Η αναχώρηση των Ιστιοπλοϊκών σκαφών από το λιμάνι της Σάμου για τη διαδρομή Σάμος Λειψοί aegean regatta 2009

Το Ίδρυμα "Μαρία Τσάκος" Η μικρή Ελλάδα της Ουρουγουάης

Περπατώντας στις όχθες του ποταμού Ρίο δε λα Πλάτα, στην "καρδιά" του Μοντεβιδέο, βλέπεις παντού τριγύρω, πρόσωπα χαρούμενα. Πρόσωπα οικεία, που σε χαιρετούν μ' ένα πλατύ χαμόγελο κι ένα "καλημέρα", στα ισπανικά, αλλά και- συχνά- στα ... ελληνικά. Αυτή η τελευταία επισήμανση μπορεί να ηχεί παράξενα στα αυτιά του αναγνώστη, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή και κάθε άλλο παρά περίεργη, αφού στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, με το περίπου 1,5 εκατ. κατοίκους, ολοένα και περισσότεροι είναι αυτοί που μαθαίνουν και μιλούν ελληνικά.


Αυτούς τους ανθρώπους, με την ευγενική θωριά και την ελληνική "ψυχή" συνάντησε, στο πέρασμά της από την Ουρουγουάη, η Ελένη Γκίνου, καθηγήτρια γλώσσας και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, η οποία ζει και "τρέφεται" με τέτοια ταξίδια ανά τον κόσμο, όπου συχνά συναντά μια ... άλλη Ελλάδα.

Και τούς συνάντησε, όπως μας μεταφέρει, σ' έναν χώρο, που θα μπορούσε να πει κάποιος πως πρόκειται για το "λίκνο" του ελληνικού πολιτισμού στη μακρινή αυτή χώρα: το ίδρυμα "Μαρία Τσάκος".

"Παιδί" του Χιώτη καπετάνιου Π. Τσάκου, ο οποίος βρέθηκε στο Μοντεβιδέο για επαγγελματικούς λόγους, αλλά "κουβαλώντας" πάντα στην ψυχή του τη μεγάλη του αγάπη για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, την ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό, το Ίδρυμα έχει καταφέρει, από την ίδρυσή του, το 1978, έως σήμερα, να φέρει στην "αγκαλιά" του χιλιάδες Ουρουγουανούς.

Το Ίδρυμα φέρει το όνομα της μητέρας του καπετάν Τσάκου, "μιας απλής γυναίκας της Χίου, που αποπνέει, όμως, τη σοφία της ζωής", όπως χαρακτηριστικά την περιγράφει η Ελένη Γκίνου.

Η έμφυτη, θα έλεγε κάποιος, αγάπη των Ουρουγουανών για την Ελλάδα και ο απέραντος θαυμασμός τους για την πολιτισμό της ήταν το "κλειδί" της εδραίωσης του Ιδρύματος και της πολύ μεγάλης επιτυχίας του έργου του.

Χαρακτηριστικό είναι πως, μόνο την περασμένη χρονιά, από τα θρανία του σχολείου εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας πέρασαν 450 μαθητές και, μάλιστα, η ζήτηση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αλλά το σχολείο δεν μπορούσε να φιλοξενήσει άλλους.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον καπετάνιο Δημήτρη Λίνα, στενό συνεργάτη του Παναγιώτη Τσάκου και αντιπρόεδρο του Ιδρύματος, συνολικά πάνω από 5.000 άτομα διδάχθηκαν την ελληνική γλώσσα έως σήμερα.

"Σ' όποιο μέρος της πόλης και να πας μπορείς θα βρεις ανθρώπους να μιλούν ελληνικά", είπε στο Εθνικό Πρακτορείο ο κ. Λίνας από το μακρινό Μοντεβιδέο και τη διαπίστωση αυτή επιβεβαίωσε και η κ. Γκίνου, η οποία είχε την ευτυχία, όπως λέει, να ζυμωθεί με τους μαθητές του Ιδρύματος, να συνομιλήσει μαζί τους, ακόμη και να τους διδάξει κάποιες λέξεις και στοιχεία της ελληνικής γλώσσας.

Οι μαθητές είναι από 15 έως και 85 χρονών, μαθητές, φοιτητές, γιατροί, δικηγόροι, άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και απλές νοικοκυρές, που προσέρχονται στο Ίδρυμα για να μάθουν ελληνικά, "τη γλώσσα της καρδιάς τους".

"Αγαπούν πάρα πολύ την Ελλάδα. Όταν τούς έλεγα ότι είμαι Ελληνίδα, ήταν σαν να έβλεπαν κάποια κόρη του Ποσειδώνα ή της αρχαίας Αθηνάς. Τέτοια είναι η αγάπη τους, που σε κάνει να συνειδητοποιείς πως έχεις έναν πολιτισμό που είναι οικουμενικός, είναι διαχρονικός", μας εξομολογείται η Ελένη Γκίνου, με μια χροιά έντονου ενθουσιασμού στη φωνή της και έκδηλη την αγάπη γι' αυτούς τους ανθρώπους στο βλέμμα της.

"Θέλουν να μάθουν- συνεχίζει- από κάποιο μεράκι. Το βλέπεις στα μάτια τους. Με τι ζήλο, τι ζέση, τι πάθος μαθαίνουν τα ελληνικά. Τους ρώτησα γιατί θέλουν να μάθουν τα ελληνικά και μου απάντησαν: για την κουλτούρα, τον πολιτισμό. Είναι αυτό το δέος που έχουν απέναντι στο δικό μας τον πολιτισμό και η αγάπη για την πολύ πλούσια γλώσσα μας. Το κάνουν για μια εσωτερική μόρφωση. Ίσως επειδή πιστεύουν πως μαθαίνοντας αυτή τη γλώσσα, θα έρθουν σε στενότερη επαφή με την ελληνική κουλτούρα και τον πολιτισμό".

Μάλιστα, οι Ουρουγουανοί αυτοί λάτρεις του ελληνικού πνεύματος έχουν δώσει ερέθισμα ακόμη και σε Έλληνες τέταρτης γενιάς να ασχοληθούν με τη γλώσσα των προγόνων τους. Ωστόσο, το 90% και πλέον όσων συμμετέχουν στα μαθήματα της ελληνικής, τα οποία- σημειωτέον- παρέχονται δωρεάν, είναι Ουρουγουανοί.

Εκτός των μαθημάτων γλώσσας, το Ίδρυμα προσφέρει μαθήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών, μουσικής και ελληνικής κουζίνας, ενώ κάθε Σάββατο η "φωνή" του εκπέμπει ραδιοφωνικά, μέσα από την εκπομπή "Ταξίδι στην Ιθάκη".

Ακούραστοι "εργάτες" του Ιδρύματος, ο Δημήτρης Λίνας και η σύζυγός του Καλλιόπη, μαζί με τη διευθύντρια του Ιδρύματος, Μαργαρίτα Λαριέρα, μια Ουρουγουανή, που όσο μεγάλωνε τόσο γιγαντωνόταν και η αγάπη της για την Ελλάδα, αλλά και τους υπόλοιπους δασκάλους και εργαζόμενους, δουλεύουν με κέφι και μεράκι για τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της πολύ πλούσιας γλώσσας μας.

Ο Δημήτρης Λίνας και η σύζυγός του πήγαν στην Ουρουγουάη πριν από 40 χρόνια, "για λίγο στην αρχή, για τη δουλειά", αλλά έφτασαν, σήμερα, όπως χαριτολογώντας μας λέει ο Χιώτης καπετάνιος, να είναι "μόνιμοι κάτοικοι επί προσωρινής βάσεως".

Κι όσο βρίσκονται εκεί, ένα πράγμα έχουν στο μυαλό τους: πώς να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το μεγάλο αυτό έργο του Ιδρύματος, που με τόση αγάπη και ευαισθησία, όπως μας λένε, δημιούργησε ο καπετάν Τσάκος.

Το Ίδρυμα συνεργάζεται στενά με τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μοντεβιδέο σε ό,τι αφορά την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και στόχος είναι, μέσα στα επόμενα χρόνια, να δημιουργηθεί έδρα ελληνικής γλώσσας εκεί. Σ' αυτό αναμένεται να λειτουργήσει θετικά το γεγονός ότι, ήδη, το ελληνικό υπουργείο Παιδείας, ανταποκρινόμενο θετικά σε σχετικό αίτημα του Ιδρύματος, ενέκρινε τη διάθεση ενός καθηγητή της ελληνικής γλώσσας για το Ίδρυμα.

"Εκτιμούμε τη δέσμευση του υπουργείου. Είναι μεγάλη τιμή για εμάς. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε μια επίσημη έδρα στο Πανεπιστήμιο", εξηγεί ο κ. Λίνας, ο οποίος, όταν τον ρωτάμε πώς θα μπορούσε κάποιος να συμβάλλει στο μεγάλο αυτό έργο του Ιδρύματος, με τη σεμνότητα που τον διακρίνει, μας είπε: "απλά, να μας αγαπάτε και να μας στηρίζετε".

Αυτό που πάντα, ωστόσο, αποδεικνύεται χρήσιμο "εργαλείο", είναι τα βιβλία, όπως επισημαίνει η κ. Γκίνου, γι' αυτό και οποιαδήποτε προσφορά, που θα μπορούσε να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματος, είναι ευπρόσδεκτη.

Το Ίδρυμα "Μαρία Τσάκος"

------------------------

Το Ίδρυμα Τσάκος ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1978 και το 2002 μετονομάστηκε σε Ίδρυμα "Μαρία Τσάκου".

Αρχικά, λειτούργησε στις αίθουσες του σχολείου "Erwy School" στο Μοντεβιδέο. Στο χώρο αυτό πραγματοποιήθηκαν μαθήματα ελληνικών όπως κι άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, από το 1978 έως το 1984. Από τα πρώτα χρόνια, πολύτιμη υπήρξε η συμβολή - εκτός των προαναφερόμενων - του Cpt. Walter Fernandez Illa, του δασκάλου κ.Βασίλη Χαχαβιά, της Lucila Romero, του διπλωμάτη κυρίου Alvaro Gallardo.

Το 1985, το Ίδρυμα εγκαταστάθηκε σ' ένα ιστορικό κτίριο, αυτό που στεγάσθηκε η πρώτη Δημαρχιακή Βουλή επί Ισπανοκρατίας, στην οδό Trienta y Tres.

Το Ίδρυμα έχει αναγνωριστεί επίσημα από το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Ουρουγουάης, ενώ από το 1992, μετά την υπογραφή σχετικής σύμβασης, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ουρουγουάης γίνεται με τη συνεργασία των καθηγητών του Ιδρύματος.

Το 1999, το Ίδρυμα αναγνωρίσθηκε από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας του Υπουργείου Παιδείας ως επίσημο Εξεταστικό Κέντρο Πιστοποίησης Ελληνομάθειας για τους σπουδαστές από την Ουρουγουάη, αλλά κι από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ιδιαίτερα έντονη είναι η παρουσία του Ιδρύματος στη ζωή και τα προβλήματα του απόδημου Ελληνισμού, σε συνεργασία με την Αρχιεπισκοπή Ν. Αμερικής, το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού κι άλλους φορείς.

Το 1999, με τη συμπλήρωση 20 ετών λειτουργίας του Ιδρύματος, ο Καπετάν Τσάκος τιμήθηκε από τη Νομαρχία Αθηνών με τον τίτλο του "Πρέσβη του Ελληνισμού", το 2002 τού απενεμήθη το "Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών" και το 2003 τιμήθηκε με το σταυρό του Αγίου Στεφάνου από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Την ίδια χρονιά, το Ίδρυμα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πολιτιστικό και κοινωφελές του έργο.
athina984

Καταρρίψατε το τουρκικό κατασκοπευτικό;

UAV τύπου GNAT-750. Αυτά ήταν τα πρώτα συστήματα που εντάχθηκαν στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Δεν έχει ξεκαθαριστεί αν το UAV που πέταξε πάνω από τη Νότια Χίο ήταν αυτού του τύπου


Δημοσιεύθηκε στον εξειδικευμένο σε θέματα άμυνας ιστοτόπο, www.defencenet.gr, η είδηση ότι τουρκικό Μη Επανδρωμένο Εναέριο Όχημα (UAV –Unmanned Air Vehicle) πραγματοποίησε στις αρχές της εβδομάδας κατασκοπευτική πτήση στον εναέριο χώρο της νότιας Χίου. Η πληροφορία αυτή, εφ’ όσον επιβεβαιωθεί από τις αρμόδιες στρατιωτικές αρχές, δημιουργεί νέα δεδομένα στην αντιπαράθεση στο χώρο του Αιγαίου και, βεβαίως, αναβαθμίζει ποιοτικώς τις προκλήσεις της Άγκυρας στο καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Το UAV είναι μία εναέρια πλατφόρμα συλλογής πληροφοριών με κάμερες και άλλους αισθητήρες, χωρίς χειριστή, η οποία μεταδίδει τα δεδομένα που συλλέγει σε πραγματικό χρόνο.
Η πτήση ενός UAV στον εναέριο μας χώρο και κοντά σε ελληνικά νησιά θα μπορούσε, ενδεχομένως, να εκληφθεί ως άλλη μία δραστηριότητα συλλογής πληροφοριών από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας, δραστηριότητες στις οποίες είμαστε, δυστυχώς, συνηθισμένοι και οι οποίες αντιμετωπίζονται, σε μεγάλο βαθμό, με παθητικό τρόπο. Μία τέτοια, άλλωστε, επιχείρηση ήταν και η πτήση του τουρκικού φωτογραφικού RF-4E, με τη συνοδεία δύο οπλισμένων F-16C, στις 23 Μαΐου 2006 στον εναέριο χώρο νότια της Καρπάθου, επιχείρηση που λάμβανε χώρα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, σε τακτά χρονικά διαστήματα και είχε ως σκοπό τη φωτογράφηση των συστημάτων αεράμυνας της Κρήτης, οδήγησε δε στην σύγκρουση δύο αεροσκαφών και την τραγική απώλεια του Έλληνα χειριστή, Κωνσταντίνου Ηλιάκη. Ανάλογες πτήσεις τουρκικών φωτογραφικών αεροσκαφών λαμβάνουν χώρα και στον εναέριο χώρο του Κεντρικού και Βόρειου Αιγαίου. Στην σύγχρονη εποχή, μάλιστα, υπάρχουν πλέον και σε μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Τουρκία, δυνατότητες τηλεπισκόπησης της αμυντικής διάταξης του αντιπάλου με τη χρήση εμπορικών δορυφόρων παρατήρησης, οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν στον ενδιαφερόμενο δορυφορικές φωτογραφίες εξαιρετικά καλής ανάλυσης και ποιότητας.

Η χρήση, όμως, από την πλευρά της Τουρκίας συστημάτων UAV για τη συλλογή πληροφοριών δημιουργεί σαφώς νέα δεδομένα:

Πρώτον, είναι συστήματα που δύσκολα αντιμετωπίζονται από την ελληνική αεράμυνα. Ο εντοπισμός τους από το σύστημα αεράμυνας είναι εξαιρετικά δύσκολος λόγω του μικρού ίχνους που παρουσιάζουν στα radar. Επίσης, οι δυνατότητές τους να πετούν τη νύχτα ή σε μεγάλο ύψος δημιουργεί προβλήματα και στον οπτικό τους εντοπισμό. Αφού, λοιπόν, είναι δύσκολος ο εντοπισμός τους, καθίσταται δυσκολότερη και η αντίδραση της ελληνικής αεράμυνας, τόσο από τα αεροσκάφη επιφυλακής που βρίσκονται στις Σμηναρχίες Μάχης του Αιγαίου (Λήμνος, Σκύρος, Καστέλι Κρήτης) ή στις μητρικές Πτέρυγες Μάχης (Λάρισα, Αγχίαλος, Τανάγρα και Σούδα), όσο και από πυραυλικά ή άλλα συστήματα αεράμυνας που βρίσκονται στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Τα αεροσκάφη επιφυλακής δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να αντιδράσουν, καθώς απαιτείται πτήση, τουλάχιστον 20 λεπτών μέχρι το χώρο ενδιαφέροντος, χρόνος ικανός για να απομακρυνθεί το UAV και να επιστρέψει στον εναέριο χώρο της Τουρκίας. Τα δε πυραυλικά συστήματα είναι ασύμφορο να χρησιμοποιηθούν γιατί το κόστος των βλημάτων τους είναι πολύ μεγάλο, ενώ τα συστήματα των οποίων το κόστος δεν είναι απαγορευτικό, όπως για παράδειγμα οι πύραυλοι Stinger, είναι αμφίβολο αν μπορούν να εγκλωβίσουν το UAV λόγω του μικρού θερμικού ίχνους που παρουσιάζουν τα τελευταία. Απομένουν τα αντιαεροπορικά πυροβόλα που εδρεύουν στα νησιά. Η επιτυχία μίας τέτοιας βολής είναι αμφίβολη, καθώς τα πυροβόλα αυτά δεν καθοδηγούνται από radar. Επίσης, το ύψος πτήσης του UAV μπορεί να είναι τέτοιο, ώστε αυτό να παραμένει συνεχώς εκτός βεληνεκούς των αντιαεροπορικών μας πυροβόλων. Επιπλέον, αν αποφασίσει η πολιτική ηγεσία της χώρας ότι πρέπει να καταρριφθεί ένα τέτοιο σύστημα, πρέπει να το κάνει με τρόπο που να εξασφαλίζει τη σίγουρη κατάρριψή του και να μην ρισκάρει ένα θερμό επεισόδιο, χωρίς να είναι σε θέση να αποδείξει, μέσω των συντριμμιών του UAV, τον λόγο που επέλεξε να αμυνθεί.

Δεύτερον, η μετάδοση προς το Τουρκικό Γενικό Επιτελείο των εικόνων και των πληροφοριών που συλλέγουν αυτά τα μέσα γίνεται σε πραγματικό χρόνο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα συστήματα που διαθέτουν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (αεροσκάφη και δορυφόροι) που προϋποθέτουν την παρέλευση κάποιων ωρών ή ημερών μέχρι τη συλλογή των απαραίτητων πληροφοριών και την εκμετάλλευσή τους.

Τρίτον, ανάλογα εναέρια μη επανδρωμένα οχήματα μπορεί στο μέλλον να είναι οπλισμένα, αναγορευόμενα κατ’ αυτόν τον τρόπο, σε όπλα πρώτου πλήγματος σε βάρος της χώρας μας. Ο εξοπλισμός των εναέριων αυτών μέσων με πυραύλους Hellfire (αντιαρματικοί πύραυλοι που χρησιμοποιούν και τα δικά μας επιθετικά ελικόπτερα τύπου Apache) ή βόμβες κατευθυνόμενες με laser τύπου Paveway δίνει τη δυνατότητα αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος σε καίρια συστήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, πλήγματα που θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για την επικράτηση της Τουρκίας στην ένοπλη αντιπαράθεση που θα ακολουθούσε. Συγκεκριμένα, τα συστήματα αυτά θα μπορούσαν να πλήξουν μονάδες radar και έγκαιρης προειδοποίησης της Πολεμικής Αεροπορίας, όπως και τα αντιαεροπορικά συστήματα που φυλάσσουν τα νησιά, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στις αεραποβατικές κινήσεις του Τουρκικού Στρατού για την κατάληψη του νησιού – στόχου. Ήδη η Τουρκία πειραματίζεται με τη δική της Πολεμική Βιομηχανία στον εξοπλισμό αυτών των μέσων, έχει δε παραγγείλει από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εξοπλισμένα UAV ώστε να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των Κούρδων του PKK στο μέτωπο που μαίνεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.


Εξοπλισμένο με πυραύλους Hellfire και βόμβες laser Paveway UAV τύπου MQ-9. Tέτοια συστήματα θέλουν να εντάξουν στις τάξεις τους οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις

Η συχνή πτήση των συστημάτων αυτών πάνω από τα ελληνικά νησιά, θα εφησυχάσει την ελληνική αεράμυνα σε μία αντιγραφή της ισραηλινής τακτικής στον Πόλεμο των 6 Ημερών του 1967, όπου η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία απογειωνόταν μαζικά κάθε πρωί για αρκετές βδομάδες, πριν τελικά επιτεθεί ξαφνικά και καταστρέψει ολοκληρωτικά στο έδαφος την Αιγυπτιακή Αεροπορία.

Κατά συνέπεια, η Τουρκία 5 χρόνια πριν τον εξοπλισμό της Πολεμικής της Αεροπορίας με το αεροσκάφος F-35 τύπου stealth, που εκ των πραγμάτων είναι όπλο πρώτου πλήγματος, κατά τα διδάγματα του Ψυχρού Πολέμου, αποκτά δυνατότητες αιφνιδιαστικού πλήγματος σε βάρος της χώρας μας. Τίθεται, επομένως, επί τάπητος το ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση της Ελληνικής Ηγεσίας απέναντι σε αυτή την καινούργια τακτική. Είναι προφανές ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η κατάρριψη του μέσου αυτού ως ένα μήνυμα, ότι τέτοιες πτήσεις δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές. Υπάρχουν πολλά ιστορικά προηγούμενα κατάρριψης κατασκοπευτικών αεροσκαφών με, πλέον πρόσφατο, αυτό της κατάρριψης Γεωργιανού UAV από τη Ρωσική Πολεμική Αεροπορία, λίγες ημέρες πριν την έναρξη του πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες, τον Αύγουστο του 2008.

Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις με μικρή προετοιμασία, διαθέτουν αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα να επικρατήσουν σε ένα θερμό επεισόδιο στο χώρο του Αιγαίου και, άρα, να πιέσουν για λύση στα εθνικά θέματα που μας αφορούν στο Αιγαίο. Η πίεση αυτή θα μπορούσε να προέλθει μέσω της κατάρριψης ενός τέτοιου συστήματος γιατί η κατάρριψή του δίνει το πλεονέκτημα ότι δεν προκαλείς ανθρώπινες απώλειες στον αντίπαλο, όπως π.χ. με την κατάρριψη ενός αεροσκάφους, ενώ είσαι ξεκάθαρα αμυνόμενος γιατί το αντίπαλο μέσο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για επιθετικούς-κατασκοπευτικούς σκοπούς.

Το παράθυρο αυτό, για το ξεκαθάρισμα των διαφορών στο Αιγαίο, θα αρχίσει να κλείνει περί το έτος 2012 -όταν και πάλι η στρατιωτική πλάστιγγα θα αρχίσει να κλίνει υπέρ της Τουρκίας, ως αποτέλεσμα του εξοπλιστικού αυτοεμπάργκο που επιβάλλαμε μόνοι μας στη χώρα από το 2005 και μετά. Είναι αμφίβολο αν στο μέλλον θα υπάρχει τέτοια ευκαιρία. Θα πρέπει η Πολιτική Ηγεσία να αρχίσει να εξετάζει αυτό το ενδεχόμενο, αν δεν θέλει να οδηγηθεί σε επώδυνους συμβιβασμούς υπό την απειλή μιας διαφαινόμενης στρατιωτικής ήττας από το 2015 και μετά, όταν και το παράθυρο θα έχει κλείσει οριστικά.

newstime.gr

Το μήνυμα από τις πτήσεις των τουρκικών κατασκοπευτικών αεροσκαφών

Mε αφορμή τις πτήσεις των Heron

πάνω από τα ελληνικά νησιά

του Σάββα Καλεντερίδη

Μετά από τη δημοσίευση της είδησης για πτήσεις των ισραηλινής κατασκευής μη επανδρωμένων αεροπλάνων τύπου Heron πάνω από την ελληνική επικράτεια, έχουν γραφτεί στο ιστολόγιό μας μερικά σχόλια που παρουσιάζουν την αδυναμία της Ελλάδος να αντιμετωπίσει την Τουρκία, ως απόρροια της άρνησης και της αργοπορίας της χώρας μας να συνάψει στρατηγικές σχέσεις με το Ισραήλ.
Πρώτα απ' όλα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν πρέπει να αποκλείεται συμμαχία με καμία χώρα του κόσμου, αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις, που τις λέει η ίδια η λέξη: συμ=μαχώ, δηλαδή συμπαρατάσσομαι και μάχομαι από κοινού εναντίον κάποιου εχθρού. Άρα, θα πρέπει να εντοπιστούν κοινά στρατηγικά συμφέροντα για να ακολουθήσει σύναψη στρατηγικής σχέσης.
Υπάρχουν όμως οι προϋποθέσεις αυτές στην περίπτωση της Ελλάδας και του Ισραήλ, το οποίο Ισραήλ έχει ήδη συνάψει στρατηγική συμμαχία με την Τουρκία, μια συμμαχία που στρέφεται πλέον ανοιχτά εναντίον της χώρας μας;
Για όσους, λοιπόν, προσπαθούν να πείσουν και να παρασύρουν πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες, αλλά και τον απλό κόσμο ότι με μια στρατηγική συμμαχία θα λύσουμε το πρόβλημα Τουρκία, έχουμε να πούμε τα εξής:
Πρώτον, σε ό,τι αφορά τα Heron, το πρόβλημα δεν θα λυθει αν πάρουμε και μεις το αντίστοιχο σύστημα από το Ισραήλ, γιατί τα τουρκικά μη επανδρωμένα θα συνεχίσουν να πετάνε πάνω από το Αιγαίο και από τον Έβρο, συλλέγοντας πολύτιμες πληροφορίες που θα ισχυροποιήσουν τη θέση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
Τί θα έχουμε πετύχει;
Απλά, θα έχουμε κάνει κατά μερικές εκατονταδες εκατομμύρια δολάρια πλουσιώτερο το Ισραήλ και θα δώσουμε δουλειά σε μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες ισραηλινούς.
Δεύτερον, η πολυδιαφημιζόμενη από πολλούς, κυρίως ανωνύμους, "στρατηγική συμμαχία" της Ελλάδος με το Ισραήλ, θα διαρρήξει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις της Ελλάδος με τις αραβικές χώρες και απλά θα ενισχύσει τη θέση του Ισραήλ για να ζητά και να παίρνει πιο πολλά από την Τουρκία, παρουσιάζοντας τις σχέσεις του με την Ελλάδα ως φόβητρο, και μετά, αντίστοιχα, για να ικανοποιήσει τις δικές μας ανησυχίες, θα ζητά και θα παίρνει πιο πολλά από την Ελλάδα και ούτω καθ' εξής. Κανονικός φαύλος κύκλος.
Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα κληθούμε να συνάψουμε μια στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, το οποίο θα συνεχίσει να διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία, με αποτέλεσμα αντί να βγούμε κερδισμένοι από τη σχέση αυτή, να βγούμε διπλά χαμένοι, αφού από τη μια πλευρά δεν θα εξουδετερώσουμε την τουρκική απειλή -το αντίθετο μάλιστα- και από την άλλη θα απωλέσουμε το όποιο πλεονέκτημα έχουμε από τις σχέσεις μας με τον αραβικό κόσμο.
Υπό την έννοια αυτή και κάτω από τις παρούσε συνθήκες, δεν υπάρχει πιο μεγάλη μπαρούφα και ταυτόχρονα παγίδα για την Ελλάδα, από τη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από την ανάγκη σύναψης στρατηγικών σχέσεων με το Ισραήλ.
Πώς το αιτιολογώ;
Η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν βαθιές σχέσεις (σχέσεις μάνας-παιδιού) που δεν είναι δυνατόν και δεν πρόκειται να διαρραγούν ποτέ και από καμμία δύναμη. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν όλοι όσοι ασχολούνται με την πολιτική και με τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα. Για όσους θέλουν να ενσκύψουν και να εντρυφήσουν στο θέμα, ας μελετήσουν την εσπευσμένη επίσκεψη του τουρκοεβραίου επιχειρηματία Ζακ Καμχί στην Ιερουσαλήμ, τότε που ορισμένοι στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ προσπάθησαν να τιμωρήσουν την Τουρκία για την απίστευτη απρέπεια του Ερντογάν απέναντι στον πρόεδρο του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες. Μετά από εκείνη την επίσκεψη μπήκε ο 'κάθε κατεργάρης στον πάγκο του', σταμάτησε κάθε ενέργεια για να τιμωρηθεί η Τουρκία και έκτοτε συνεχίζεται απρόσκοπτα η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ, η οποία στην παρούσα φάση έχει ως στόχο να διαρρήξει την ενότητα του χώρου μεταξύ Κύπρου και Ελλάδος.
Η εξάλειψη του ελληνισμού από τη Μικρά Ασία από τους νεοτούρκους και τον Κεμάλ, η κατάσταση στο Κυπριακό, η συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας-Ισραήλ και το "λάθος" του υπουργείου άμυνας του Ισραήλ νοτίως του Καστελορίζου, η αμφισβήτηση στο Αιγαίο, η αμβισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και αυτή καθ' αυτή η ανάδειξη του Σκοπιανού, αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία είναι χτισμένη η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ και η μόνη θέση που μπορεί να έχει η Ελλάδα σ' αυτήν είναι του υποτελούς.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, αποτελεί άμεση εθνική επιταγή ο εντοπισμός, η εξουδετέρωση και η λογοδοσία όλων των πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων που οδήγησαν στην επαίσχυντη και εθνικά επικίνδυνη συνεργασία της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας με την πολεμική αεροπορία του Ισραήλ, το περασμένο καλοκαίρι.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή των πληθυσμών, που ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έγιναν στην ιστορία της ανθρωπότητας, αργά, σταθερά και μεθοδικά, εδώ και δεκαετίες, εξυφαίνεται μια συνωμοσία εις βάρος των ιστορικών και στρατηγικών συμφερόντων του Ελληνισμού στη γραμμή Κύπρος - Καστελόριζο - Κρήτη - Ρόδος - Αιγαίο - Θράκη - Θεσσαλονίκη - Σκόπια, μια συνωμοσία που έχει οδηγήσει ήδη στο κρεματόριο την Κύπρο και έχει προχωρήσει τα ύπουλα σχέδιά της και στους υπόλοιπους στόχους.
Η παρουσία τις μέρες αυτές του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και οι αποστάσεις που παίρνει από την απαράδεκτη για σύμμαχο συμπεριφορά της Τουρκίας είναι η κραυγαλέα απόδειξη της θανάσιμης απειλής που αντιμετωπίζει η χώρα μας.
Ο Ελληνισμός δεν έχει άλλη επιλογή από το να αποκαλύψει όλες της πτυχές αυτής της υπόθεσης και να προετοιμασθεί κατάλληλα για να τις αντιμετωπίσει.
Στην παρούσα φάση, ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί η συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων, είναι να αποκαλυφθούν οι πτυχές και οι πραγματικές διαστάσεις της τουρκοϊσραηλινής συμπόρευσης και συνεργασίας στο μέτωπο Κύπρος - Καστελόριζο - Κρήτη - Ρόδος - Αιγαίο - Σκόπια. Μόνο η αποκάλυψη μπορεί να ασκήσει πίεση στο Ισραήλ για να αλλάξει στάση και όχι το άνοιγμα των ελληνικών ουρανών στην ισραηλινή πολεμική αεροπορία. Φυσικά δεν παραβλέπονται οι άλλες διεθνοπολιτκές πτυχές του όλου ζητήματος, οι οποίες όμως δεν αποτελούν αντικείμενο της ανάρτησης αυτής.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι εύκολη, γιατί εκτός από τους φανερούς "παίκτες" σε αυτή την ιστορία, υπάρχουν και οι κρυφοί, αυτοί που δρουν ύπουλα στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, στα υπουργεία Παιδείας, Άμυνας, Ενημέρωσης, στα ίδια τα ΜΜΕ, στα Πανεπιστήμια, στην ίδια την κοινωνία, προωθώντας τα σχέδια που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Πρέπει λοιπόν να αγωνιστούμε, για να κρατήσουμε την πατρίδα μας πραγματικά ελεύθερη και το Αιγαίο ελληνικό.
Ο αγώνας αυτός δεν θα είναι εύκολος και θα έχει πολλές παγίδες, με πρώτη και καλύτερη την παγίδα του "αντισημιτισμού", μια παγίδα που είναι στημένη και κρυμένη κάλα και έχει πολλούς 'παίκτες' και άπειρα μέσα και κεφάλαια, για να αποκρούει κάθε απόπειρα αποκάλυψης και εξουδετέρωσης των σχεδίων που εξυφαίνονται εις βάρος του ελληνισμού.
Εμείς, στο ιστολόγιο αυτό, δεν θα πέσουμε στην παγίδα αυτή, γιαυτό και καλούμε τους φίλους και σχολιαστές μας να σχολιάζουν πολιτικά και με επιχειρήματα τα τεκταινόμενα, για να μη δώσουμε επιχειρήματα σε εκείνους που μας περιμένουν στη... γωνία.
Πηγή

Εδώ και μήνες τα τουρκικά UAV φωτογραφίζουν τα νησιά μας

http://kostasxan.blogspot.com/2009/08/uav.html

Οι περισσότερες πτήσεις στα Δωδεκάνησα!

Πριν από μερικές ημέρες «βγήκε στο φως» η πτήση που πραγματοποίησε πάνω από την Χίο (ένα μεγάλο και καλά εξοπλισμένο στρατιωτικά Ελληνικό νησί) ένα στρατιωτικό αεροπλάνο, Ισραηλινής κατασκευής, ειδικό για αεροφωτογραφήσεις και συλλογή πληροφοριών.
Ο σάλος που ξέσπασε, ιδιαίτερα μεγάλος και πολλοί αναρωτήθηκαν τι συμβαίνει με την κυβέρνηση και τον στρατό, γιατί δεν καταρρίπτονται αυτά τα αεροσκάφη, γιατί αφήνουμε να μας φωτογραφίζουν τόσο εύκολα οι Τούρκοι;
Τα ερωτήματα εύλογα εάν αναλογιστούμε πως τα UAV συλλέγουν πληροφορίες για πιθανούς στρατιωτικούς στόχους και η πτήση του πάνω από Ελληνικό νησί δηλώνει ευθαρσώς πως συγκεντρώνονται από την Άγκυρα και τον τουρκικό στρατό πληροφορίες στρατιωτικού τύπου και εγκαταστάσεων βασικών υποδομών (δρόμοι, γέφυρες, υδραγωγεία, τηλεπικοινωνιακοί σταθμοί, σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής, λιμάνια, ακτές, στρατιωτικές εγκαταστάσεις – στρατόπεδα και αποθήκες- κ.α.).
Το αεροπλάνο, για το οποίο «διέρρευσε» η πληροφορία, δεν είναι το μοναδικό το οποίο «συνελήφθη» να πετάει σε υψηλό υψόμετρο και να φωτογραφίζει οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από αυτό!!! Τα περιστατικά τέτοιων «επιθετικών» τουρκικών πτήσεων που έχουν καταγραφεί είναι πάρα πολλά και έχουν δημιουργήσει ανησυχία σε αρκετούς από αυτούς που γνωρίζουν την ύπαρξή τους.
Τους τελευταίους 6 μήνες (τουλάχιστον) και με ιδιαίτερη ένταση μάλιστα το τελευταίο 20ήμερο, έχουν πραγματοποιηθεί πάρα πολλές πτήσεις τέτοιων αεροσκαφών. Μάλιστα, αυτές οι πτήσεις γίνονται κατά μήκος ολόκληρης της οριογραμμής (θαλάσσιας και χερσαίας) στα ανατολικά σύνορα της χώρας μας, με την Τουρκία (από το Καστελόριζο έως την Ορεστιάδα)!!! Έχει διαπιστωθεί η ταυτότητα των κατασκοπευτικών αυτών αεροσκαφών και έχουν ταυτοποιηθεί οι χώροι απογείωσής τους.
Οι πτήσεις γίνονται ολοένα και συχνότερα, ημέρα και νύχτα και κατά το τελευταίο διάστημα έχουν «εστιασθεί» στην περιοχή των Δωδεκανήσων και ιδιαίτερα στην περιοχή μεταξύ Σάμου και Ρόδου, ενώ έχουν καταγραφεί πτήσεις πάνω και από το Καστελόριζο.
Το ότι όμως η Ελληνική πλευρά γνωρίζει επακριβώς την ύπαρξη των «αόρατων» (είναι ορατά και με ραντάρ παρά τις ό,ποιες διαφορετικές τοποθετήσεις) «εναέριων κατασκόπων» αυτόματα έχει καταργήσει ουσιαστικά την οποιαδήποτε χρησιμότητά τους. Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στις περιοχές των πτήσεων ήταν «έτοιμες» κάθε φορά που η Άγκυρα συνέλεγε πληροφορίες. Κάποιες πληροφορίες που αναφέρουν κατάρριψη που έγινε πριν από μερικούς μήνες και που ανάγκασε την στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας να ζητήσει από το Ισραήλ (χώρα όπου κατασκευάζονται τα UAV της Τουρκίας) αντικατάσταση της «απώλειας» λόγω «ατυχήματος», δεν είναι δυνατόν να διασταυρωθούν, παρά το γεγονός πως η «απώλεια» δηλώθηκε στον αγώνα κατά του ΡΚΚ που μέχρι και σήμερα διεξάγεται στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Τα αεροσκάφη αυτά είναι πολύ ελαφρά, έχουν μεγάλη διάρκεια πτήσεως και φέρουν εξοπλισμό για αεροφωτογραφήσεις υψηλής ανάλυσης. Οι ταχύτητες που αναπτύσσουν είναι πολύ μικρές και πετάνε σε μεγάλα ύψη. Σκοπός των πτήσεών τους είναι αποκλειστικά η συλλογή πληροφοριών από θέσεις – στρατιωτικούς στόχους.
Τι κάνει όμως η Ελλάδα; Γιατί ανέχεται αυτές τις πτήσεις και δεν καταρρίπτει τα «παρείσακτα» αυτά αεροσκάφη; Τι απαντήσεις έχουν να δώσουν τόσο η πολιτική ηγεσία (κυρίως αυτή) της χώρας, όσο και το ΓΕΕΘΑ;
Αν μη τι άλλο, δεν πρέπει να ενημερωθούν οι κάτοικοι των περιοχών που «φωτογραφίζονται» προκειμένου να γνωρίζουν και να προσέχουν και οι ίδιοι για παράξενες κινήσεις ή καταστάσεις στις οποίες μπορεί τυχαία να βρεθούν; Ποια είδους πολιτική επιτρέπει την ανοχή σε αεροφωτογραφήσεις της Τουρκίας, σε ευαίσθητα εθνικά σημεία, σε χρονική στιγμή μάλιστα κατά την οποία εκδηλώνει μία διαρκώς αυξανόμενη επιθετικότητα;
Είναι κατανοητό, πως η συγκεκριμένη «διαρροή» (το γεγονός έγινε την προηγούμενη εβδομάδα αλλά «διέρρευσε» λίγο πριν την έλευση του Ράσμουσεν, προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς…) των κατασκοπευτικών αυτών τουρκικών πτήσεων, όσο και η σύλληψη του φωτογράφου-πράκτορα στη Σαμοθράκη (ο οποίος υπερήφανος ομολόγησε πως εργαζόταν για την Τουρκία και φωτογράφιζε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πρόσωπα υψηλόβαθμων στρατιωτικών), αποτελούν ένα σαφές μήνυμα προς την τουρκική πλευρά, αλλά και ταυτόχρονη δραστική μείωση των πληροφοριών που ρέουν προς την Άγκυρα. Ένα μήνυμα που είναι ξεκάθαρο και που λέει: «γνωρίζουμε τι ετοιμάζετε και δεν θα μας βρείτε απροετοίμαστους». Το μήνυμα αυτό ίσως να αποτελεί και τον –μέχρι στιγμής- κύριο αποτρεπτικό παράγοντα της μη ύπαρξης κάποιου θερμού επεισοδίου.
Καλύτερο μήνυμα όμως δεν θα ήταν εάν καταρρίπτονταν ένα προς ένα όλα τα τουρκικά UAV; Καλύτερο δεν θα ήταν να σταματούσαν τη δράση τους πριν αυτή φτάσει σε επικίνδυνα σημεία; Ποιος «μπλοκάρει» μία τέτοια διαταγή; Ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω από το «απόρρητο λόγω εθνικών συμφερόντων» και στην πραγματικότητα εκθέτει, στον μέγιστο ίσως κίνδυνο, την ίδια την χώρα;
Κωνσταντίνος