Νέα μαρτυρία για ομαδική σφαγή Ελληνοκυπρίων το 1974

Άλλη μια συγκλονιστική μαρτυρία σφαγής Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων κατά την τουρκική εισβολή του 1974 δημοσιεύεται σήμερα στον τ/κ Τύπο. Η εφημερίδα Αφρίκα δημοσιεύει μαρτυρία Τουρκοκύπριου αυτόπτη μάρτυρα σύμφωνα με τον οποίο οκτώ λεωφορεία, στο καθένα από τα οποία επέβαιναν 40 Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι, σφαγιάστηκαν με λόγχες και ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες.

Το περιστατικό σύμφωνα με τη μαρτυρία συνέβη την ώρα που 320 συνολικά Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι έφτασαν με τα λεωφορεία στην παραλία της Κερύνειας και στο σημείο της απόβασης, προκειμένου να επιβιβαστούν σε πλοίο και να μεταφερθούν στην Τουρκία. Την ίδια ώρα κατέφθασε πλοίο με Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι αφού έμαθαν ποιοι ήταν οι αιχμάλωτοι τους επιτέθηκαν με τις λόγχες και τις ξιφολόγχες των όπλων τους, σφαγιάζοντας τους στην παραλία.

Από το αίμα των αιχμαλώτων η θάλασσα κοκκίνισε, αναφέρει χαρακτηριστικά ο μάρτυρας στην Αφρίκα, ο οποίος παραδέχθηκε ότι φοβήθηκε και ο ίδιος για τη ζωή του λόγω της μανίας των Τούρκων στρατιωτών.

Ο αυτόπτης μάρτυρας που δεν θέλει να αποκαλυφθεί το όνομά του δήλωσε ότι οι Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι πιθανόν να θάφτηκαν σε κάποιο χώρο κοντά στο ξενοδοχείο Maremonte της Κερύνειας.

Η σφαγή έγινε στα τέλη Αυγούστου 1974.

Αναρτήθηκε από Webmaster

Την Πατρίδα μου την βάλαν υποθήκη...

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΝΛΗ

Την Πατρίδα μου την βάλαν υποθήκη,
θα ΄λθει μέρα που στους ξένους θα ανήκει,
μετανάστης στην δική μου την Πατρίδα,
με πασπόρτ,με υπογραφή και με σφραγίδα.

Με υποθήκευσαν κι εμένα και εσένα,
δεν θα βρεις ανυποθήκευτο κανένα,
πάρτυ κάνουν ανενόχλητοι οι λύκοι,
στης Πατρίδας μου τ΄απέραντο τσιφλίκι....
Κάποια μέρα,κάποια νύχτα μεσ΄ τη νύστα
θα μου πούνε οι αφέντες καληνύχτα,
θα φορτώσω την κατάντια μου στον ώμο,
κι άι στο διάολο θα μου πούνε,πάρε δρόμο...

Η πατρίδα μου σε έκτακτη ανάγκη,
με πουλήσανε κρυφά οι σαλτιμπάγκοι,
μετανάστης στην δική μου την Πατρίδα,
με πασπόρτ,με υπογραφή και με σφραγίδα

Δίνουν βίζες εισόδου σε Τούρκους στρατιωτικούς!

http://kostasxan.blogspot.com/2009/08/blog-post_7824.html

Τι γίνεται στο προξενείο Αδριανούπολης;

Εδώ και πάρα πολύ καιρό έχει γνωστοποιηθεί η νόμιμη είσοδος τούρκων στρατιωτικών στην Ελλάδα, υπό την μορφή «τουρισμού» και έχει αμφισβητηθεί ανοιχτά η σκοπιμότητα μίας τέτοιας ενέργειας από την Ελληνική πλευρά!!!
Κάποιοι, θέλοντας επί μονίμου βάσεως να αμφισβητούν την πραγματικότητα και βασιζόμενοι μόνο στην μασημένη και επιλεκτική τροφή που παρέχουν τα ΜΜΕ, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει, ενώ κάποιοι άλλοι, οι οποίοι είναι περισσότερο «Ευρωπαίοι» έχουν επιλέξει την οδό της αδιαφορίας ως προς το φαινόμενο της αθρόας εισόδου των τούρκων αξιωματικών και στρατιωτών που μπαίνουν στην Ελλάδα, αιτιολογώντας το με το απλό σκεπτικό «είμαστε στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να απαγορεύουμε ανθρώπους να μας επισκεφθούν»!!!
Η είσοδος αυτών των στρατιωτικών έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στα διάφορα «πανηγύρια» που στήνει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής ή σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις Ελλήνων Πομάκων. Αυτό μάλιστα το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και οι σχετικές υπηρεσίες του κράτους…
Το ζητούμενο, όμως, είναι: γιατί επιτρέπεται η είσοδος σε αυτούς τους ανθρώπους, που είναι πρώτιστα στρατιωτικοί (το παράδειγμα δεν είναι διόλου τυχαίο…) και επιλέγουν να μπαίνουν στην Ελλάδα σε ομάδες των 6-12 ατόμων; Γιατί το Ελληνικό Προξενείο Αδριανουπόλεως εκδίδει βίζα εισόδου σε άτομα των οποίων η επαγγελματική ιδιότητα προκαλεί υποψίες για την ποιότητα του τουρισμού που επιθυμούν να κάνουν στην Θράκη και όχι σε άλλα σημεία της Ελλάδας; Σε τι συμπεράσματα θα οδηγούμασταν άραγε εάν γινόταν μία έρευνα για την είσοδο (μετά βίζας φυσικά) τούρκων στρατιωτικών και σε Ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου;
Η λογική που προτάσσεται στο συγκεκριμένο θέμα είναι πως, είναι καλύτερα να μπαίνουν στην Ελλάδα και να γνωρίζουμε ποιοι είναι. Αυτόματα όμως δημιουργείται ένα σοβαρό ερώτημα: Και πως μπορούμε να γνωρίζουμε τι κάνουν όταν μπαίνουν στην Ελλάδα; Είναι μόνο τούρκοι κρατικοί υπάλληλοι που παίρνουν την βίζα εισόδου ή μήπως ανάμεσά τους υπάρχουν και κάποιοι παρακρατικοί;
Βεβαιωμένη είναι η έκδοση βίζας σε τούρκο αστυνομικό ο οποίος μαζί με τους άνδρες του ήρθε στην Ελλάδα για να παραστεί στο γνωστό ανθελληνικού περιεχομένου πανηγύρι στα «Χίλια» του Νομού Ροδόπης! Με απλά λόγια δηλαδή, δόθηκε βίζα σε κάποιον τούρκο «ειδικό» προκειμένου να ενισχύσει με την παρουσία του τις ανθελληνικές δυνάμεις που δρουν και που αναπτύσσονται μέσα στη Θράκη, για να συμβάλει κι αυτός ο αστυνομικός (μαζί με τους άνδρες του) στον εκτουρκισμό της Θράκης, αλλά και για να συμμετάσχει στην ασφάλεια των επισήμων Τούρκων που παρέστησαν στο πανηγύρι του «Χίλια»;
Μέχρι ποιο σημείο σκοπεύουν να «τραβήξουν» την συγκεκριμένη υπόθεση οι δικοί μας «ειδικοί»; Μπορούν να κατανοήσουν, άραγε, πως το έλλειμμα παρουσίας της Ελληνικής Πολιτείας το καλύπτουν οι «ειδικοί» αστυνομικοί και στρατιωτικοί εκ Τουρκίας; Κατανοούν πως η παρακολουθητική πολιτική που έχουν επιλέξει δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που «λύνει»;
Γιατί λοιπόν δίνουν από το προξενείο της Αδριανουπόλεως δίνουν αβίαστα βίζα εισόδου σε άτομα τα οποία ενδέχεται να μην κάνουν τουρισμό, αλλά να ασκούν άλλου είδους δραστηριότητες μέσα στην Ελληνική επικράτεια και ιδιαίτερα σε ευαίσθητα εθνικά σημεία της, όπως είναι η Θράκη;
Μήπως θα ήταν καλή σκέψη οι Έλληνες υπάλληλοι του προξενείου Αδριανουπόλεως να ζητήσουν (φυσικά μέσω της υπουργού Εξωτερικών) ένα «ειδικό σεμινάριο» από τον Τούρκο Πρόξενο της Κομοτηνής; Η εμπειρία του αλλά και η ικανότητά του είναι αδιαμφισβήτητα και ίσως να συμβάλει στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ένα τέτοιο «μάθημα», από τον καλύτερο ίσως στο είδος… Ο κύριος Σαρνίτς φυσικά δεν θα έχει καμία αντίρρηση να το κάνει αυτό, ως ευγενής άνθρωπος αλλά και ως ικανός διπλωμάτης που είναι… Μπορεί μάλιστα, με το τέλος του «σεμιναρίου» να ξεναγήσει τους Έλληνες διπλωματικούς υπαλλήλους σε διάφορα πανηγύρια του Προξενείου της Κομοτηνής, προκειμένου να ολοκληρωθεί και η πρακτική τους εξάσκηση μετά το πέρας των θεωρητικών μαθημάτων…
Τελικά, μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε τι πραγματικά συμβαίνει στο Ελληνικό Προξενείο Αδριανουπόλεως; Μήπως θα πρέπει να κάνουμε συσχετισμούς και παραλληλισμούς με την δράση Ελλήνων διπλωματών στην Ρωσία και την έκδοση πιστοποιητικών βεβαίωσης Ελληνικότητας υποψηφίων παλλινοστούντων που μόνο Έλληνες δεν ήταν;
Δεν θα είναι άσχημα… Η κυρία Μπακογιάννη έχει να προσθέσει κάτι πάνω σε όλα αυτά ή μήπως δεν διαθέτει χρόνο λόγω σοβαρής ενασχόλησής της με την… εκλογολογία και την πιθανή της μετακίνηση σε άλλο υπουργείο;
Κωνσταντίνος

Τουρκικές υπερπτήσεις εις τριπλούν στους Φούρνους

Τουρκικές υπερπτήσεις εις τριπλούν στους Φούρνους και χορευτικά συγκροτήματα των Σαμίων συμμετέχουν σε εκδηλώσεις στα Δίδυμα της Τουρκίας

Νέα πρόκληση των Τούρκων στο Αιγαίο, όπου για πρώτη φορά πραγματοποίησαν υπερπτήσεις πάνω από ελληνικό νησί με τα μαχητικά τους να πετούν ταυτόχρονα σε διαφορετικά ύψη.


Σχηματισμός οχτώ τουρκικών αεροσκαφών τύπου F-16 εισήλθε στο FIR Αθηνών, ανατολικά της Ρόδου στις 16:00. Από τον σχηματισμό, 28 λεπτά αργότερα, αποσπάστηκαν τέσσερα αεροσκάφη και πραγματοποίησαν υπερπτήση στους Φούρνους σε ύψος 3.600 ποδών (1.100 μέτρα).

Την ίδια ώρα, τα άλλα τέσσερα τουρκικά μαχητικά, πετώντας σε δύο ζεύγη, πέταξαν και αυτά πάνω από τους Φούρνους σε ύψος 7.800 ποδών (2.380 μέτρα) και 21.000 (6.400 μέτρα) αντίστοιχα. Ελληνικά μαχητικά απογειώθηκαν και έσπευσαν στην περιοχή. Αναγνώρισαν και αναχαίτισαν τα τουρκικά με τα οποία σημειώθηκαν αερομαχίες έως ότου εξέλθουν του FIR Αθηνών στις 16:35, νότια της Σάμου.

Λίγη ώρα νωρίτερα, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ πτέραρχος Ιωάννης Γιάγκος πραγματοποιούσε επίσκεψη στο Αρχηγείο Στόλου, συνοδευόμενος από τον αρχηγό ΓΕΝ αντιναύαρχο Γ. Καραμαλίκη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

"Ημέρα της Νίκης" για τους Τούρκους

τι δουλειά έχουμε εμείς το διάστημα αυτό που αλωνίζουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο να τρέχουμε σε φεστιβάλ στα δίδυμα της Τουρκίας;Τα αεροπλάνα των Τούρκων δεν περνάνε πάνω από τους Μυτιληνιούς της Σάμου;Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τίποτα;Σήμερα εκπρόσωπος του χορευτικού συγκροτήματος των Μυτιληνιών της Σάμου σε τηλεφωνική του ανταπόκριση με τον δημοσιογράφο Γιώργο Γαρυφάλλου επέμενε στην άποψη ότι άλλο οι εορταστικές εκδηλώσεις των Τούρκων και άλλο τα φεστιβάλ.Να δούμε όταν θα ξεσπάσει καμιά καταιγίδα τι θα λένε;δεν μαζευόμαστε λίγο και οι μέρες είναι πονηρές


URL Video http://www.youtube.com/watch?v=GZqhxpzrZFg

Με εντυπωσιακές παρελάσεις που παρακολούθησε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας ολοκληρώθηκε η 30η Αυγούστου "Ημέρα της Νίκης" για τους Τούρκους, Μικρασιατική Καταστροφή για εμάς τους Έλληνες. Στις 30 ο ελληνικός στρατός ηττήθηκε στο Ντουμλούπιναρ και η υποχώρησή του συνεχίστηκε ως τις 9 Σεπτεμβρίου, ημέρα της άλωσης της Σμύρνης από τους Τούρκους.

Λίγες μέρες πριν, στις 26 Αυγούστου ο Μουσταφά Κεμάλ αυτοπροσώπως είχε ηγηθεί των στρατευμάτων του στην κοιλάδα του Αφιόν Καραχισάρ με το περιώνυμο παράγγελμα "Στόχος μας είναι η Μεσόγειος! Εφοδος".

Η 30η Αυγούστου χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη πατριωτική θέρμη. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν στην πρώτη σελίδα τους μεγάλα πορτρέτα του Ατατούρκ και μερικές φορές μοιράζουν σημαίες. Ολοι καλούνται να σημαιοστολίσουν, η Τουρκία σκεπάζεται από κόκκινο και άσπρο. Ο Τύπος γεμίζει επίσημες δηλώσεις.

Δείτε ρεπορτάζ από τις εκδηλώσεις

από Foreign Press

Τι βγαίνουν στα ραδιόφωνα μέλη του Νομαρχιακού Συμβουλίου και μιλούν για το περιβάλλον ;

Ολο λόγια για το περιβάλλον από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σάμου.Δεν μας λένε τι έχει γίνει και έγινε κρανίου τόπος ο Κότσικας,δεν μας λένε τι έλεγχο έκαναν οι υπηρεσίες της Νομαρχίας Σάμου και τι παρέμβαση έγινε εκεί,δεν μας λένε τι περιλαμβάνει η άδεια της Πολεοδομίας που δόθηκε για να γίνουν όσα αίσχη έγιναν.Δεν μας λένε τι συμβαίνει με γνωστό εργολάβο που όπου βρει οικόπεδο η ελεύθερο χώρο αφήνει τα μπάζα του,μήπως περιορίζονται μόνο σε κάτι μηνύσεις για τα μάτια του κόσμου;Που ήταν όλοι τους όταν ο εργολάβος για μεγάλο χρονικό διάστημα πετούσε τα μπάζα του περιφερειακού στον Κότσικα;ποιος από τα μέλη του Νομαρχιακού Συμβουλίου ζήτησε το θέμα να έρθει στο Νομαρχιακό Συμβούλιο;σηκώνει κανείς ανάστημα απέναντι στις αυθαιρεσίες της Μητρόπολης η φοβούνται τον αφορισμό από τον Άγιο Σάμου που προσπαθεί να μας πει ότι δεν κόπηκε κανένα δένδρο;Εμείς μπορεί να είμαστε γραφικοί όπως λέει και δικαίωμα του άλλωστε αλλά ηλίθιοι και χαζοί δεν είμαστε,το να πιάνει διαφόρους και να τους λέει να μην γράφουν την άποψη τους στο aegaio blogspot.com θυμίζει ασφαλίστηκες μεθόδους.Μακρυά από εμάς λοιπόν Άγιε Σάμου αυτά,γιατί αγοροπωλησίες μοναστηριακών οικοπέδων εμείς τουλάχιστον δεν έχουμε κάνει.

για την υπογραφή

ένας γραφικός Σαμιώτης αλλά όχι ηλίθιος.

Πεδίο μάχης γίνεται ο ΣΥΝ- Αγνωστο πού θα οδηγήσει η ανοιχτή αντιπαράθεση προσώπων και τάσεων

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ - ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Δυο ξένοι στο ίδιο κόμμα

«ΩΣΤΕ γι΄ αυτό έβλεπα τόσο κόσμο μαζεμένο στις πλατείες και στα βενζινάδικα να συζητούν!.. Ξέρετε πόσοι, απλοί, άνθρωποι, νέοι και νέες, παππούδες και γιαγιάδες με ρωτούσαν αν θα κάνουμε τελικά έκτακτο ή διαρκές συνέδριο;» έλεγε με εμφανή δηκτική διάθεση ο κ. Αλ. Αλαβάνος την περασμένη Πέμπτη το απόγευμα. Καθισμένος στην πολυθρόνα του γραφείου του στη Βουλή και καπνίζοντας τα αγαπημένα του πουράκια, λίγο πριν από τη συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εξετασθεί η υπόθεση
Κοροβέση, ο κ. Αλαβάνος δεν δίστασε να περιβάλει με αυτόν τον απαξιωτικό τρόπο την αιφνιδιαστική κίνηση του άλλοτε «εκλεκτού» του κ. Αλ. Τσίπρα, να ζητήσει τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΝ ώστε να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που επικρατεί στις σχέσεις τους αλλά και στις σχέσεις του κόμματος με το συμμαχικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε προηγηθεί βεβαίως το επίσημο «άδειασμα» της πρωτοβουλίας Τσίπρα. Από το αποστακτήριο του συνεταιρισμού στις Αρχάνες της Κρήτης, όπου περιόδευε ο κ. Αλαβάνος την περασμένη Τετάρτη, επιβεβαίωνε επί της ουσίας ότι ανάμεσά τους υπάρχει άβυσσος: «Την κοινωνία δεν την ενδιαφέρει
για το κάθε κόμμα αν θα κάνει τακτικό, αν θα κάνει έκτακτο, αν θα κάνει διαρκές συνέδριο, αν θα κάνει συνέδριο με ολίγη ή συνέδριο γλυκύ βραστό» δήλωνε. Κληθείς, δε, να σχολιάσει τα περί χάσματος ανάμεσά τους εκείνος επέλεγε να ευχαριστήσει τους ανθρώπους που έχουν στηρίξει τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. «γνωρίζοντας ότι η Αριστερά δεν είναι φυτό εσωτερικού χώρου». Το συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα από τα παραπάνω είναι ότι οι δεσμοί ανάμεσά τους έχουν διαρραγεί πλήρως και πλέον μοιάζουν με δυο ξένους στο ίδιο κόμμα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις τραυματισμένες σχέσεις μεταξύ ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.
Τόσο το πρόσφατο θέμα που ανέκυψε με τις δηλώσεις του βουλευτή κ. Π. Κοροβέση περί χρηματισμού του (ενιαίου) Συνασπισμού από τη Siemens κατά την περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα (1989-90) όσο και η «ρελάνς» του κ. Τσίπρα να ζητήσει έκτακτο συνέδριο ώστε να διασαφηνισθούν οι ανοιχτοί λογαριασμοί του με τον κ. Αλαβάνο και όσους ακόμη τον αμφισβητούν και παράλληλα να σταματήσει την κατρακύλα του ΣΥΝ αποτέλεσαν το νέο πεδίο εκδήλωσης των ριζικά διαφορετικών αντιλήψεων και προσεγγίσεών τους που ήρθαν στην επιφάνεια μετά την εκλογική αποτυχία της 7ης Ιουνίου.

Στην πρώτη περίπτωση, ενώ η Κουμουνδούρου κατακεραύνωνε τον απρόβλεπτο κ. Κοροβέση διότι «έβαλε στο κάδρο της διαφθοράς και την Αριστερά», όπως λεγόταν χαρακτηριστικά, διατυπώνοντας μάλιστα την άποψη ότι «μετά από όσα είπε δεν μπορεί να σταθεί στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ», από την πλευρά του ο κ. Αλαβάνος παρείχε στήριξη στον «αιρετικό» βουλευτή, αναγνωρίζοντάς του το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του, έστω και αν αυτή είναι πολιτικά λανθασμένη. «Ο Κοροβέσης δεν διαγράφεται» διεμήνυε ο κ. Αλαβάνος ενώ την ίδια στιγμή στην Κουμουνδούρου έπνεαν μένεα κατά του βουλευτή Α΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη δεύτερη περίπτωση, ενώ ο κ. Τσίπρας επιχειρούσε, έστω και καθυστερημένα, όπως θεωρούν ακόμη και συνεργάτες του, να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων την οποία απώλεσε την επομένη των ευρωεκλογών, με στόχο να αντιστρέψει το δυσμενές κλίμα εις βάρος του και την εικόνα διάλυσης που εκπέμπει το κόμμα του, ο κ. Αλαβάνος έσπευδε αυτοστιγμεί να ακυρώσει τις επιδιώξεις του προέδρου του ΣΥΝ με τις απαξιωτικές δηλώσεις του από την Κρήτη. Το ερώτημα πλέον είναι πού θα οδηγήσει αυτή η αντιπαράθεση, αν και οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο δρόμος αυτός δεν έχει επιστροφή και ότι μόνο τα χειρότερα μπορούν να αναμένουν: δηλαδή την οριστική ρήξη ανάμεσά τους και συνακόλουθα τη διάρρηξη των σχέσεων του ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες ούτως ή άλλως κρέμονται- εδώ και καιρόαπό μια κλωστή.

Η υπόθεση Κοροβέση λειτούργησε ως θρυαλλίδα η οποία πυροδότησε το εκρηκτικό μείγμα που έχει συσσωρευτεί στο δίπολο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η δε κίνηση του κ. Τσίπρα ενεργοποίησε τα ρήγματα που υπάρχουν ακόμη και στο εσωτερικό των εσωκομματικών «τάσεων», με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Αριστερού Ρεύματος το οποίο στήριξε τόσο την εκλογή του κ. Αλαβάνου στην ηγεσία του ΣΥΝ το 2004 όσο και τη διαδοχή του από τον κ. Τσίπρα το 2008 και το οποίο εμφανίστηκε διχασμένο ως προς το έκτακτο συνέδριο.

? Εικόνα διάλυσης
Με τη φράση «δεν πάει άλλο!» ο κ. Τσίπρας αποτύπωσε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μετά τις ευρωεκλογές. Η σύγκρουση του κ. Αλαβάνου μαζί του, οι επιθέσεις που δέχεται από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες τού αποδίδουν την πλήρη ευθύνη για το κακό εκλογικό αποτέλεσμα και αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του ΣΥΝ εντός της «συμμαχίας», αλλά και οι τριβές στο εσωκομματικό πεδίο με την Ανανεωτική Πτέρυγα που τον πιέζει να απαγκιστρωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και να επαναφέρει τον ΣΥΝ στις ιδρυτικές θέσεις του, διαμόρφωσαν το ασφυκτικό πλαίσιο εντός του οποίου ο κ. Τσίπρας κινήθηκε όλο αυτό το διάστημα. Το πλήγμα που υπέστη το ηγετικό προφίλ του και κυρίως η εικόνα αποδόμησης του κόμματός του είναι εμφανή. Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα, εδώ και καιρό στενοί συνεργάτες του είχαν προτείνει να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες ώστε να ανακόψει την πορεία αυτή. Μετά το «ξέσπασμα» Κοροβέση τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. «Διαφορετικά θα ήταν σαν να αφήνουμε τον ΣΥΝ να τραβήξει την πορεία του προς τον βέβαιο θάνατο» σχολίαζαν κύκλοι της Κουμουνδούρου αναφορικά με τον αιφνιδιασμό του έκτακτου συνεδρίου.

Η εκλογή του κ. Δ. Βίτσα στη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής (ΚΠΕ) στις αρχές Ιουλίου αποτέλεσε κρίσιμο εσωκομματικό βήμα για τον κ. Τσίπρα. Ως άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του και ικανό πολιτικό και οργανωτικό στέλεχος, όπως θεωρείται, ήταν για τον πρόεδρο του ΣΥΝ ο απαραίτητος εκείνος παράγοντας ώστε να συγκρατηθεί το καταρρέον κομματικό οικοδόμημα αλλά και για να δρομολογηθούν οι εξελίξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι την πρόταση για το έκτακτο συνέδριο την εισηγήθηκε στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας ο κ. Βίτσας. Ωστόσο, η απήχησή της ήταν ακόμη και εντός του Αριστερού Ρεύματος διαφορετική. Ετσι ο πυρήνας της ισχυρής «τάσης» αντιτάχθηκε στην πρωτοβουλία αυτή. Οι κκ. Σ. Λεουτσάκος , Δ. Στρατούλης, Π. Λαφαζάνης και η κυρία Σόφη Παπαδόγιαννη τάχθηκαν κατά της σύγκλησης έκτακτου συνεδρίου. Παραδόξως συντάχθηκαν μαζί τους για τους δικούς τους λόγους και οι εσωκομματικοί αντίπαλοί τους κκ. Σ. Λυκούδης , Μ. Σαμπατακάκης και Σ. Μπαγεώργος από την Ανανεωτική Πτέρυγα.

Το Αριστερό Ρεύμα ωστόσο δεν εμφανίστηκε συμπαγές. Οι κκ. Ευ.Αποστόλου , Αλ.Φλαμπουράρης και Αν. Κορωνάκης συμπαρατάχθηκαν με την πρόταση Τσίπρα, όπως και ο «ανανεωτικός» κ. Ι. Μπαλάφας, μαζί με τους κκ. Ευ. Πιλάλη και Χρ. Λάσκο από τις έτερες εσωκομματικές «φατρίες». Η εξέλιξη αυτή ανέδειξε το μέγεθος της πολυεπίπεδης κρίσης που μαστίζει τον ΣΥΝ, το εσωτερικό του οποίου μοιάζει με καζάνι που βράζει.

? «Δεν εγκαταλείπω»
Ποιοι ήταν οι παράγοντες που έκριναν τελικώς την επιλογή του κ. Τσίπρα; «Αντί τα προβλήματα που ανέκυψαν να λύνονται, εντείνονταν. Η εικόνα Βαβυλωνίας που εμφανίζουμε δεν μπορεί να συνεχίζεται» αναφέρει στους συνομιλητές του ο ίδιος, επισημαίνοντας πως «όταν αμφισβητούνται η συνοχή και η συνέχεια του κόμματος, τότε η μόνη λύση είναι να μιλήσουν τα μέλη του, τα οποία παρακολουθούν εμβρόντητα διαφόρους να μιλούν εξ ονόματός τους». «Φέρω ευθύνη απέναντι σε αυτούς που με εξέλεξαν» επισημαίνει με κάθε ευκαιρία ο πρόεδρος του ΣΥΝ, υπογραμμίζοντας ότι σε ένα δημοκρατικά συντεταγμένο κόμμα πρέπει να υπάρχει σαφές πλαίσιο λειτουργίας. Το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα «έδωσε την αφορμή να τεθούν όλα υπό αμφισβήτηση:η πολιτική μας γραμμή,η ηγεσία και εσχάτως (σ.σ.: με τις δηλώσεις Κοροβέση) ό,τι πολυτιμότερο έχει απομείνει στους χιλιάδες αριστερούς αγωνιστές και αγωνίστριες,η ηθική υπόσταση της Αριστεράς» δήλωνε μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Ο κ. Τσίπρας επί της ουσίας πέταξε το γάντι προς όσους αμφισβητούν τόσο τον ίδιο όσο και την κυρίαρχη πολιτική κατεύθυνση του ΣΥΝ: «Θέλει ο Αλέκος Αλαβάνος να θέσει θέμα για το ποιος θα ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές; Ας το θέσει στο συνέδριο.Θέλει ο Λεωνίδας Κύρκος να πάμε με το ΠαΣοΚ;Ας το θέσει εκεί. Θέτει ο Φώτης Κουβέλης ζήτημα αλλαγής πολιτικής πλεύσης; Ας το τεκμηριώσει στο συνέδριο» φέρεται να έχει εκμυστηρευθεί σε συνεργάτες του.

Οσον αφορά τον ίδιο, διαβεβαιώνει όσους τον ρωτούν ότι η κίνησή του μόνο εγκατάλειψη δεν συνιστά: «Δεν εγκαταλείπω. Δεν είναι παραίτηση. Θέτω τον εαυτό μου υπό την κρίση των μελών, τα οποία πρέπει επιτέλους να μιλήσουν. Η ανανέωση της εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό μου εναπόκειται στην κρίση των μελών» εξηγεί, προτρέποντας όποιον θεωρεί ότι υπάρχει θέμα ηγεσίας «να το θέσει ανοιχτά» όπως και το να υποβληθούν και άλλες υποψηφιότητες. Ηδη πάντως ο κ. Φ. Κουβέλης , ο οποίος αναμετρήθηκε με τον κ. Τσίπρα για την προεδρία του κόμματος στο τελευταίο συνέδριο, αφενός τάχθηκε κατά του έκτακτου συνεδρίου, αφετέρου δήλωσε ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για την αρχηγία, ενώ ο τέως ευρωβουλευτής κ. Δ. Παπαδημούλης κάλεσε από τη μία τον πρόεδρο του ΣΥΝ «να πρωταγωνιστήσει ενωτικά και συνθετικά» και από την άλλη τον κ. Αλαβάνο «να μην απαξιώνει ούτε το κόμμα του ούτε τον διάδοχό του». ? Ο Αλ. Τσίπρας στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή:
«Δέχθηκα χτυπήματα από παντού»
Πιέσεις ως και την τελευταία στιγμή δεχόταν από τις εσωκομματικές «φατρίες» - Αριστερό Ρεύμα και Ανανεωτική Πτέρυγα - ο κ. Αλ. Τσίπρας κατά τη χθεσινή κρίσιμη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής για να κάνει πίσω όσον αφορά την πρότασή του για έκτακτο συνέδριο, αλλά δεν ενέδωσε. «Δεν ήρθα εδώ για να σας εκβιάσω ή να σας παρασύρω σε δικές μου επιλογές. Ηρθα για να σας πείσω να συμβάλουμε όλοι μαζί σε μια διαδικασία διεξόδου και όχι για να υφαρπάξω ή να εκβιάσω την ψήφο σας» ήταν η απάντησή του, υπογραμμίζοντας ότι δεν είναι ένα συνέδριο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ή στοχοποίησης προσώπων, αλλά ένα συνέδριο μιας νέας ενωτικής και δημιουργικής σύνθεσης για να ξεπεραστεί η σημερινή θνησιγενής κατάσταση.

Σε έντονα φορτισμένο κλίμα, με τις «ζυμώσεις» στο εσωτερικό των «τάσεων» να κυριαρχούν, καθώς η ιδέα του έκτακτου συνεδρίου δίχασε όλες τις πλευρές, και απόντος του κ. Αλαβάνου, ο κ. Τσίπρας τόνισε: «Μας σπρώχνουν με όλες τους τις δυνάμεις να βγάλουμε τα μάτια μας. Και κάποιοι από τις γραμμές μας τους διευκολύνουν» είπε. Και πρόσθεσε: «Εγώ δεν θα είμαι ο πρόεδρος του ΣΥΝ που θα το ανεχτεί, που θα το επιτρέψει».

Τόνισε επίσης ότι δεν τον ενδιαφέρει η καρέκλα, αλλά το πώς θα απεμπλακεί ο ΣΥΝ από αυτή τη νοσηρή εσωστρεφή κατάσταση και πώς θα πάει μπροστά. «Δεν έχω συμβόλαιο με την καρέκλα του προέδρου. Συμβόλαιο τιμής, όπως κι εσείς, έχω μόνο με την Αριστερά και τις αξίες της» είπε απευθυνόμενος προς τα μέλη της ΚΠΕ, τα οποία κάλεσε να στηρίξουν την πρότασή του για έκτακτο συνέδριο (10-11 Οκτωβρίου), διερωτώμενος με νόημα: «Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσουμε και τη γνώμη όλων αυτών που στηρίζουν το οικοδόμημα του ΣΥΝ και δεν διαθέτουν μικρόφωνα;».

«Δίνουμε την εικόνα ότι δεν είμαστε πουθενά, γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι στον αστερισμό της εσωστρέφειας και της μιζέριας» τόνισε, ενώ αναφορικά με τις τραυματικές σχέσεις του με τον κ. Αλαβάνο ανέφερε: «Εκανα από τη μεριά μου ό,τι ήταν δυνατό για την αρμονική συλλειτουργία και με τον απερχόμενο πρόεδρο του κόμματος, που παρέμεινε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και με όλους τους συντρόφους όλων των “τάσεων” και συνιστωσών, επιτρέποντας,καλή τη πίστη,ακόμα και θεσμικές επικαλύψεις του ρόλου μου». Και συμπλήρωσε: «Εγώ, σύντροφοι, ποτέ δεν χτύπησα κανένα ούτε πάνω ούτε κάτω από τη ζώνη! Κι ας δέχθηκα χτυπήματα από παντού. Και στη διαδρομή αυτή δεν πρόλαβα να αποκτήσω σύνδρομο προέδρου.Και,εκ χαρακτήρος, ούτε πρόκειται ποτέ να αποκτήσω».

Ο κ. Τσίπρας στράφηκε ανοιχτά κατά των «τάσεων»: «Ο ΣΥΝ των συντεχνιακά αντιπαρατιθέμενων “τάσεων” δεν έχει μέλλον. Ο ΣΥΝ των μηχανισμών, που παραπατάει πολιτικά και ιδεολογικά, δεν έχει μέλλον» είπε. Ο Περικλής, ο Τσε και η τραγιάσκα

Σφοδρή κριτική για τις δηλώσεις του δέχθηκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Κοροβέσης

Μπορεί το θέμα Κοροβέση να θεωρείται «λήξαν» μετά και τις εξηγήσεις που έδωσε ο ίδιος, ωστόσο «όση ζημιά ήταν να γίνει έγινε» σχολίαζαν από την Κουμουνδούρου όταν έγινε γνωστή η κατάληξη της συνεδρίασης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία διατύπωσε την «κατηγορηματική διαφωνία και αντίθεσή της» με τις επίμαχες δηλώσεις του, αλλά δεν τον απέπεμψε. «Ανακάλεσε ή δεν ανακάλεσε,δεν κατάλαβε κανείς» ανέφεραν παράγοντες του ΣΥΝ.

Ο κ. Τσίπρας δεν έλαβε καν μέρος στη συζήτηση, όπως και ο έκτος αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Ι. Δραγασάκης, ο οποίος είχε διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Ζολώτα. Αν και επικαλέστηκε αντικειμενική αδυναμία να παραστεί, αίσθηση προκάλεσε η επιστολή που απηύθυνε προς την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, κατακεραυνώνοντας τον κ. Κοροβέση για «πρωτοφανή προσπάθεια κατασυκοφάντησης και απαξίωσης» του κόμματος και των στελεχών του και επιπλέον ότι «προωθεί την άποψή του περί διάλυσης του ΣΥΝ και διάχυσής του στον ΣΥΡΙΖΑ».

«Εγώ δεν έχω να ανακαλέσω τίποτε, από την άποψη ότι ανακύκλωσα μια δική σας δουλειά, πράγματα που είχαν δημοσιευτεί στην “Ελευθεροτυπία” και θεώρησα καθήκον μου να υπερασπίσω την Αριστερά» δήλωνε από την πλευρά του ο κ. Κοροβέσης στους δημοσιογράφους, αναφερθείς στα άρθρα των κκ. Γ. Βότση και Κ. Μπέη τα οποία είχαν προηγηθεί των δηλώσεών του και αναφέρονταν στην υπόθεση της προμήθειας των ψηφιακών παροχών του ΟΤΕ από τη Siemens, η οποία δρομολογήθηκε επί οικουμενικής κυβέρνησης με τη σύμφωνη γνώμη των τριών τότε πολιτικών αρχηγών Ανδρέα Παπανδρέου , Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Χαρίλαου Φλωράκη.

«Υπερασπίζομαι την Αριστερά, ψάχνω το παρελθόν της και όπου το πράγμα ξεκαθαρίζει χαίρομαι και είμαι υπερήφανος» τόνιζε ο κ. Κοροβέσης μετά τη συνεδρίαση, ενώ την επομένη σε κείμενό του που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» επανερχόταν: «Στην ουσία δεν είπα τίποτα. Για τις πολιτικές ευθύνες του Ενιαίου τότε Συνασπισμού της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΕΑΡ) έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. [...] Τα ερωτήματα τρέχουν και απαιτούν απαντήσεις». «Μου λένε πως για το καλό της Αριστεράς πρέπει να κάνω μια δήλωση. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Και έτσι αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τη γεροντική άνοια της Αριστεράς» επισήμαινε προς τους «γραφειοκράτες του ΣΥΝ» όπως τους έχει αποκαλέσει.

Εν όψει της συνεδρίασης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έκρινε την κοινοβουλευτική τύχη του κ. Κοροβέση, ο κ. Βότσης σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Κάτω τα χέρια σας, σύντροφοι, από τον Κοροβέση» επανέλαβε τους ισχυρισμούς του: «Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη “μίζα” σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠαΣοΚ, άλλα τόσα για τη ΝΔ και 1 δισ. για τον ενιαίο τότε Συνασπισμό. Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός και η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα» . Ενώ ο κ. Μπέης σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Η σιωπή των αμνών» έγραφε: «Τελικώς, την τιμή της Αριστεράς διαφύλαξε ο Π. Κοροβέσης, καταγγέλλοντας αυτήν τη συναινετική υπερκομματική τακτοποίηση».

Στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Κοροβέσης προσήλθε με μπλουζάκι που είχε τη φιγούρα του Τσε Γκεβάρα και άσπρη τραγιάσκα και όπως έλεγε «αντί να κάτσω στο σκαμνί ως κατηγορούμενος, έγινε μια βαθιά πολιτική συζήτηση», για την οποία δήλωσε υπερήφανος. Η ουσία των απόψεών του, όπως προκύπτει από τη δήλωση που εξεδόθη, δεν επιδοκιμάστηκε ούτε αποδοκιμάστηκε, αν και στην κεκλεισμένων των θυρών τρίωρη συζήτηση που έγινε στην ΚΟ ο κ. Κοροβέσης δέχθηκε σφοδρή κριτική για το περιεχόμενο των δηλώσεών του.

Πάντως ενώ λύθηκε η... παρεξήγηση, δεν δόθηκε εξήγηση για όσα υποστήριξε αρχικώς, πυροδοτώντας ανηλεή πόλεμο δηλώσεων εις βάρος του, τόσο από τον ΣΥΝ (ο εκ των πρωταγωνιστών του «ιστορικού συμβιβασμού» του ΄89 κ. Λ. Κύρκος έκανε λόγο για «βδελυρά παραμύθια» και «ιλιγγιώδεις ανοησίες» ) όσο και από το ΚΚΕ, το οποίο τον κατηγόρησε για συκοφαντίες και αλλοπρόσαλλους ισχυρισμούς. Στον ΣΥΝ μάλιστα κάποιοι θεωρούν ότι δεν ήταν τυχαία η στιγμή που ήρθαν στην επιφάνεια οι «αναζητήσεις» του κ. Κοροβέση για τυχόν «μίζες» προς την Αριστερά από τη Siemens και οι επιθέσεις του κατά της ηγεσίας Τσίπρα, και ενώ μαίνεται η γενικευμένη κρίση στο οικοδόμημα ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ανοιχτό πλέον ακόμη και το ενδεχόμενο του «διαζυγίου»

Διαφθορά, ατασθαλίες και πλημμελής λειτουργία αχρηστεύουν τον ελεγκτικό μηχανισμό

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ-ΒΟΜΒΕΣ ΤΩΝ OΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΩΝ

Φορολογικοί παράδεισοι οι ΔΟΥ

μια νησίδα φοροδιαφυγής, κάτι ανάλογο με τους φορολογικούς παραδείσους των Νήσων Κέιμαν. Είναι μια Εφορία της Βόρειας Πελοποννήσου, της οποίας οι υπάλληλοι αχρηστεύουν οποιαδήποτε κυβερνητική απόφαση για είσπραξη των οφειλών προς το κράτος και ακολουθούν ξεχωριστούς κανόνες φορολογικού ελέγχου. Η εν λόγω Εφορία αποτελεί, μεταξύ των άλλων, και πόλο έλξης επιχειρηματιών με τεράστια οικονομικά συμφέροντα που διαβλέπουν ότι μπορούν εύκολα να «μαγειρεύουν» τα λογιστικά βιβλία και να εξαπατούν τις υπηρεσίες ελέγχου.

«Οι παρατηρηθείσες ελλείψεις στην εν λόγω Εφορία»,
σημειώνει ο οικονομικός επιθεωρητής στο πόρισμα ελέγχου που υπεβλήθη στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λ. Ρακιντζή, «προκαλούν σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι στην αρμοδιότητά της υπάγονται τουριστικές επιχειρήσεις με μεγάλο ετήσιο κύκλο εργασιών». «Φαίνεται όμως», καταλήγει ο επιθεωρητής, «ότι η υπηρεσία αποτελεί και φορολογικό “πόλο έλξης” αφού διαπιστώθηκε ότι είχαν μεταφέρει την έδρα τους στην περιοχή ευθύνης της ίδιας ΔΟΥ επιχειρήσεις του τομέα των κατασκευών και των οικοδομικών υλικών, ναυπηγείων, πολυεθνικές επιχειρήσεις καθώς και εξωχώριες εταιρείες, παρά το γεγονός ότι οι κύριες εγκαταστάσεις τους βρίσκονται σε άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας».

Μόνο στη διάρκεια του 2008, και μόνο στις ΔΟΥ που ελέγχθηκαν, διαπιστώθηκαν χρηματικά (διαχειριστικά) ελλείμματα ή ενέργειες και παραλείψεις υπαλλήλων που προξένησαν θετική ζημιά στο Δημόσιο ύψους 2.326.182,67 ευρώ. Το ποσό αυτό, που καταλογίστηκε σε βάρος συγκεκριμένων υπαλλήλων, είναι προφανές ότι αφορά απλώς και μόνο οικονομικές ατασθαλίες ή σκαστές υποθέσεις διαφθοράς και αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό. Οι πραγματικές απώλειες του κράτους που έχουν σχέση με την πλημμελή λειτουργία των ΔΟΥ είναι τεράστιες, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στην περίπτωση που λειτουργούσαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν θα υπήρχε η ανάγκη να ληφθούν επιπρόσθετα μέτρα ώστε να κλείσει η «μαύρη τρύπα» του προϋπολογισμού.

Ποια είναι, η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΔΟΥ της χώρας, όπως προκύπτει από τα πορίσματα ελέγχου των οικονομικών επιθεωρητών που έχει ήδη επεξεργαστεί ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λ.Ρακιντζής, ο οποίος με επιστολές του προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας ζητεί τη λήψη άμεσων μέτρων «με στόχο τη βελτίωση της αποδοτικότητας και τη χρηστή άσκηση δημόσιας διοίκησης από τις φορολογικές υπηρεσίες του Ελληνικού Δημοσίου»;

Ι Με ρυθμούς χελώνας
ΔΟΥ Καρδίτσας: Κατά τη διενέργεια τακτικού ελέγχου, οι επιθεωρητές διαπίστωσαν τα εξής: Στο γραφείο Διαχείρισης Υλικού ο διαχειριστής δεν καταθέτει καθημερινά τις εισπράξεις από τη διάθεση υλικού, με αποτέλεσμα να διατηρεί στο χρηματοκιβώτιό του σημαντικά ποσά. Στο γραφείο Παρακαταθηκών και Δανείων καθυστερεί η αποστολή τόσο των λογιστικών στοιχείων του γραφείου όσο και η αποστολή των ετήσιων λογαριασμών. Στο τμήμα Ελέγχου υπηρετούν εννέα υπάλληλοι και διενεργήθηκαν το ελεγχόμενο χρονικό διάστημα έλεγχοι σε 14 μόνο επιχειρήσεις. Στο τμήμα Εμμεσων και Ειδικών Φόρων έγιναν επιστροφές σε αγρότες ειδικού καθεστώτος για 5.796 αιτήσεις και ικανοποιήθηκαν όλες. Το ποσό που επιστράφηκε ανέρχεται σε 2.303.930 ευρώ. Η ΔΟΥ, τέλος, δεν έχει υπερβεί ως προς τα έσοδα τον στόχο που έθεσε το υπουργείο.

Ι «Ξέχασαν» τις κατασχέσεις
ΔΟΥ Κορίνθου: Στην έκθεση της αρμόδιας οικονομικής επιθεωρήτριας, πρώτον, καταγράφονται μια σειρά από εκκρεμότητες μεταξύ των οποίων 49 ανέλεγκτες υποθέσεις ΦΠΑ και 2.533 δηλώσεις κληρονομιών, δωρεών και γονικών παροχών, δεύτερον, προσμετρούνται 304 ανεκτέλεστες παραγγελίες κατάσχεσης στο Δικαστικό Τμήμα και, τρίτον, διαπιστώνεται ότι η ΔΟΥ δεν παρουσίασε το απαιτούμενο ελεγκτικό έργο.

Ι Πάρτι φοροδιαφυγής
ΔΟΥ Μουδανιών: Η κατάσταση στη ΔΟΥ Μουδανιών, επισημαίνει σε έγγραφό του προς την ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, όπως προκύπτει από αλλεπάλληλα πορίσματα ελέγχου που διενήργησαν οι οικονομικοί επιθεωρητές, «δεν είναι η αναμενόμενη και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απελπιστική». Η εν λόγω ΔΟΥ, όπως επισημαίνεται, δεν είναι δυνατόν να ανταποκριθεί στην αποστολή της παρά μόνο στοιχειωδώς. Και αυτό παρ΄ ότι βρίσκεται σε μια ταχέως αναπτυσσόμενη περιοχή όπου δραστηριοποιούνται πολλές μεγάλες επιχειρήσεις και ο δείκτης φοροδιαφυγής είναι υψηλός.

Ι Μεγάλες επιστροφές ΦΠΑ
ΔΟΥ Πύργου: Σύμφωνα με το πόρισμα του τακτικού ελέγχου που διενεργήθηκε κατά τη διάρκεια του 2008, στην είσπραξη των εσόδων του προϋπολογισμού από το τμήμα Εσόδων καταγράφηκε καθυστέρηση βάσει χρηματικών καταλόγων κατά 82%. Για τα έσοδα εκτός προϋπολογισμού η καθυστέρηση είναι 44%. Στο τμήμα Ελέγχου από τα 306 δελτία πληροφοριών που υπήρχαν ελέγχθηκαν 115, ενώ παρέμεινε υπόλοιπο 191. Παρ΄ ότι είχαν εκδοθεί εντολές ελέγχου, από τις δέκα ανέλεγκτες υποθέσεις με κατασχεμένα βιβλία-στοιχεία ελέγχθηκε τελικά μόνο μία υπόθεση και παρέμειναν εννέα υποθέσεις ανέλεγκτες. Στο τμήμα Εμμεσων και Ειδικών Φόρων εκδόθηκαν για επιστροφή ΦΠΑ 13 αποφάσεις για επαγγελματίες ποσού 384.751,36 ευρώ και 56 αποφάσεις για αγρότες ποσού 2.792.742,30 ευρώ, ενώ εκκρεμούσαν για επιστροφή ΦΠΑ δέκα αιτήσεις. Στο τμήμα Κεφαλαίου εκκρεμούσαν συνολικά 7.050 δηλώσεις Φόρου Μεταβίβασης Ακινήτων, 3.215 υποθέσεις κληρονομιών και 20.640 δωρεών και γονικών παροχών.

Ι Οι ελεγκτές είχαν... απειρία
ΔΟΥ Ψυχικού: Οπως προέκυψε από το πόρισμα της αρμόδιας οικονομικής επιθεωρήτριας, αν και εκδόθηκαν 51 εντολές τακτικού ελέγχου και 28 προσωρινού, δεν διενεργήθηκαν παρά μόνο 8 τακτικοί και 15 προσωρινοί έλεγχοι. Παράλληλα διαπιστώνεται ότι το αρμόδιο τμήμα Ελέγχου έχει πολλούς ελεγκτές χωρίς την απαιτούμενη απόδοση, η οποία αποδίδεται στην... απειρία τους.

Ι Λίγοι έλεγχοι, πολλοί επόπτες
Περιφερειακό Ελεγκτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης: Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του τακτικού ελέγχου που διενεργήθηκε από τον αρμόδιο οικονομικό επιθεωρητή, ο τελευταίος κρίνει την απόδοση των ελεγκτών και της ηγεσίας του Περιφερειακού Ελεγκτικού Κέντρου Θεσσαλονίκης τουλάχιστον απογοητευτική, εντοπίζοντας το πρόβλημα στο γνωστικό επίπεδο των ελεγκτών. Προτείνει μάλιστα την άμεση μετάθεση των ήδη υπηρετούντων ελεγκτών «που κατά μέσον όρο ολοκλήρωσαν λιγότερες από έξι φορολογικές υποθέσεις ανά έτος». Ο οικονομικός επιθεωρητής θεωρεί επιπλέον ότι ο μεγάλος αριθμός εποπτών (10) καθιστά δυσκίνητο το όλο σχήμα στερώντας του τη δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου και διαπιστώνει σοβαρό πρόβλημα ως προς την αριθμητική σύνθεση του προσωπικού της Γραμματείας, τη διοργάνωση των χώρων και τη διασφάλιση των αρχείων.

Εφοριακός δάνειζε με λεφτά του Δημοσίου
O διαχειριστής της ΔΟΥ Πύλου το χρονικό διάστημα από το 2001 ως το 2006 δεν προσκόμιζε εγκαίρως στις πληρώτριες τράπεζες για εξόφληση τις προσωπικές επιταγές των οφειλετών του Δημοσίου και δάνειζε χρήματα σε πρόσωπα του περιβάλλοντός του, με συνέπεια τη δημιουργία ελλείμματος πλέον προσαυξήσεων ύψους 984.939,24 ευρώ. Ο υπάλληλος καταλογίστηκε για το παραπάνω ποσό με την υπ΄ αριθμόν 993/26.2.2008 Απόφαση του Οικονομικού Επιθεωρητή.

- Από μία και μόνο υπόθεση παράνομης επιστροφής ΦΠΑ από ΔΟΥ της Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε ότι το Δημόσιο απώλεσε 288.982,93 ευρώ. Βεβαίως το ποσό αυτό, μετά τον σχετικό έλεγχο, καταλογίστηκε σε βάρος των εμπλεκόμενων υπαλλήλων, αλλά σε καμία περίπτωση, όπως διαπιστώνουν οι οικονομικοί επιθεωρητές, δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Ούτε βεβαίως και η πιο σημαντική. - Τρεις μόνο περιπτώσεις ελέγχου του «πόθεν έσχες» εφοριακών έδειξαν ότι είχαν δηλωθεί ποσά, συνολικού ύψους 361.655,81 ευρώ, τα οποία δεν δικαιολογούνταν από την οικονομική τους κατάσταση.

Ε.Δ. Τουρκίας και Ελλάδος – Κύπρου: ποιοι είναι αυτοί και ποιοι είμαστε εμείς

Οι τουρκικές χερσαίες δυνάμεις, αποτελούνται από 4 Στρατιές με 10 συνολικώς Σώματα Στρατού. Σε επίπεδο μεραρχιών, διαθέτουν 3 επιχειρησιακά στρατηγεία (1 τεθωρακισμένης και 2 μηχανοκίνητου πεζικού), καθώς επίσης και 1 μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων και 2 Μ/Κ ΠΖ.

Η ουσιαστική τους δομή, είναι: 15 τεθωρακισμένες ταξιαρχίες, 18 ταξιαρχίες μηχανοκινήτου πεζικού 4 ταξιαρχίες καταδρομών, 1 αλεξιπτωτιστών και 9 ταξιαρχίες απλού πεζικού.

Οι ημέτερες δυνάμεις του Στρατού Ξηράς, στην μητροπολιτική Ελλάδα, αποτελούνται από 1Στρατιά με 3 Σώματα Στρατού. Σε επίπεδο μεραρχιών, διαθέτουμε 5 επιχειρησιακά στρατηγεία (1 τεθωρακισμένης, 3 μηχανοκινήτου πεζικού και 1 Ειδικών Δυνάμεων), καθώς επίσης και 1 μεραρχία πεζικού και 2 ΑΔΤΕ (Εθνοφυλακής). Η Κύπρος ΜΑΣ, διαθέτει 1 Σώμα Στρατού με 2 μεραρχίες πεζικού, έχοντας αντιμέτωπες τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής ενός Σώματος Στρατού (εκ των 10 που προαναφέραμε), με επίσης 2 μεραρχίες πεζικού.

Με την εξής διαφορά όμως: Οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής στη νήσο, αποτελούνται από 47.500 άνδρες (συμπεριλαμβανομένων 5.000 Τουρκοκυπρίων), ενώ το προσωπικό τής Εθνικής Φρουράς αποτελείται από 11.000 (συμπεριλαμβανομένων 350 της Διοικήσεως Ναυτικού και 300 της Διοικήσεως Αεροπορίας). Όπως αντιλαμβανόμεθα, η Ε.Φ. βασίζεται -κυρίως - στις Εφεδρείες της και στην πατριωτική Εθνοφυλακή της!

Αλλά μήπως κι εδώ, το ίδιο δεν συμβαίνει με εμάς; Η εννεάμηνη στρατιωτική θητεία που θέσπισαν οι άφρονες πολιτικοί, με πρώτον - πρώτον τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, έχει αφήσει την Πατρίδα με ελάχιστο προσωπικό στον Στρατό Ξηράς. Πολύ λιγότερα στελέχη και κληρωτούς από τους 81.500 που προεβλέποντο. Έναντι μάλιστα, 450.000 Τούρκων!
Έχουμε ξαναπεί δε, ότι από κάποιο κρίσιμο σημείο και μετά, η ζωώδης ισχύς της ποσότητος, ίσως υπερισχύσει - αναγκαστικώς - της όποιας αντιπάλου ποιότητος. Λέμε «ίσως», διότι για τους Έλληνες ισχύει ανέκαθεν το «και ούτος ο αριθμός, ικανός». Μην το παρακάνουμε όμως, έτσι δεν είναι;

Πολλά τεθωρακισμένα, πυροβολικό και ελικόπτερα οι Τούρκοι...
Οι αντίπαλοί μας, διαθέτουν 3.306 άρματα μάχης, εκ των οποίων, 396 είναι υπερσύγχρονα (με πυροβόλα των 120 χιλ.) και βρίσκονται ΟΛΑ στο μέτωπο του Έβρου! Στο Πυροβολικό, διαθέτουν 3.523 στοιχεία κάθε είδους (βαλλιστικά βλήματα βραχέος βεληνεκούς, πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων μακρού, μέσου και βραχέος βεληνεκούς, αυτοκινούμενα και ρυμουλκούμενα πυροβόλα). Η Αεροπορία Στρατού τους, διαθέτει 31 επιθετικά ελικόπτερα (εκ των οποίων 16 νυκτερινής δράσεως), 136 σύγχρονα ελικόπτερα γενικής χρήσεως και 194 (!) επιπλέον, παλαιότερα.

Εμείς από την άλλη, διαθέτουμε 1.735 άρματα μάχης, εκ των οποίων τα 275 είναι αρίστης ποιότητος, με πάρα πολύ καλά εκπαιδευμένα πληρώματα (ίσως τα καλύτερα στον κόσμο, όπως μας λένε Γάλλοι και Γερμανοί), αλλά ο γ.γ. της ΓΔΑΕΕ, ο υπεύθυνος επί των εξοπλιστικών προγραμμάτων του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης Ευάγγελος Βασιλάκος και ο τέως Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Γράψας (ο οποίος ήταν Αξιωματικός των Τεθωρακισμένων) άφησαν τις επιλαρχίες μας δίχως πυρομαχικά των 120 χιλ.! Έτσι, τα άρματα αυτά, είναι - εδώ και χρόνια - ΜΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ!!!

Στο Όπλο του Πυροβολικού, παρουσιάζονται ελλείψεις, αν και «με τα χίλια ζόρια», ίσως «κάτι» πάει να γίνει τώρα, επιτέλους... Αν και πάλι, δεν το πολυ-βλέπουμε, με τον Βασιλάκο «καρφωμένον» - εξοργιστικώς - στη θέση του εδώ και 3,5 χρόνια! Διαθέτουμε πάντως 1.920 στοιχεία κάθε κατηγορίας.
Η Αεροπορία Στρατού, διαθέτει 19 επιθετικά ελικόπτερα νυχτερινής δράσεως, ενώ άλλα 12 - ολοκαίνουργια - «σκουριάζουν», διότι ο Βασιλάκος ΑΡΝΕΙΤΑΙ να τα παραλάβει εδώ και 2 χρόνια! Σαν να θέλει - οπωσδήποτε - να μας καταστρέψει συμπεριφέρεται αυτός ο άνθρωπος... Επίσης, διαθέτει 15 ελικόπτερα βαρέων μεταφορών και 88 παλιά ελικόπτερα γενικής χρήσεως, που χρήζουν πάντως αντικαταστάσεως το συντομότερο δυνατόν. Εδώ και χρόνια...

Προβλήματα έχει το Πολεμικό Ναυτικό μας, ενώ - αντιθέτως - παρουσιάζεται μια «κοσμογονία» στο τουρκικό...
Αυτή τη στιγμή, διαθέτουμε 7 υποβρύχια τύπου «209», τη στιγμή που οι Τούρκοι αντιπαρατάσσουν 14! Ο συσχετισμός, είναι ο δυσμενέστερος των τριών τελευταίων δεκαετιών για το ΠΝ... Το πρόγραμμα δε, της ναυπηγήσεως 4 νέων υποβρυχίων τύπου «214 ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» - με σύστημα προώσεως ανεξαρτήτου του αέρος (ΑΙΡ) - παρουσιάζει φρικτές καθυστερήσεις! Ελέω Βασιλάκου, κι εδώ, ασφαλώς...
Στα κύρια πλοία μάχης, διαθέτουμε 14 φρεγάτες, εκ των οποίων 2 (!) βρίσκονται στη Σομαλία, αντί να περιφρουρούν το Καστελλόριζο, τη Ρω και τη Στρογγύλη, τη στιγμή μάλιστα που αυτές τις ημέρες η Τουρκία κάνει ό,τι θέλει στα νότιά τους, μαζί με μονάδες των ναυτικών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Πρόκειται περί μίας ασκήσεως «Ερεύνης και Διασώσεως», για την οποία η Τουρκία ΑΡΝΕΙΤΑΙ να καταθέσει σχέδια στην Ελλάδα! Αφήστε πια το περιστατικό με την κορβέτα τους που «βρήκε» σε ύφαλο της Ρω προ ημερών... Οι Τούρκοι, πάντως, διαθέτουν 19 φρεγάτες (εκ των οποίων οι 8 χαρακτηρίζονται κατευθυνομένων βλημάτων - αναβαθμισμένες) και 6 κορβέτες. Ναυπηγούν μάλιστα και δικές τους κορβέτες...

Μόνον στην Πολεμική Αεροπορία ΜΑΣ, τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα...
Ο αριθμός των τακτικών μαχητικών αεροσκαφών στις δύο χώρες, έχει ως εξής: 113 προηγμένα F-16 Block 52+ (και Mirage 2000-5 Mk2) για την Ελλάδα, με 30 (από τον πρώτο τύπο) υπό παραγγελίαν από τους Τούρκους. 91 άλλα F-16 και Mirage 2000 για την Ελλάδα και 209 F-16 οι άλλοι. 35 F-4E PI2000 ελληνικά, 51 F-4E/2020 εκείνοι. 62 Α-7Ε / ΤΑ-7C και RF-4E εμείς, 77 F-4E και RF-4E αυτοί.
Βεβαίως, οι αεροπόροι ΜΑΣ, είναι ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΩΣ καλύτεροι των Τούρκων (υπάρχουν πάμπολλα «δείγματα γραφής» τους σε διεθνείς ασκήσεις) και «βαστάνε» γερά την Πατρίδα (οι μόνοι που ασκούν εθνική εξωτερική πολιτική εδώ και χρόνια)! Αλλά θα συνεχίσουμε και την επομένη εβδομάδα...
Elkosmos.gr

Αναρτήθηκε από sub92

Ας μη μας δουλεύουν στο ΓΕΕΘΑ για τους S-300

Αν αυτή είναι η νέα ηγεσία των Ενόπλων μας Δυνάμεων, μόνο αισιόδοξοι για το μέλλον δεν μπορούμε να αισθανόμαστε! Λίγες ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η νέα ηγεσία του στρατεύματος, προσπαθεί με διαρροές να εξωραΐσει την εικόνα της και να κλείσει τα στόματα όσων κάνουν λόγο για «στενές επαφές τρίτου τύπου» με την Ουάσινγκτον.


Με μια κίνηση που προδίδει τουλάχιστον καιροσκοπισμό, το ΓΕΕΘΑ προχώρησε σε μια (καθ' όλα) αόριστη (θυμίζει τη γνωστή δήλωση του Άκη ότι οι πύραυλοι θα πάνε στην Κύπρο...) διαρροή περί «ενεργοποίησης» μέσω βολών του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-300. Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους.
Το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα, από τότε που εγκαταστάθηκε σε ελληνικό έδαφος, δεν έχει πραγματοποιήσει βολή. Ούτε μία. Δεν έχει ενσωματωθεί στον αντιαεροπορικό αμυντικό ιστό, ούτε το στράτευμα προωθεί κάτι τέτοιο, φοβούμενο τις ΝΑΤΟϊκές (και κυρίως τις αμερικανικές) αντιδράσεις. Οι S-300 δεν θεωρούνται συμβατοί με τα υπόλοιπα (αμερικανικά) αντιαεροπορικά συστήματα, εκτός των TOR M1, που είναι επίσης ρωσικής κατασκευής. Επίσης: δεν υπάρχει υπογεγραμμένη σύμβαση με τους Ρώσους για τα ανταλλακτικά του. Απίστευτο, ε; Κι όμως! Άρα, βολή πως; Πότε; Και γιατί αυτές οι διαρροές τώρα; Για να καθησυχαστούν τα στελέχη και κυρίως ο κόσμος ότι η νέα ηγεσία «δεν μασάει»; Αν είναι έτσι, αυτό ας το δείξει στην πράξη και όχι με διαρροές. Εξάλλου, οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται στο Αιγαίο, είναι πολλές, ελέω Τουρκίας...
Η όλη ιστορία με τους S-300, θυμίζει αυτό που έγινε με τα σπουδαία κατά τα άλλα άρματα μάχης (δεν έχουν πυρομαχικά) και τα μαχητικά ελικόπτερα: άλλο ένα αξιόμαχο σύστημα, που παρέχει στη χώρα μας ένα σπουδαίο τακτικό πλεονέκτημα, κείται (δήθεν) ενεργό, αλλά στην ουσία άχρηστο. Γιατί «κάποιοι» στο ΓΕΕΘΑ τρέμουν στην ιδέα ότι οι Γιάνκηδες θα «στραβώσουν» και θα αρχίσουν να πιέζουν ποικιλοτρόπως.
Αυτοί οι «κάποιοι» λοιπόν, ας κάτσουν στα αυγά τους και τουλάχιστον, ας μην υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Κοινώς, ας αφήσουν τα οπορτουνιστικά επικοινωνιακά παιχνίδια κατά μέρος και ας προσηλωθούν στην αποστολή τους: στην αμυντική θωράκιση της χώρας.
elkosmos.gr

Αναρτήθηκε από sub92

Λόγια του... αέρα στο Αιγαίο Διαπραγματεύσεις για τις τουρκικές πτήσεις

Το βιογραφικό της Τίνα Κάινταναου, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, προϊδεάζει για το τι μπορεί η Αθήνα να περιμένει από τη νέα Αμερικανίδα αναπληρώτρια υφυπουργό Εξωτερικών. Θεωρείται «βετεράνος» στα Βαλκάνια, καθώς έχει υπηρετήσει στη Βοσνία, στη Σερβία και στο πλευρό του Αμερικανού πρέσβη Κρίστοφερ Χιλ στα Σκόπια. Η Κάινταναου, μάλιστα, η οποία ήταν επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Πρίστινα, έγινε το 2008 η πρώτη πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Κόσοβο.Σημειώνεται ότι η Τίνα Κάινταναου αναλαμβάνει το πόστο του Μάθιου Μπράιζα (που προορίζεται για πρεσβευτής στο Αζερμπαϊτζάν) και θα είναι από εδώ και στο εξής η αρμόδια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο.

Διαπραγματεύσεις μεταξύ εμπειρογνωμόνων Ελλάδας και Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ με στόχο τη «νομιμοποίηση» των πτήσεων τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο αρχίζουν από τον επόμενο μήνα.
Όπως διαφάνηκε την περασμένη εβδομάδα και από την επίσκεψη του νέου γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ σε Αθήνα και Άγκυρα Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ δεν κρύβουν ότι αναζητούν ρόλο μεσολαβητή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τη μείωση της έντασης στο Αιγαίο.

Παράλληλα, το μήνυμα της Ουάσιγκτον για την ανάγκη μείωσης της έντασης στο Αιγαίο και εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναμένεται να καταστήσει σαφές η νέα αναπληρώτρια υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τίνα Κάινταναου, η οποία επισκέπτεται αυτήν την εβδομάδα την Αθήνα και την Άγκυρα. Θα συναντηθεί μάλιστα αύριο με την υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ έχει ζητήσει συναντήσεις και με άλλα κυβερνητικά στελέχη, μεταξύ των οποίων με τον υπουργό Άμυνας Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Μείωση της έντασης
Κατά την περιοδεία του κ. Ράσμουσεν σε Αθήνα και Άγκυρα, αντικείμενο των συζητήσεων αποτέλεσε η μείωση της έντασης στις σχέσεις των δύο χωρών που δημιουργεί, όπως αναφέρεται από την πλευρά ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, προβλήματα στη λειτουργία της Συμμαχίας στην περιοχή. Το μοντέλο που έχει επεξεργαστεί το ΝΑΤΟ και έχει επιχειρήσει ξανά να επιβάλει στο Αιγαίο προβλέπει την υποβολή από την Άγκυρα μόνο ορισμένων στοιχείων της πτήσης για τα αεροσκάφη της και μάλιστα όχι στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά στο ΝΑΤΟϊκό Αεροπορικό Κέντρο της Λάρισας. Με το πρόσχημα ότι οι τουρκικές πτήσεις γίνονται για σκοπούς της Συμμαχίας (ασκήσεις κ.λπ.), ο κ. Ράσμουσεν ζήτησε από την Ελλάδα να υιοθετηθούν, μεταξύ άλλων, οι προτεινόμενες διαδικασίες προκειμένου να μειωθεί η ένταση.

Ερωτηματικά
Παρ΄ όλο που η Αθήνα αντέταξε- κυρίως σε επίπεδο υπουργείου Άμυνας- ότι οι κύριες πηγές έντασης είναι άλλες, συμφώνησε στο να γίνουν συζητήσεις στις Βρυξέλλες σε «τεχνικό επίπεδο» μεταξύ εμπειρογνωμόνων. Κίνηση που, όπως εκτιμούν διπλωματικοί και στρατιωτικοί αναλυτές, ανοίγει τον δρόμο για συνδιαχείρηση του Αιγαίου υπό την αιγίδα και διαιτησία του ΝΑΤΟ.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο προκαλούνται ερωτηματικά σχετικά με την αποδοχή της διαδικασίας αυτής είναι- όπως έλεγαν στρατιωτικές πηγές- ότι η ελληνική πλευρά γνωρίζει ότι η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω όσον αφορά τις αξιώσεις πλήρους συνδιαχείρισης που προβάλλει, παρά τα βήματα καλής θέλησης που έχει κάνει η Ελλάδα.

Η νέα απεσταλμένη

Το βιογραφικό της Τίνα Κάινταναου, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, προϊδεάζει για το τι μπορεί η Αθήνα να περιμένει από τη νέα Αμερικανίδα αναπληρώτρια υφυπουργό Εξωτερικών. Θεωρείται «βετεράνος» στα Βαλκάνια, καθώς έχει υπηρετήσει στη Βοσνία, στη Σερβία και στο πλευρό του Αμερικανού πρέσβη Κρίστοφερ Χιλ στα Σκόπια. Η Κάινταναου, μάλιστα, η οποία ήταν επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Πρίστινα, έγινε το 2008 η πρώτη πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Κόσοβο.

Σημειώνεται ότι η Τίνα Κάινταναου αναλαμβάνει το πόστο του Μάθιου Μπράιζα (που προορίζεται για πρεσβευτής στο Αζερμπαϊτζάν) και θα είναι από εδώ και στο εξής η αρμόδια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο.
ΝΕΑ

Αναρτήθηκε από sub9

ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ: Επιθανάτιοι σπασμοί

http://kostasxan.blogspot.com/2009/08/blog-post_2534.html

Τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλουν να αντιληφθούν, δεν είναι σε θέση ούτε να «θέλουν», ότι αποτελούν τους τελευταίους εκπροσώπους μιας ιστορικής υπόθεσης ξοφλημένης ανέκκλητα.
Όταν ο ίδιος ο ηγετικός γραφειοκρατικός μηχανισμός έχει μετατραπεί σε αντιμαχόμενες (λυσσωδώς) κλίκες, αυτό αποτελεί το πιο καθαρό σημάδι της διαλυτικής αποσύνθεσης.
Έχουμε αναλύσει διεξοδικά ότι τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΝ έβλεπαν πάντα ρόδινα όνειρα ενώ πνίγονταν. Δεν μπορούσαν καν να υποψιαστούν ότι αποτελούσαν παρασιτικές εκβλαστήσεις μιας «ιστορικής αριστεράς» που ο ήλιος της έγερνε προς τη δύση του. Και έγερνε προς τη δύση του, ακριβώς γιατί αυτή η «αριστερά» είχε πάψει προ πολλού να είναι Αριστερά, να παράγει ιδέες και να οργανώνει την κοινωνική ζωή. Ένα παράσιτο ήταν της «αριστερής ιστορίας», πλήρως μεταλλαγμένο και «αλεσμένο» από τις μυλόπετρες του ιμπεριαλισμού.
Για τους επιθανάτιους σπασμούς του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπουμε στο τελευταίο κείμενό μας: «ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ: επεισόδια σχοινοτενών ρήξεων»
Θα πούμε δύο λόγια για τα σημερινά.
α) Ούτε ένας, από τα ηγετικά κλιμάκια, δεν είναι σε θέση να καταθέσει μια πολιτική άποψη που να τολμά να αγγίξει τα προβλήματα.
Όλοι περιφέρονται στο φλοιό των πραγμάτων και επιχειρούν να εξηγήσουν την κατάσταση του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ όχι με βάση τις πολιτικές και οργανωτικές του στρατηγικές, όχι με βάση τις πολιτικές του θέσεις πάνω στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος και η ελληνική κοινωνία, αλλά με βάση τις οργανωτίστικες «δυσαρμονίες» και τις επικοινωνιακές πρακτικές.
Διακρίνουν τα συμπτώματα της ασθένειας (συμπτώματα που τα δραματοποιούν) και όχι την ίδια την ασθένεια…
β) Αυτή η δαιμονοποίηση των «συμπτωμάτων» οδηγεί σε οξύτερους τραγέλαφους, οι οποίοι με τη σειρά τους βαθαίνουν τα ρήγματα στην ηγετική γραφειοκρατία και εμφανίζουν τη διαλυτική αποσύνθεση ως «κόντρες» εξουσίας και «προσωπικών».
Φυσικά τα παιχνίδια εξουσίας υπάρχουν, καθώς και οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι ηγεμονισμοί τύπου Αλαβάνου. Αυτά, όμως ΠΑΝΤΑ αποτελούν το σύμπτωμα και όχι το αίτιο. Ανθούν και γιγαντώνονται ανάλογα με το «χαρακτήρα» ενός πολιτικού σχηματισμού και ιδιαίτερα σε περιόδους σήψης και αποσύνθεσής του…
Κι εδώ, λοιπόν, αυτοί η «αριστεροί» βάζουν τα πράγματα με το κεφάλι προς τα κάτω…
γ) Έτσι ο Τσίπρας καταλήγει στην «άποψη» του έκτακτου Συνεδρίου. Επιχειρεί δηλαδή με ένα οργανωτίστικο τρικ να λύσει το βαθύ πολιτικό πρόβλημα.
Για το βαθύ πολιτικό πρόβλημα δεν μιλάει κανείς, ούτε θέτει τα μεγάλα και πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας για ΣΥΖΗΤΗΣΗ. Πάνω σε αυτά τα πραγματικά προβλήματα δεν βλέπουμε καμία συζήτηση και καμία πρόταση.
Τα παρακάμπτουν ΟΛΟΙ.
Ο Τσίπρας, πολιτικά άπειρος ακόμα, προτείνει έκτακτο Συνέδριο χωρίς να έχει τεθεί, έστω και ένα στρατηγικό πολιτικό ζήτημα και ΧΩΡΙΣ πολιτική ΣΥΖΗΤΗΣΗ:συνέδριο «προβάτων» και «κουκιών» των μηχανισμών.
Ο Αλαβάνος δημαγωγεί λαϊκίστικα, χειρότερα και από τον πιο ξιπασμένο πολιτικάντη: «Να κατεβούμε δίπλα στο λαό» και λοιπές τέτοιες ηχηρές «κοτσάνες». Σε κανένα, βεβαίως, μεγάλο πολιτικό ζήτημα δεν είναι δίπλα στο λαό, αλλά ενάντιά του (τα έχουμε γράψει πολλές φορές).
Το ίδιο και οι άλλοι των ηγετικών κλιμακίων. Ανεμοδέρνουν ανάμεσα στις οργανωτίστικες «λύσεις», στις «επικοινωνιακές τακτικές», στα τηλεοπτικά λόγια και στα μικροκομματικά συμφέροντα της «κλίκας».
δ) Τέλος το οριακό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δείχνει όλο αυτό τα χάος της αποσύνθεσης: Και τη «διάσπαση» των «τάσεων», καθώς και τις «συμπτώσεις» «συμμαχιών» ανάμεσα σε αντιτιθέμενες «φράξιες»: Μύλος…
Και το έργο θα έχει και συνέχεια…

Ελληνισμός και Τουρκική επεκτατική πολιτική

Αιγαίο - Κύπρος - Μειονότητες

Εισαγωγή
Το ζήτημα του Αιγαίου καθώς και της μεθοριακής γραμμής ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία καθορίζεται στο μεγαλύτερο κομμάτι της κυρίως με την γνωστή συνθήκη της Λοζάνης καθώς και σε μικρότερη μέρη της με άλλες συνθήκες, όπως για παράδειγμα η συμφωνία για την παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από την Ιταλία.
Η πραγματικότητα όμως είναι πως ποτέ η Άγκυρα δεν αναγνώρισε ουσιαστικά τα όσα ορίζουν στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτές οι συνθήκες, θεωρώντας πως στρατηγικά τα νησιά του Αιγαίου μέχρι τον 25 μεσημβρινό είναι προέκταση του ηπειρωτικού χώρου που κατέχει και θα έπρεπε να έχει τον πλήρη έλεγχο ως εκεί.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αφού ο κόσμος άρχισε να βγαίνει σιγά σιγά από την φρίκη του, οι επιτελείς της Άγκυρας άρχισαν να εφαρμόζουν με συνέπεια (οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε) τα σχέδια τους για την αναπροσαρμογή όσων θεωρούσαν πως έχασαν και τα εδικαιούντο.
Ξεκίνησαν λοιπόν πρώτα να τακτοποιήσουν τα ανοικτά εσωτερικά μέτωπα φροντίζοντας να μην έχουν προβλήματα με τους Έλληνες που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη (οι Κούρδοι ακόμη δεν είχαν ξεκινήσει ένοπλο αγώνα). Είχαμε λοιπόν τα γνωστά γεγονότα του Σεπτεμβρίου 1955.
Το επόμενο βήμα ήταν να κλείσει το για αυτούς μέτωπο της Κύπρου, εκεί λοιπόν άρχισαν τις επεμβάσεις τους με τους γνωστούς βομβαρδισμούς του 1963/64 δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως το μόνο που περίμεναν ήταν απλά την κατάλληλη στιγμή. Μην ξεχνάτε την στρατηγική θέση της Κύπρου σχετικά με την Μέση Ανατολή και τις δυνατότητες που δίνει σε όποιον την ελέγχει για επιτήρησή της και επεμβάσεις.
Είναι σαφές πως το βήμα που έκανε η Τουρκία το 1974 δεν ήταν τίποτα λιγότερο από την εφαρμογή των σχεδίων που για χρόνια ήταν έτοιμα στα συρτάρια και της Άγκυρας αλλά και των Υπουργείων Εξωτερικών μεγάλων χωρών του ΝΑΤΟ. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν το λάθος που θα έκανε η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά.
Μέχρι στιγμή διακρίνουμε την συνέπεια στην εφαρμογή των σχεδίων της Άγκυρας με μια ευλαβική τήρηση της λογικής να θέλει ένα μείζον επεισόδιο ανά δεκαετία.

Αιγαίο
Έχοντας κλείσει τα μέτωπα των μειονοτήτων (Εκτός Κούρδων βέβαια οι οποίοι πλέον έχουν πάρει τα όπλα) αλλά και της Κύπρου το επόμενο βήμα ήταν το Αιγαίο.
Πάγια επιδίωξη της είναι η διχοτόμησή του στον 25 μεσημβρινό με τον πλήρη έλεγχο της περιοχής.
Κάνω μια παρένθεση, εξηγώντας πως άλλο το γνωστό FIR Αθηνών και άλλο τα εθνικά χωρικά ύδατα και ο εθνικός εναέριος χώρος.
Το πρώτο ταυτίζεται με την μεθόριο με πλήρη έλεγχο όλου του εναέριου χώρου από την Ελλάδα με υπογραφή της Άγκυρας όταν έγινε ο ορισμός του. Το δεύτερο είναι ο εναέριος χώρος και τα χωρικά ύδατα που δικαιούται να έχει υπό τον πλήρη έλεγχό της μια χώρα και εκτείνεται από την οριογραμμή του ηπειρωτικού κορμού ενός νησιού ή της χώρας.
Αυτό ορίζεται παγκοσμίως στα 6 ναυτικά μίλια και για τα δύο (ύδατα-αέρα) με την δυνατότητα κατόπιν της γνωστής συμφωνίας του Montego Bay το 1982 να επεκταθεί στα 12 ναυτικά μίλια. Υπενθυμίζω μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης απο πλευράς Τουρκίας, με την ανακοίνωση πως πιθανή εφαρμογή της συνθήκης απ την Ελλάδα στο Αιγαίο, αποτελεί casus beli δηλαδή αιτία πολέμου.
Ήθελα να ήξερα ήμαστε κυρίαρχο κράτος;
Το παράδοξο της Ελλάδος είναι πως για λόγους έγκαιρης προειδοποίησης μονομερώς από το 1931 με προεδρικό διάταγμα. Είναι κάτι το οποίο έχει γίνει μονομερώς από την πλευράς μας και δεν το αναγνωρίζει το ΝΑΤΟ.
Κλείνω λοιπόν την παρένθεση συνεχίζοντας με τις συνεπείς προσπάθειες της γείτονος μετά το 1974 στο θέατρο του Αιγαίου.
Ξεκινάμε με την πρώτη προσπάθεια εν έτη 1976 και την πρόθεσή της να βγάλει για έρευνες υδρογοναθράκων στο Αιγαίο το ερευνητικό σκάφος "ΧΟΡΑ" κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε.
Εν έτη 1987 η συνεπής στρατηγική των ανά τακτικά χρονικά διαστήματα κρίσεων συνεχίστηκε με την προσπάθεια να κάνει έρευνες στο Αιγαίο με το ερευνητικό "Σισμίκ".Η σθεναρή στάση της Ελλάδος και η ετοιμότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων για κάθε ενδεχόμενο οδήγησε την Τουρκία στο να μην πραγματοποίηση την κίνησή της.
Εννέα χρόνια μετά τον Ιανουάριο του 1996 εν μέσω ακυβερνησίας ένεκα της ασθένειας του εκλεγμένου πρωθυπουργού οι Τούρκοι δεν έχασαν την ευκαιρία.
Με όχημα την κίνηση των δημοσιογράφων της Χουριέτ και στην εξέλιξη της κρίσης που είχε αρχίσει να κλιμακώνεται οι ναυτικές δυνάμεις (κυρίως) των δυο χωρών βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής γύρω από τα νησάκια. Η κατάληξη τραγική, τρεις έλληνες νεκροί και υποστολή της ελληνικής σημαίας από ελληνικό έδαφος για πρώτη φορά τα τελευταία 51 χρόνια (άλλο κεφάλαιο η Κύπρος). Οι γκρίζες ζώνες ήταν πλέον στη ζωή μας...
Επίλογος
Είναι προφανές πως η γείτονα χώρα με συνέπεια προγραμματισμό και τακτική προσπαθεί να επιτύχει τους σκοπούς της.
Σε μια διαρκή κρίση λοιπόν με συνεχής φθορά του ελληνικού κράτους τόσο οικονομικά σε εξοπλιστικά προγράμματα όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό γνωρίζει πως τα όρια της χώρας εξαντλούνται και με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή θα καταρρεύσει.
Το ζήτημα λοιπόν είναι προλαβαίνοντας αυτή την κατάρρευση, πότε επιτέλους η ελληνική πλευρά θα αποφασίσει να προασπίσει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού;
Κάθε σοβαρό κράτος αντιδρά και φροντίζει να κάνει σαφές πως δεν είναι δυνατό να επιβουλεύονται τα δικαιώματά του.
Γιατί δεν το κάνει;
Γιατί προτιμά την επιλογή του κατευνασμού όπως έχει περιγραφεί;
Γιατί πολλές φορές η ίδια ακολουθεί πρακτικές που την αποδυναμώνουν;
Γιατί δεν δίνουμε στους πολίτες αυτής της χώρας την πιθανότητα για ένα καλύτερο μέλλον μέσα από τον υποθαλάσσιο πλούτο του Αιγαίου;
Τα γιατί είναι πολλά και με πολιτικές προεκτάσεις στις οποίες δεν θα επεκταθούμε.
Ο ελληνισμός στην μακραίωνη ιστορία του επιβίωσε χάρις στην θάλασσα και την κατοχή του Αιγαίου... αλήθεια ήμαστε σίγουροι πως ένα διχοτομημένο Αιγαίο με ελληνικά νησιά και εναέριο χώρο (6+6) υπό τουρκική έρευνα και διάσωση θα μπορέσουν να επιβιώσουν από μια πληγωμένη Ελλάδα;
Αν ναι για πόσο... και για πόσο θα αντέξει η ηπειρωτική χώρα και η Θράκη με τον Τούρκο τόσο κοντά;
Θα πρέπει να αποφασίσουμε λοιπόν κάποια στιγμή ενδεχομένως αν θέλουμε να υπάρχουμε ως κράτος ή όχι.
Θέλουμε να είμαστε ανεξάρτητοι ή μήπως εξυπηρετεί κάποιους εγχώριους καλοθελητές να γίνουμε προτεκτοράτο;
Τελειώνοντας σημειώστε κάτι πολύ σημαντικό, η Τουρκία όλες τις μεγάλες κινήσεις της τις έκανε εν μέσω πολιτικής αστάθειας στην Ελλάδα.
Αν αναλύσουμε όλα τα μείζονα επεισόδια ανά δεκαετία θα το διακρίνουμε:
Σεπτεμβριανά 1955: Προεκλογική περίοδος για τις εκλογές του 02/1956
Βομβαρδισμοί 1963/64: Προεκλογική περίοδος για τις εκλογές του 2/1964
Εισβολή 07/1974: Δικτατορία στην Ελλάδα, πτώση της, ακυβέρνητη χώρα.
Άνοιξη 1987: Φαίνεται σαν να μην υπάρχει τίποτα αλλά στην πραγματικότητα ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται σε προεγχειρητική κατάσταση για την επέμβαση ανοικτής καρδιάς που υπεβλήθη τον επόμενο χρόνο.
Ιανουάριος 1996 Ίμια: Πρακτικά η χώρα είναι ακυβέρνητη, ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός της χώρας βρίσκεται στο νοσοκομείο και πεθαίνει.
20ΧΧ: Κανείς δεν ξέρει την επόμενη φορά, μακάρι πάντως όταν έρθει η ώρα της να έχουμε κατάληξη που δεν θα πληγώσει τον ανεπανόρθωτα τον ελληνισμό.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Casius

Η υποβόσκουσα κρίση μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας

Του Βασίλειου Μαρκεζίνη

Μέσα σε ακριβώς αυτό το πλαίσιο, και όχι μεμονωμένα, οφείλουμε να εξετάσουμε και την κλιμακούμενη ένταση ανάμεσα στη χώρα μας και την Τουρκία. Το επισημαίνω αυτό για λογαριασμό του μέσου αναγνώστη, ο οποίος έχει συνηθίσει να λαμβάνει μόνο επαναλαμβανόμενες και καθησυχαστικές δηλώσεις από το υπουργείο Εξωτερικών μας.
Οι δηλώσεις αυτές περιστρέφονται γύρω από δύο κεντρικές ιδέες που αφορούν τις διμερείς σχέσεις, αλλά λίγο-πολύ αγνοούν την επίδραση του ευρύτερου γεωπολιτικού συστήματος στη διαμόρφωση των αμερικανικών προθέσεων για την Τουρκία και, εμμέσως, για την Ελλάδα ως τον τελευταίο τροχό αυτής της άμαξας.
Η πρώτη ιδέα/διαβεβαίωση είναι ότι αντιμετωπίζουμε τις καθημερινές τουρκικές προκλήσεις με ηρεμία και ψύχραιμη σκέψη, γνωρίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας. Σύμφωνα με τη δεύτερη ιδέα, η παρούσα επιθετική στάση της Τουρκίας αποτελεί «εποχικό φαινόμενο», διόλου πρωτόγνωρο, και άρα είναι απλώς ακόμη ένα από τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ηρεμία σε σχέση με τη γείτονα χώρα.
Διαφωνώ και με τις δύο αυτές ιδέες, για τρεις διαφορετικούς λόγους.
Κατά πρώτο λόγο, η τουρκική εξωτερική πολιτική επηρεάζεται πλέον όλο και λιγότερο από τους παράγοντες που επικαλείται η ελληνική κυβέρνηση, και ειδικότερα από την προσπάθεια των κεμαλιστών στρατηγών να παραμείνουν υπολογίσιμος παράγοντας στη χώρα τους. Τo λέω αυτό διότι ο κ. Ερντογάν συνεχίζει επιτυχώς τις πολιτικές του κ. Γκιουλ και του Τ. Οζάλ, αποδυναμώνοντας όλο και περισσότερο τον παλιό αυτόν προμαχώνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Σήμερα στη συλλογιστική βάση της τουρκικής επιθετικότητας βρίσκεται, όπως προσπάθησα να εξηγήσω σε προηγούμενο άρθρο μου στο «Εθνος της Κυριακής», μια πολύ πιο εκλεπτυσμένη, πολυδιάστατη και συντονισμένη εξωτερική πολιτική, την οποία ανέπτυξαν προοδευτικά και θέτουν πλέον σε εφαρμογή οι κ.κ. Νταβούτογλου και Ερντογάν. Η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα έπρεπε επομένως να προσαρμοστεί καταλλήλως, να εκσυγχρονιστεί και να διαμορφωθεί κατά τρόπον ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό το σύνθετο σχέδιο δράσης, που είναι πρωτόγνωρο με τα μέχρι τώρα τουρκικά δεδομένα. Οπως και αρκετοί άλλοι πολίτες, αναμένω και εγώ σαφείς αποδείξεις μιας μελετημένης και συντονισμένης ελληνικής αντίδρασης, αλλά, μέχρι στιγμής, μάταια.
Κατά δεύτερο λόγο, διαφωνώ με τη συχνή επίκληση του διεθνούς δικαίου ως παράγοντα που είναι με το μέρος μας και άρα καθιστά τη χώρα μας απόρθητη. Διαφωνώ με αυτήν την προσέγγιση όχι επειδή δεν τρέφω σεβασμό γι’ αυτόν τον κλάδο του δικαίου -πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε, τη στιγμή που ως νομικός ασχολούμαι με αυτά τα θέματα-, αλλά επειδή γνωρίζω, όπως γνωρίζει και η κυβέρνηση, ότι και εμείς οι ίδιοι δεν τολμούμε να εφαρμόσουμε πρακτικά το διεθνές δίκαιο.
Αρκεί ένα και μόνο παράδειγμα, για του λόγου το αληθές. Παρότι, λοιπόν, το διεθνές δίκαιο μάς δίνει το δικαίωμα να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, εμείς δεν τολμούμε να ασκήσουμε το δικαίωμα αυτό στην πράξη, δεδομένης της απειλής της Τουρκίας ότι θα το εκλάβει ως casus belli.
Θεωρητικά υπάρχουν πάντα τρόποι να αντιδράσει κανείς στα φαινομενικά αδιέξοδα, υπό τον όρο, βεβαίως, ότι μπορεί να σκεφτεί ελεύθερα και πρωτότυπα. Το ζήτημα όμως είναι: «Εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο;».
Σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα (2008), με τίτλο «Για το ζήτημα του Αιγαίου - Τα πετρέλαια, ο Μάρτης του ‘87, οι «συνοριακές διαφορές», η Ευρωπαϊκή Ενωση και η «ενεργειακή γέφυρα»», ο πρώην υπουργός Αναστάσιος Ι. Πεπονής έγραψε (σ. 161) ότι «η Ελλάδα μπορεί, με σωστή εκτίμηση των δεδομένων, να προπαρασκευάσει και να προχωρήσει σε διαφοροποιημένες κατά περιοχή επεκτάσεις της χωρικής της θάλασσας στο Αιγαίο, ασκώντας ευχέρεια που αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο». (Χρησιμοποίησα πλάγια στοιχεία σε αρκετές λέξεις, θέλοντας να δείξω πόσο προσεκτικά γράφει ο κ. Πεπονής.)
Δεν υποστηρίζω, στο συγκεκριμένο σημείο, ότι αυτή είναι υποχρεωτικά η λύση. Ούτε και ο κ. Πεπονής, νομίζω, υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Τα ζητήματα αυτά, ας μην ξεχνάμε, είναι πολύ περίπλοκα και δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν στο στενό πλαίσιο ενός άρθρου εφημερίδας. Αυτό πάντως που υποστηρίζω είναι ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε ρεαλιστικά σχέδια με σκοπό να προστατεύσουμε τα συμφέροντα της χώρας μας, όπως πολύ χαρακτηριστικά έκανε το 1987 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αναγκάζοντας τελικά την Τουρκία να εγκαταλείψει την επιθετική της στάση.
Οσον αφορά τη σημερινή κρίση, δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα παρά μόνο κάποιες παρασκηνιακές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες οι Αμερικανοί θέλουν να συναντηθούμε με τους Τούρκους και να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα διαμιάς. Είναι προφανώς αδύνατον να αποβεί λυσιτελής μια τέτοια πρόταση. Κι επιπλέον, θα ήταν ντροπή για οποιονδήποτε Ελληνα πολιτικό να καθίσει σε ένα τέτοιο τραπέζι διαπραγματεύσεων!
Αυτή είναι η γνώμη ενός πατριώτη, αν και γνωρίζει και αυτός και όλοι οι αναγνώστες ότι οι Αμερικανοί δεν θα ησυχάσουν μέχρις ότου μας επιβάλουν την πρόθεσή τους.
Τέλος διαφωνώ με τις καθησυχαστικές, αλλά κοινότοπες δηλώσεις στις οποίες προβαίνει το υπουργείο Εξωτερικών μας ότι έχει την όλη κατάσταση υπό έλεγχο, διότι απλούστατα, όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου, δεν πιστεύω ότι αυτό αληθεύει.
Η επίδειξη ψυχραιμίας και αυτοκυριαρχίας, όταν δεν συνοδεύεται από επιχειρήματα, πράξεις, αποτελέσματα, υποδηλώνει αδυναμία, όχι δύναμη. Η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας δείχνει ότι και οι Τούρκοι συμμερίζονται ακριβώς την ίδια άποψη γι’ αυτές τις δηλώσεις, μια και προφανώς τις αντιμετωπίζουν με πλήρη αδιαφορία.
Κατά τη γνώμη μου θα ήταν πολύ πιο υπεύθυνη στάση να βγει κανείς και να μιλήσει ανοιχτά στους πολίτες της χώρας, να τους πει για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα και, αν είναι αρκετά θαρραλέος (πράγμα μάλλον απίθανο), να τους υπενθυμίσει ποιοι μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτές τις ανούσιες διαβεβαιώσεις, προσπαθώντας να μας εξωθήσουν σε συζητήσεις που θα έθεταν σε κίνδυνο την εθνική μας κυριαρχία.
Πράγματι -για να επανέλθουμε στο επιχείρημα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική- δεν θεωρούνται άραγε ελληνικές εδώ και εβδομήντα χρόνια, και μάλιστα βάσει του διεθνούς νομικού καθεστώτος, οι βραχονησίδες που διεκδικεί σήμερα η Τουρκία; Οι πρόσφατες παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας δεν μπορεί παρά να αποσκοπούν στην καθιέρωση μιας de facto κατάστασης, την οποία, εν ευθέτω χρόνω, η Τουρκία μπορεί να «ρίξει» στο τραπέζι των συζητήσεων ως «διαπραγματευτικό ατού». Λυπούμαι που το λέω, αλλά το θεωρώ απολύτως λογικό η Τουρκία να εκμεταλλευτεί αυτό το επιχείρημα σε νομικό επίπεδο. Κοντολογίς, το ξαναλέω: η Ελλάδα κινδυνεύει!
Η αδυναμία της Ελλάδας σε μια επικείμενη διαμάχη
Οταν κανείς διακρίνει προβλήματα στον ορίζοντα, οφείλει να προειδοποιεί τον λαό του. Και προσωπικά διακρίνω. Αυτό μάλιστα που αντιλαμβάνομαι ως πρωταρχικό πρόβλημα -και εξυπακούεται πως μπορεί κανείς να έχει διαφορετική γνώμη- είναι δισδιάστατο. Περιέργως, όμως, καμία από τις δύο «διαστάσεις» ή όψεις του δεν σχετίζεται με την Τουρκία. Τουναντίον, αμφότερες σχετίζονται με εμάς και τους φίλους μας. Και λέγοντας «φίλους μας» εννοώ την Αμερική και την Ευρώπη.
Οποιοσδήποτε έχει διαβάσει τις απόψεις που έχω διατυπώσει σε αρκετά άρθρα μου κατά τα δύο τελευταία χρόνια θα έχει ενδεχομένως προσέξει τη βαθιά μου θλίψη για τη στάση της Αμερικής απέναντί μας, αλλά και την εξίσου βαθιά ανησυχία μου για την ικανότητα των Ευρωπαίων συμμάχων μας να μας βοηθήσουν ουσιαστικά σε μια κρίσιμη στιγμή. Εξακολουθώ να φοβούμαι ότι, εάν ποτέ εμπλεκόμασταν σε μια ένοπλη σύγκρουση με την Τουρκία, το μέγιστο που θα μπορούσαν να μας εξασφαλίσουν αυτοί οι φίλοι είναι μια «συμφωνία» ανάλογη αυτής των Ιμίων. Κατά τη γνώμη μου, μία μάς αρκεί!
Η απάντησή μου για ένα τέτοιο ενδεχόμενο -η καλύτερη απάντηση που μπόρεσα να σκεφτώ, έστω και αν δεν έτυχε ευρύτερης επιδοκιμασίας- ήταν πως πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε νέους φίλους. Οι σχετικές μου επισημάνσεις αγνοήθηκαν, ενώ, σε προσωπικό κύκλο, δέχτηκα και την κατηγορία πως γερνώντας είχα γίνει ρωσόφιλος.
Οι κατηγορίες, όμως, που δεν βασίζονται σε επιχειρήματα, αλλά σε προκαταλήψεις, με αφήνουν τελείως αδιάφορο. Αντιθέτως, με μεγάλο ενδιαφέρον βλέπω σήμερα ότι κάποιοι έγκυροι αρθρογράφοι -λ.χ. ο γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ- μετακινήθηκαν πρόσφατα (βλ. «Καθημερινή», 15 Αυγούστου 2009) προς μια εμφανώς διφορούμενη θέση, ισχυριζόμενοι, από τη μια πλευρά, ότι «η Αθήνα ούτε μπορεί να παίξει σημαντικά μεγαλύτερο ρόλο στο πλαίσιο των ρωσικών σχεδιασμών, ούτε και θα έπρεπε να το επιδιώξει» (δική μου η έμφαση), αλλά και κλείνοντας, από την άλλη πλευρά, το ίδιο άρθρο προβάλλοντας την άποψη που πρεσβεύω εδώ και αρκετό καιρό, υπέρ μιας καλοζυγισμένης μετατόπισης της χώρας μας προς την κατεύθυνση της Ρωσίας.
Η μερική αυτή προσέγγιση της πολιτικής που θεωρώ ενδεδειγμένη είναι, φαντάζομαι, καλύτερη από το τίποτε. Η κύρια ανησυχία μου όμως είναι ότι χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Οι πρόσφατες ρωσοτουρκικές συμφωνίες για τον South Stream αποδεικνύουν ότι η Τουρκία κινείται ταχύτατα, ενώ εμείς ακόμη αμφιταλαντευόμαστε. Δυστυχώς.
Εξάλλου οφείλουμε πλέον να στρέψουμε την προσοχή μας και στα δικά μας σφάλματα, διότι είναι εξίσου υπαίτια για τη δυσχερή μας θέση με τους όποιους εξωτερικούς παράγοντες. Οπως έγραψε ο λαμπρός Γάλλος διανοητής Michel de Montaigne σε ένα από τα διασημότερα δοκίμιά του, «όταν η κρίση μας προβαίνει σε μια μομφή εναντίον κάποιου άλλου ανθρώπου[...] τούτο δεν πρέπει να μας απαλλάσσει από μια εσωτερική διερεύνηση».
Με άλλα λόγια, δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε φίλους και εχθρούς για τις ατυχίες μας, αλλά να αναρωτιόμαστε κατά πόσον σε αυτό το αποτέλεσμα έχει συμβάλει και η δική μας συμπεριφορά. Και θεωρώ πως, στην περίπτωσή μας, η συμπεριφορά μας έχει όντως συμβάλει στα προβλήματά μας, για τους ακόλουθους βασικούς λόγους.
Πρώτον, έχουμε αφήσει να περάσει απαρατήρητο ένα ολόκληρο καλοκαίρι τουρκικών προκλήσεων, εκμεταλλευόμενοι (και ενθαρρύνοντας;) την επικέντρωση του Τύπου στη γρίπη των χοίρων, στις θερινές διακοπές, στο σκάνδαλο της Siemens (το οποίο, καλώς ή κακώς, ενδέχεται κάποια στιγμή να αποσοβηθεί, ώστε... να μην προκληθούν περισσότεροι και εντονότεροι πονοκέφαλοι), αλλά όχι στις κρισιμότατες εξωτερικές απειλές, και ειδικά στο πρόσφατο αμερικανικό non-paper που θέλει να καθίσουμε μαζί με τους Τούρκους και να συζητήσουμε για εδάφη και ύδατα που ανήκουν σε εμάς, αλλά που εσχάτως αποφάσισαν να τα διεκδικήσουν και οι Τούρκοι. Γιατί; Ρωτώ ξανά: ΓΙΑΤΙ;
Δεύτερον, για ποιο λόγο οι περισσότερες ηγετικές μορφές της αντιπολίτευσης έχουν υιοθετήσει τόσο χαμηλό προφίλ απέναντι σε αυτά τα ζητήματα ύψιστης εθνικής σημασίας; Δεν είναι άραγε συνταγματικό τους καθήκον να επισημαίνουν τα τυχόν ελαττώματα στον χειρισμό των εθνικών ζητημάτων; Ή μήπως οι χαμηλοί τους τόνοι υποδηλώνουν ότι, σε γενικές γραμμές, συμφωνούν και οι ίδιοι με τον κυβερνητικό τρόπο χειρισμού της υποβόσκουσας κρίσης; Οταν όμως πρόκειται για τόσο κρίσιμα ζητήματα απαιτείται απόλυτη σαφήνεια, αν όχι (ιδεωδώς) κοινή αντίδραση.
Θα αποφύγουμε τον Χειμώνα της Δυσαρέσκειας;
Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα εξωτερικά μας προβλήματα εάν πρώτα δεν κατανοήσουμε και δεν διορθώσουμε τις εσωτερικές μας αδυναμίες. Τα ερωτήματα που έθεσα προηγουμένως πρέπει να λάβουν πλήρεις απαντήσεις προτού μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πόσο ετοιμοπόλεμοι είμαστε - και χρησιμοποιώ τον όρο υπό έννοια ηθική και διπλωματική, όχι στρατιωτική. Θεωρώ, λοιπόν, ότι δεν είμαστε καθόλου ετοιμοπόλεμοι, και ιδού γιατί ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο:
Η κυβέρνησή μας είναι αδύναμη όχι μόνο επειδή εξαρτάται από μία ψήφο, αλλά επειδή είναι πολυάριθμοι οι «υποστηρικτές» της που ενδιαφέρονται απλώς για το επόμενο πόστο τους και δείχνουν, αν κρίνει κανείς από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, να αφιερώνουν υπερβολικά πολύ χρόνο στις μάχες για τη διαδοχή. Μπορεί ασφαλώς αυτή να είναι η εσφαλμένη άποψη ενός «εξωτερικού» παρατηρητή. Οπως όμως και αν έχει το πράγμα, θεωρώ ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά θυμίζει έντονα τη λογική που επικρατεί στις καταρρέουσες αυτοκρατορίες και στα βυθιζόμενα πλοία: καθένας για τον εαυτό του.
Είμαστε αδύναμοι επειδή έχουμε αδύναμη αντιπολίτευση. Το στοιχείο αυτό αποτελεί «πλεονέκτημα» για την παραπαίουσα κυβέρνηση, όχι όμως και για τη χώρα στο σύνολό της. Η αδυναμία της αντιπολίτευσης έγκειται στο γεγονός ότι, σε εξωτερικό επίπεδο, δίνει την εντύπωση -και ίσως κάνω λάθος- πως είναι πολύ πιο δεκτική προς τις αμερικανικές απόψεις από όσο θα επιθυμούσαν πολλοί Ελληνες.
Η χώρα μας είναι αδύναμη διότι, και αν ακόμη νικήσει η σημερινή αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις και οι εκλογικές στρατηγικές δείχνουν ότι, πιθανότατα, κανένα κόμμα δεν θα έχει απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Η πιθανότητα αυτή μπορεί να ευχαριστεί κάποιους μηχανορράφους του πολιτικού χώρου, που ελπίζουν ότι θα έχουν έτσι μια μοναδική ευκαιρία να σχηματίσουν τεχνητές συμμαχίες και άρα να ασκήσουν μεγαλύτερο έλεγχο στην πολιτική ζωή του τόπου. Η ιστορία, όμως, καθόλου δεν συμφωνεί με την ιδέα ότι το είδος του χάους που βιώνουμε σήμερα μπορεί να θεραπευτεί μέσω παρασκηνιακών κινήσεων και μηχανορραφιών, οι οποίες, τις πιο πολλές φορές, εξυπηρετούν μόνο προσωπικές φιλοδοξίες.
Καθώς και τα δύο κόμματα διαπληκτίζονται για τα σκάνδαλα ή/και την αποσταθεροποίηση ενός επιτυχούς και δημοφιλούς Προέδρου της Δημοκρατίας, η ανεργία θα συνεχίσει, κατά πάσα πιθανότητα, να αυξάνεται, το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα μεγαλώσει, οι ακάλυπτες επιταγές θα δημιουργήσουν νέες δυσχέρειες, η εγκληματικότητα θα περιμένει πάντα μια βιώσιμη λύση, η λαθρομετανάστευση θα παραμείνει απειλητική - αν και, χάρη στη βοήθεια του Γάλλου επιτρόπου Ζακ Μπαρό (έπειτα από πρωτοβουλία, ας σημειωθεί, του Ελληνα υπουργού Εσωτερικών, και όχι Εξωτερικών), έχουν αρχίσει τουλάχιστον να λαμβάνονται κάποια μέτρα.
Εάν σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα προσθέσουμε και την υποβόσκουσα κρίση στο εξωτερικό, αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες να ζήσουμε φέτος τον δικό μας Χειμώνα της Δυσαρέσκειας. Και η προσωπική μου ανησυχία σχετίζεται με το γεγονός ότι, σε στιγμές ανάλογης κρίσης, χαμένοι βγαίνουν κατά κανόνα η χώρα και οι «άνθρωποι του λαού».
Γενικό συμπέρασμα
Κατά τη γνώμη μου, oι επόμενοι τέσσερις μήνες θα είναι από τους πιο κρίσιμους στην πρόσφατη Ελληνική Ιστορία. Ο βασικός κίνδυνος αφορά την επιθυμία της Αμερικής, του ΝΑΤΟ και της σουηδικής προεδρίας της ΕΕ να υποχρεώσουν την Ελλάδα να επιλύσει μέσω διαπραγματεύσεων τα προβλήματα, αφενός, της ονομασίας της ΠΓΔΜ και, αφετέρου, των εντεινόμενων αξιώσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο προκειμένου να διευκολυνθεί η ένταξη αυτής της τελευταίας στην ΕΕ.
Αυτές οι πιέσεις από πλευράς «συμμάχων» είναι απαράδεκτες. Ακόμη πιο δυσοίωνη όμως είναι η διαφαινόμενη νοοτροπία πίσω από αυτές τις πιέσεις, σύμφωνα με την οποία πρέπει -κατά κάποιον τρόπο- να απομακρυνθούν από τα αξιώματά τους ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπούλιας, ώστε να ελαχιστοποιηθεί το ενδεχόμενο για ένα ακόμη απροσδόκητο «Βουκουρέστι» (και αναφέρομαι στον δεξιοτεχνικό χειρισμό του Ελληνα πρωθυπουργού, που την έφερε με τον πιο έξυπνο τρόπο στους Αμερικανούς).
Μια τόσο κυνική νοοτροπία μπορεί μόνο να απορρέει από την άποψη -άποψη αβάσιμη, θέλω να πιστεύω- ότι οι Ελληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι μπορεί να αποδειχτούν πιο ευπροσάρμοστοι σε αυτού του είδους τα σχέδια σε σχέση με τον πρωθυπουργό. Καθώς οσμίζομαι συνωμοσίες στην ατμόσφαιρα, θεωρώ καθήκον μου να προειδοποιήσω τους συμπατριώτες μου για τους ελλοχεύοντες κινδύνους.
* Ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης κατέχει τον τίτλο του «σερ», είναι νομικός σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας και μέλος σε επτά Ακαδημίες του εξωτερικού.