Α ρε Λογοθέτη Μάνο γιατρέ των μεταναστών που η νέα δημοκρατία σε έκανε και ειδικό γραμματέα τι μεγαλεία ....τι ύφος.... τι στυλ.... αν περιμένουμε οι Σαμιώτες να λύσεις εσύ κι η νέα δημοκρατία το μεταναστευτικό ζήτω που καήκαμε....σε βάθος χρόνου και βλέπουμε ...η φωτογραφία είναι από την ενημέρωση που έκανε ο Κουμουτσάκος στους πρεσβευτές της Ε.Ε
Να λοιπόν που οι τελευταίες εξελίξεις στο προσφυγικό-μεταναστευτικό, έρχονται να επιβεβαιώσουν εκείνους που υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι το θέμα αυτό ήρθε για να μείνει, άγνωστο για πόσο διάστημα και ποια τροπή θα πάρει.
Το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα και κυρίως τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, λόγω κυρίως και της γεωγραφικής θέσης τους θα συνεχίσουν να αποτελούν τους τόπους της πρώτης υποδοχής και αυτό χρειάζεται διαχείριση, που μέχρι στιγμής στερείται αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Το 2015 σχεδόν από στα πρώτα βήματα της νέας τότε κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε με μεγάλη ένταση το προσφυγικό με τις τεράστιες ροές κυρίως Σύρων προσφύγων που κατέφθασαν στα νησιά μας για να πάρουν το δρόμο για τις ευρωπαϊκές χώρες.
Μόνο από τη Λέσβο τότε πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, κάποια στοιχεία μιλούν για πάνω από 800.000 ανθρώπους, με τις καθημερινές ροές να φθάνουν σε 10.000, ή ακόμη και 15.000 αφιχθέντες, αριθμοί ασύλληπτοι, που μακάρι να μην ξαναζήσουμε, που για τη μεταφορά τους στην ενδοχώρα ναυλώθηκαν πλοία τα οποία καθημερινά τους μετέφεραν στον Πειραιά, ενώ την ίδια αυτή περίοδο εμφανίστηκαν σαν μανιτάρια και ταξιδιωτικά γραφεία για έκδοση εισιτηρίων από όλη τη χώρα και για μεταφορά των προσφύγων μέχρι τα βόρεια σύνορα, για να πάρουν το δρόμο προς τις χώρες προορισμού τους.
Αυτή ήταν μια πράγματι δύσκολη περίοδος για τη Λέσβο, που σήκωσε το κύριο βάρος αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης, με τις εικόνες των χιλιάδων ανθρώπων να κοιμούνται στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης περιμένοντας να φύγουν. Εικόνες νωπές ακόμη στη μνήμη μας που προκαλούν εφιάλτες μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να επαναληφθούν, μετά από τις απειλητικές δηλώσεις Ερντογάν, ότι θα ανοίξει τα σύνορα.
Υπάρχει παρόλα αυτά μια πολύ μεγάλη διαφορά των τότε προσφυγικών ροών, με τη σημερινή κατάσταση ή την ενδεχόμενη που μπορεί να προκύψει. Τότε οι αφιχθέντες ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία πρόσφυγες, κυρίως Σύροι και Ιρακινοί, που έφυγαν από τη χώρα τους για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς και ο προορισμός τους ήταν να πάνε στην κεντρική Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία και όχι να μείνουν στη χώρα μας, η οποία ήταν η πρώτη στάση τους στο ταξίδι τους αυτό.
Και όσο η Γερμανία τους δεχόταν και τα σύνορα ήταν ανοιχτά στη διαδρομή προς την Ευρώπη, η μετακίνηση αυτή τόσων ανθρώπων είχε μεν προβλήματα, αλλά ήταν προσωρινού χαρακτήρα, γιατί κανείς τους δεν είχε προορισμό να παραμείνει στην Ελλάδα της κρίσης.
Όμως όταν τα σύνορα έκλεισαν και οι χώρες της Ευρώπης και κυρίως η Γερμανία άλλαξε στάση, τότε και το σκηνικό άλλαξε εντελώς με πιο χαρακτηριστική εικόνα αυτής της αλλαγής, την Ειδομένη, όπου χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίστηκαν μια ανάσα από τα βόρεια σύνορα μας με τα Σκόπια, με τις πρώτες εικόνες ντροπής να κάνουν το γύρο του κόσμου και να στέλνουν μήνυμα για το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Και δυστυχώς η κατάσταση άλλαξε εντελώς, αφού οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που κατέφθαναν στα νησιά μας από κάθε γωνιά του κόσμου, ακόμη και από τη …Βενεζουέλα, παρέμεναν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας και κυρίως στα νησιά μας, αφού σε αυτά στήθηκαν οι δομές πρώτης υποδοχής και καταγραφής των αφιχθέντων.
Μπορεί βέβαια η νέα αυτή κατάσταση, των κλειστών συνόρων, αλλά και της κοινής δήλωσης Ε.Ε.-Τουρκίας, να ανέκοψε κατά πολύ τις ροές από τα απέναντι παράλια, αλλά οι αφιχθέντες αντί για ταυτοποίηση και πρώτη υποδοχή και προσωρινή φιλοξενία, παρέμειναν στα νησιά μας για πολύ μεγάλο διάστημα, αφού η διαδικασία εξέτασης ασύλου χρόνιζε κρατώντας για πολλούς μήνες τους ανθρώπους αυτούς καθηλωμένους και τις τοπικές κοινωνίες των νησιών στα κάγκελα, οι οποίες ξαφνικά διαπίστωσαν ότι θα πρέπει να συμβιώσουν με καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Κάθε μέρα που περνούσε χειροτέρευε και για τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες και μετανάστες των δομών και για τους κατοίκους των περιοχών αυτών, με πολλά επεισόδια και συμβάντα το διάστημα που επακολούθησε.
Η αποσυμφόρηση έγινε το μόνιμο αίτημα των φορέων και των τοπικών κοινωνιών, αλλά η προχειρότητα και η αναποτελεσματικότητα στη διαχείριση της νέας αυτής κατάστασης έφεραν τα πράγματα σε αδιέξοδο, που κινδυνεύει να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά.
Η νέα κυβέρνηση που μετρά μόλις δυο μήνες, καλείται και αυτή από τα πρώτα της βήματα να διαχειριστεί ένα θέμα που φαίνεται να είχε υποτιμήσει, το ρόλο της Τουρκίας και την εμπλοκή της στην όποια διαχείρισή του. Γιατί θεώρησε ότι η επιστροφή των απορριφθέντων ασύλου στην Τουρκία αρκεί με την απλή εφαρμογή της κοινής δήλωσης Ε.Ε.-Τουρκίας, που υποτίθεται δεν προώθησε η προηγούμενη κυβέρνηση, και ότι οι αφίξεις στα νησιά από απέναντι θα παραμείνουν σε χαμηλά επίπεδα, διαχειρίσιμες από μια ορθολογική και αποτελεσματική πολιτική μέτρων. Δεν προέβλεψαν το γεγονός ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί ως όπλο το προσφυγικό για να πιέσει την Ε.Ε., αλλά κυρίως την Ελλάδα τη στιγμή που έχει σηκώσει ανεπίτρεπτα τους τόνους σε Αν. Μεσόγειο και Αιγαίο, προκαλώντας πλήγμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που δεν βρίσκονται στην καλύτερη φάση τους.
Δεν αποκλείεται ο Ερντογάν να …τεστάρει και τις διαθέσεις της νέας κυβέρνησης, όπως πάντα κάνουν οι Τούρκοι στο μεταβατικό στάδιο μεταξύ των ελληνικών κυβερνήσεων.
Δεν γνωρίζουμε αν τα νέα δεδομένα σε σχέση με το μεταναστευτικό και με τις αυξητικές ροές από απέναντι υποχρέωσε την κυβέρνηση να …προσγειωθεί ανώμαλα και να μην σταθεί στις διαπιστώσεις για την κακή γείτονα Τουρκία και τους αδιάφορους ευρωπαίους εταίρους, που άφησαν τη χώρα μας μόνη να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος.
Το επείγον είναι ότι τα νησιά και κυρίως η Λέσβος και η Σάμος για άλλη μια φορά είναι υπερπλήρη από πρόσφυγες και μετανάστες, που όσο παραμένουν εδώ και δεν μετακινούνται σε δομές, ή άλλους χώρους της ενδοχώρας, πριν μπούμε στο χειμώνα, θα ξαναζήσουμε εικόνες ντροπής, που πρέπει να αποφευχθούν με κάθε τρόπο.
Η νέα ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου έχει επισκεφθεί τη Λέσβο, έχει διαπιστώσει τις δυνατότητες των υφισταμένων δομών και ξέρει ότι και αυτή θα κριθεί από την αποτελεσματικότητα διαχείρισης της κατάστασης, που δεν σηκώνει ούτε εξωραϊσμούς, ούτε αναβολές σε μέτρα και ενέργειες που πρέπει να γίνουν, ώστε και οι ροές να ελαχιστοποιηθούν και οι συνθήκες διαμονής να βελτιωθούν για όλους και όχι για ένα μέρος των αιτούντων ασύλου, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, αλλά επιτέλους κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, γιατί αυτό υπαγορεύει η κρισιμότητα της κατάστασης.
Μανόλης Μανώλας
https://www.emprosnet.gr/