Ξαφνικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστρεψε την προσοχή του στον “κεντρώο μεταρρυθμιστικό χώρο” όπως χαρακτηριστικά τον αναφέρει, και ο οποίος, όπως συνάγεται άθελά του από την δήλωσή αυτή, βρίσκεται μεταξύ “Κινήματος Αλλαγής” και “Νέας Δημοκρατίας”.
Μάλιστα διατείνεται ότι δεν θα αφήσει να χαθεί καμία ψήφος από αυτόν τον χώρο.
Την ίδια στιγμή ο κ. Θεοδωράκης αντιδρά, θεωρώντας ότι αυτός ο χώρος δικαιωματικά του ανήκει, άσχετα εάν προσχώρησε με το “Ποτάμι” στο “Κίνημα Αλλαγής”.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί εύλογα, ότι όντως το "Ποτάμι" εξακολουθεί να εκφράζεται ιδεολογικά σε αυτόν τον χώρο, ακόμη και αν σήμερα έχει προσχωρήσει στο "ΚΙΝΑΛ" και κινδυνεύει με αλλοτρίωσή του (εάν όχι με εξαφάνισή του).
Όμως το μέλλον φαίνεται δυσοίωνο για το "Ποτάμι", εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν ενεργήσει (έστω και τώρα καθυστερημένα), ώστε να διαχωρίσει την θέση του και να προσπαθήσει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στον ιδεολογικό αυτό χώρο.
Όταν η “κοινωνία αξιών” ξεκινούσε παλαιότερα την συνεργασία της με το “Ποτάμι”, (η οποία διακόπηκε άμεσα μετά την προσχώρηση του Σταύρου Θεοδωράκη στις διεργασίες για το “Κίνημα Αλλαγής”), είχαμε ως κοινό όραμα την σύνθεση όλων των επί μέρους πολιτικών οντοτήτων που υπάρχουν σε αυτόν τον ιδεολογικό χώρο (του κέντρου - προοδευτικού ή μεταρρυθμιστικού, όπως και να τον προσδιορίσουμε είναι ξεκάθαρα τα όρια), σε ένα κοινό σχηματισμό πολιτικής εκπροσώπησης (είτε ως συνεργαζόμενοι είτε υπό ενιαία μορφή).
Οι πολιτικοί σχηματισμοί είναι συγκεκριμένοι σε αυτόν τον χώρο (περίπου 10 πολιτικές οντότητες ), παρά τις οιεσδήποτε αντιρρήσεις μπορεί να έχει κάποιος για το που ανήκουν ξεκάθαρα ιδεολογικά (κυρίως λόγω προϊστορίας συνεργασιών και προσωπικοτήτων).
Το ερώτημα που προκύπτει άμεσα είναι εάν όλα αυτά τα κόμματα, κινήματα και πολιτικές οντότητες, θα μπορούσαν να συντεθούν σε ένα πολιτικό σχηματισμό (είτε συνεργασίας είτε ως ενιαίος φορέας).
Οι βασικές διαφορές τους δεν είναι τόσο καθαρά ιδεολογικές (αν και υπάρχουν μερικές), όσο κυρίως ύφους, οξύτητας έκφρασης των θέσεων τους και συμπεριφορικών χαρακτηριστικών των ηγετών τους.
Ο κόσμος όμως που ακολουθεί και υποστηρίζει αυτές τις οντότητες, πολύ εύκολα θα ξεπερνούσε τις οιεσδήποτε ιδεολογικές διαφορές και θα μπορούσε να αποδεχθεί μία διευρυμένη συνεργασία που να ενοποιεί τον χώρο μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και λαϊκής δεξιάς, εάν όσοι ηγούνται το προωθούσαν με τόλμη και αποφασιστικότητα.
Αυτό μένει να το καταλάβουν και οι ίδιοι οι ηγέτες αυτών των σχηματισμών, και να κάνουν τους απαραίτητους συμβιβασμούς που είναι αναγκαίοι για κάθε βιώσιμη συνεργασία, με σκοπό να εκφρασθεί δυναμικά ο μη κομματικοποιημένος - μη πελατειακός χώρος των ανθρώπων της κριτικής σκέψης, του μέτρου, του ορθολογισμού, της εξωστρέφειας, του κοσμοπολιτικού πατριωτισμού, της δυναμικής και ισότιμης Ευρωπαϊκής προοπτικής, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αξιοκρατίας, και της παραγωγικής οικονομίας που δεν παρασιτεί εις βάρος του Δημόσιου τομέα.
Και σε αυτήν την συνεργασία θα μπορούσε να λειτουργήσει συσπειρωτικά εκ νέου και το "Ποτάμι" (ως ενιαίος σχηματισμός με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση), εάν επιτέλους ο Σταύρος Θεοδωράκης αναγνώριζε το λάθος του και αποχωρούσε από το ΚΙΝΑΛ, όπου ντετερμινιστικά θα βρεθεί αντιμέτωπος με σοβαρότατα ιδεολογικά αδιέξοδα στην συνέχεια, και με δεδομένες τις θέσεις του "Ποταμιού" όπως έχουν εκφρασθεί μέχρι σήμερα.
Η "κοινωνία αξιών" σε συνεργασία με μερικούς από τους προαναφερόμενους 10 φορείς, έχουμε ήδη ξεκινήσει την λειτουργία ενός “FORUM Συνεργασίας” (προκαταρτικής) αυτού του χώρου.
Μέχρι σήμερα έχουν γίνει αρκετά σημαντικά βήματα και ελπίζουμε να συνεχιστούν και με την συμμετοχή όσων θεωρούν ότι μπορούν να συνεργαστούν επί τη βάσει αρχών και αξιών, για την σύνθεση και εκπροσώπηση αυτού του πολιτικού χώρου, για τον οποίο σήμερα (και στο εγγύς μέλλον), σφάζονται “παλληκάρια”.
