Η κυνική ομολογία στο «Ενώπιος Ενωπίω», τα επικοινωνιακά «μαγειρέματα» με τις ψευτοαυξήσεις και η καταδίκη δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων στην ανέχεια – Το μεγάλο «άδειασμα» στους εργαζόμενους και η θεωρία του μισού δώρου
Η κοινωνική αναλγησία της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεπέρασε κάθε όριο, με τον πρωθυπουργό να στήνει ένα πρωτοφανές επικοινωνιακό σόου προκειμένου να δικαιολογήσει τη μόνιμη λιτότητα που επιβάλλει στους πολίτες.
Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε με τον πιο προκλητικό και απόλυτο τρόπο ότι «δεν είναι στους σκοπούς μας ο 13ος και ο 14ος μισθός», σβήνοντας οριστικά κάθε ελπίδα για την επαναφορά του κορυφαίου κοινωνικού κεκτημένου. Μάλιστα, σε ένα παραλήρημα κυνισμού, δεν δίστασε να ισχυριστεί ότι «ο μισός 13ος μισθός έχει ήδη δοθεί στην πράξη» μέσω των υποτιθέμενων αυξήσεων, φέρνοντας ως παράδειγμα τους γιατρούς και τους ένστολους. Πρόκειται για ένα χονδροειδές «μαγείρεμα» της αμείλικτης πραγματικότητας, καθώς ο πρωθυπουργός κρύβει επιμελώς ότι οι όποιες αποσπασματικές αυξήσεις δόθηκαν είναι ψίχουλα που έχουν ήδη εξαφανιστεί από τις υπερπολλαπλάσιες ανατιμήσεις στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς.
Η μνημονιακή καταδίκη σε μια Ελλάδα που υποτίθεται ότι «βγήκε από την κρίση»
Η άρνηση της κυβέρνησης να επιστρέψει τα κλεμμένα δώρα στους εργαζόμενους του δημοσίου και τους συνταξιούχους αναδεικνύει το τεράστιο χάσμα που τη χωρίζει από την καθημερινή επιβίωση της κοινωνίας. Η επίκληση της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» αποτελεί το μόνιμο άλλοθι για τη φτωχοποίηση των πολλών, την ίδια ώρα που το Μέγαρο Μαξίμου πανηγυρίζει προκλητικά για έναν κατώτατο μισθό στα 920 ευρώ που δεν φτάνει ούτε για το νοίκι. Το οξύμωρο και άκρως εξοργιστικό είναι πως η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι η χώρα έχει βγει οριστικά από τα Μνημόνια και οι έκτακτες συνθήκες έχουν τελειώσει, αλλά όταν έρχεται η ώρα της αποκατάστασης των αδικιών, οι δύο μισθοί παραμένουν θαμμένοι. Ο κ. Μητσοτάκης, προφανώς οχυρωμένος πίσω από την δική του οικονομική ασφάλεια, αδυνατεί να καταλάβει ότι η απουσία αυτών των χρημάτων ισοδυναμεί με βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου.
Η τιμωρία της επαρχίας και το θράσος της κάλπης
Η κυβερνητική πολιτική μετατρέπεται σε κανονική παγίδα για τη νέα γενιά, την οποία το ίδιο το σύστημα σπρώχνει στην οικονομική εξαθλίωση. Είναι οι ίδιοι που ζητούν από τους πολίτες να τρέξουν στους διαγωνισμούς του Δημοσίου για να διοριστούν στην επαρχία, αναγκάζοντάς τους να ζήσουν με δύο μισθούς λιγότερους από τον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας πανάκριβα ενοίκια και πάγια έξοδα χωρίς να τους απομένει ούτε ένα ευρώ για αξιοπρεπή διαβίωση. Το ίδιο ακριβώς δράμα βιώνουν και οι απόμαχοι της εργασίας, από τους οποίους ζητείται να ζήσουν με πενιχρές συντάξεις σε μια ηλικία που δεν έχουν κανένα περιθώριο να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Η δήλωση Μητσοτάκη αποτελεί ταφόπλακα και οριστική απόφαση να μην επιστρέψουν ποτέ τα δώρα, αφήνοντας τα νοικοκυριά να πνίγονται στην ανέχεια. Το αποκορύφωμα του θράσους, βέβαια, είναι ότι με αυτή την πολιτική της απόλυτης φθοράς, η παράταξη θα ζητήσει σε λίγο καιρό από αυτούς τους ίδιους τους εξαθλιωμένους πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες και να της χαρίσουν την ψήφο τους.
ΠΗΓΗ https://periodista.gr/