι η παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και ανώτατων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων συνιστά σοβαρή θεσμική εκτροπή που έπληξε το Κράτος Δικαίου και τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας.
Στην ίδια γραμμή εντάσσουν και την υπόθεση των email των αποδήμων, θεωρώντας ότι οι δικαστικές εξελίξεις αποκάλυψαν μηχανισμούς κομματικής εκμετάλλευσης κρατικών δομών για εκλογικούς σκοπούς.
Οι επικριτές της κυβέρνησης κάνουν επίσης λόγο για διεθνείς σκιές που συνδέονται με υποθέσεις διαφθοράς στις Βρυξέλλες, εκτιμώντας ότι τέτοιες εξελίξεις πλήττουν την εικόνα της χώρας και ενισχύουν την αίσθηση ατιμωρησίας.
Στο πεδίο της αγροτικής πολιτικής, η κατάσταση στον ΟΠΕΚΕΠΕ παρουσιάζεται ως εικόνα διάλυσης, με συνεχείς διοικητικές αναταράξεις, προβλήματα στις επιδοτήσεις και σοβαρές επιπτώσεις για τους παραγωγούς, οι οποίοι –κατά τους ίδιους– οδηγούνται σε οικονομικό αδιέξοδο.
Την ίδια ώρα, η ακρίβεια, το αυξανόμενο κόστος ζωής, οι υψηλοί λογαριασμοί ενέργειας και οι τιμές των καυσίμων θεωρούνται από πολλούς στοιχεία μιας βαθιάς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Υποστηρίζουν ότι τα νοικοκυριά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις βασικές τους ανάγκες, ενώ το δημόσιο σύστημα υγείας αντιμετωπίζει σοβαρές πιέσεις.
Το κεντρικό μήνυμα όσων ασκούν αυτή την κριτική είναι ότι η κυβερνητική αλαζονεία έχει απομακρύνει την εξουσία από την κοινωνία. Εκτιμούν ότι οι πολίτες δεν είναι ούτε υπήκοοι ούτε πελάτες ενός κομματικού μηχανισμού και ότι το μέλλον της χώρας δεν μπορεί να θυσιάζεται για πολιτικές σκοπιμότητες, σκάνδαλα ή προνόμια.
Κατά την άποψή τους, η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει. Πιστεύουν ότι, ανεξάρτητα από τον έλεγχο της επικοινωνίας ή τις προσπάθειες διαχείρισης της πολιτικής φθοράς, η κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει και η απαίτηση για λογοδοσία γίνεται ολοένα ισχυρότερη. Θεωρούν ότι η Ελλάδα ανήκει στους πολίτες της και όχι σε πολιτικές ή οικονομικές ελίτ.
