H ελευθερία της έκφρασης δεν περιλαμβάνει την συκοφαντική δυσφήμηση

Η ελευθερία της έκφρασης είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου - το κορυφαίο νομοθέτημα διεθνούς δικαίου που εφαρμόζουν οι 47 χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης- "συνεπάγεται καθήκοντα και ευθύνες". Στις ευθύνες αυτές περιλαμβάνεται και ο σεβασμός όλων των άλλων ανθρώπινων δικαιωμάτων, ανάμεσα στα οποία η αξιοπρέπεια του ατόμου, ο σεβασμός της προσωπικότητας, ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων.

Έτσι λοιπόν, η ελευθερία της έκφρασης δεν κατοχυρώνεται ως ένα "υπερ-δικαίωμα" στο όνομα του οποίου μπορούν να διαδίδονται σκόπιμα ψευδείς πληροφορίες για άτομα ή οντότητες. Το ψέμα που καταρρακώνει την υπόληψη του άλλου δεν είναι ανεκτό από το Δίκαιο, κι αυτό δεν μπορεί να αποτελεί καν αντικείμενο συζήτησης. Είναι ένα θεμελιώδες αξίωμα κάθε έννομης τάξης, διαχρονικά και διατοπικά. Σε καμία χώρα του κόσμου δεν επιτρέπεται η συκ0φαντική δυσφήμηση, δηλ. η σκόπιμη διάδοση αναληθών ισχυρισμών που βλάπτουν την υπόληψη του άλλου. Πρόκειται για ένα από τα θεμέλια ενός ανθρωπιστικού πολιτισμού κι όποιος το αντιμάχεται, απλώς στρέφεται εναντίον της ίδιας της ανθρώπινης αξίας.

Όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ίσης σημασίας και ίσης νομικής βαρύτητας: κανένα δεν κατισχύει έναντι του άλλου. Όταν βέβαια υπάρχει σχέση έντασης ανάμεσα σε δύο δικαιώματα, όπως ανάμεσα στην ελευθερία έκφρασης και την προστασία της προσωπικότητας, θα πρέπει να αναζητάται ο καλύτερος δυνατός τρόπος ώστε να μην εκμηδενίζεται κανένα από τα δύο. Έτσι υπεισέρχονται διαδικασίες σταθμίσεων, ώστε να επιτυγχάνεται η αρμονική συνεφαρμογή και να μη θίγεται τουλάχιστον ο "πυρήνας" κανενός από τα δύο δικαιώματα. Οι τεχνικές αυτών των σταθμίσεων έχουν εδώ και χρόνια εξειδικευθεί από την νομολογία των δικαστηρίων. Σε καμία απόφαση δικαστηρίου όμως δεν έγινε δεκτό ότι η συκοφαντική δυσφήμηση περιλαμβάνεται στην ελευθερία της έκφρασης.

Όσον αφορά τη σχέση της ελευθερίας της έκφρασης με την προστασία των προσωπικών δεδομένων, τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα: η ίδια η Οδηγία 95/46 αναφέρει ότι η προστασία δεν ασκείται εις βάρος της ελευθερίας της έκφρασης και οι δύο κανονιστικές αρχές (προστασία - ελευθερία) πρέπει να ασκούνται εναρμονισμένα. Εξάλλου, η προστασία προσωπικών δεδομένων δεν εισάγει κάποιο απόλυτα "απαραβίαστο απόρρητο". Προσωπικά δεδομένα δεν σημαίνει a priori μη δημοσιοποιήσιμες πληροφορίες. Σημαίνει "κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε ένα φυσικό πρόσωπο, η ταυτότητα του οποίου είναι γνωστή ή μπορεί να γίνει εξακριβωθεί". Η αυτοματοποιημένη ή από αρχείο χρήση των προσωπικών δεδομένων επιτρέπεται εφόσον κυρίως:

- ενημερωθεί το άτομο για την ταυτότητα αυτού που πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα, καθώς και για το σκοπό της χρήσης,

- υπάρχει η συγκατάθεση του ατόμου ή άλλος νόμιμος λόγος για την επιτρεπόμενη χρήση (όπως λ.χ. η ενάσκηση της ελευθερίας της έκφρασης),

- τα δεδομένα είναι σχετικά με το σκοπό της χρήσης, ακριβή (δηλ. όχι ψευδή, όπως στη συκοφαντική δυσφήμηση) επικαιροποιημένα και όχι περισσότερα από όσα είναι αναγκαίο για το σκοπό της χρήσης.

Αυτοί είναι κανόνες που εγγυώνται τελικά την ίδια τη διαφάνεια: να γνωρίζουμε ποιος και για ποιο σκοπό κατέχει τις προσωπικές πληροφορίες μας που σκοπεύει να χρησιμοποιήσει. Επομένως, όποιος διαφωνεί με αυτούς τους κανόνες, είναι απλώς αντίθετος στην αρχή της διαφάνειας.

Η ανώνυμη καταγγελία έχει κι αυτή τη θέση της σε ένα δικαιοκρατούμενο σύστημα, εφόσον έχουν τηρηθεί ορισμένες προϋποθέσεις που διασφαλίζουν ότι ο σκοπός είναι όντως να λυθεί ένα πρόβλημα και όχι να εξοντωθεί ψυχολογικά κάποιος, διότι τότε πρόκειται για κατάχρηση: επιδιώκεται άλλος σκοπός από τον προβαλλόμενο. Ο βασικός κανόνας είναι ότι η ανώνυμη καταγγελία πρέπει να απευθύνεται στο αρμόδιο όργανο κι όχι στην κοινή γνώμη. Η κοινή γνώμη δεν είναι κριτής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, διότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν αποτελούν αντικείμενο πλειοψηφικών συσχετισμών, αποτελούν αντικείμενο εξατομικευμένων κρίσεων από ειδικά σώματα στελεχωμένα από ειδικούς (δικαστήρια, ανεξάρτητες αρχές, διεθνείς οργανισμούς, εμπειρογνώμονες). Έτσι οι ανώνυμες καταγγελίες μπορούν να ασκηθούν μέσα από προγράμματα λ.χ. whistle-blowing ή μέσα από συστήματα προστασίας μαρτύρων κλπ. Πάντα με ειδικό προγραμματισμό, συντεταγμένα και στα αρμόδια όργανα.

Ο Τύπος ασκεί κι αυτός τον ελεγκτικό του ρόλο και έχει αυξημένες υποχρεώσεις τήρησης δεοντολογικών κανόνων τεκμηρίωσης, διασταύρωσης κλπ. Μπορεί να ασκεί κριτική, ακόμη και οξεία ή σοκαριστική κριτική σε φυσικά πρόσωπα, με ιδιαίτερη μάλιστα ευχέρεια όταν πρόκειται για δημόσια πρόσωπα που ασκούν λειτουργήματα. Ούτε στον Τύπο επιτρέπεται όμως η συκοφαντική δυσφήμηση. Επομένως, οι απαγορεύσεις του διεθνούς δικαίου ισχύουν και σε αυτό τ0 πλαίσιο.

Η μετά τη δημοσίευση απαγόρευση ενός συκοφαντικού κειμένου δεν συνιστά λογοκρισία. Η λογοκρισία είναι προληπτικό μέτρο που καταργεί την ίδια τη δυνατότητα της διάδοσης, πριν αυτή ξεκινήσει. Η εκ των υστέρων απαγόρευση δεν είναι προληπτικό, αλλά κατασταλτικό μέτρο, άρα δεν αποτελεί λογοκρισία. Η αξίωση για παύση της μετάδοσης ενός συκοφαντικού κειμένου δεν είναι λοιπόν μία απαίτηση για "λογοκρισία", αλλά για συμμόρφωση προς τα ανθρώπινα δικαιώματα που θίγονται. Δεδομένου λοιπόν ότι η συκοφαντική δυσφήμηση δεν περιέχεται στο πεδίο της ελευθερίας της έκφρασης, δεν "τραυματίζεται" η ελευθερία της έκφρασης όταν αποσύρεται ένα συκοφαντικό κείμενο. Διότι δεν περιστέλλεται κάποια ατομική ελευθερία, αλλά αντίθετα διασφαλίζονται οι ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα που θίγονται εξ ορισμού από τη συκοφαντική δυσφήμηση.

Κάθε φορά που αποσύρεται ένα συκοφαντικό κείμενο, ενισχύεται η ελευθερία επειδή εξασφαλίζεται η πρακτική συνεφαρμογή όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων ως αρμονικό σύνολο κανόνων. Η απόσυρση ενός συκοφαντικού κειμένου είναι νίκη της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και καταστολή των αυθαίρετων εξουσιών που ασκούνται σε βάρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σε βάρος της ίδιας της ανθρώπινης ιδιότητας.

Αναρτήθηκε από e-Lawyer

Καταχώρηση δικηγορικών υπηρεσιών σε έντυπα και internet

Αντιγράφω ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών που καταχωρήθηκε στις 20-05-2009:

"Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δ.Σ.Α. κατά την συνεδρίαση της 14.05.2009 αποφάσισε την διαμόρφωση του άρθρου 9 του Κώδικα Δεοντολογίας δια της προσθήκης της παραγράφου 2 ως ακολούθως:

"Απαγορεύεται η διαφήμιση του Δικηγόρου στις εφημερίδες ή σε άλλα μέσα μαζικής ενημερώσεως ή με επιστολές και κάθε είδους έντυπα. Στα επισκεπτήρια, τα επιστολόγραφα επιτρέπεται μόνον η αναγραφή του ονόματος του, της διευθύνσεώς του και του δικαστηρίου όπου ασκεί το λειτούργημά του, καθώς και του επιστημονικού του τίτλου (αν έχει).

Ο δικηγόρος δικαιούται να παρέχει τις ανωτέρω πληροφορίες στο κοινό, με δημιουργία ιστοσελίδας στο διαδίκτυο και την καταχώρηση σε καταλόγους δικηγόρων και νομικά έντυπα, με την προϋπόθεση ότι η πληροφόρηση είναι ακριβής και όχι παραπλανητική και σέβεται τις θεμελιώδεις αρχές του επαγγέλματος.

Ανάρτηση πινακίδας με το όνομά του και την ιδιότητά του, επιτρέπεται μόνο στην είσοδο του κτιρίου και στη θύρα του Γραφείου του."

Εντός δύο μηνών από τη δημοσίευση της ανωτέρω αποφάσεως, οι δικηγόροι που τυχόν διατηρούν ιστοσελίδα υποχρεούνται να διαμορφώσουν αντίστοιχα το περιεχόμενό της."

Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, λοιπόν, οι δικηγόροι που διατηρούν ιστοσελίδες οφείλουν μέχρι τις 20 Ιουλίου 2007 να τις διαμορφώσουν έτσι ώστε να αναγράφουν μόνο:

(α) το όνομα τους,

(β) τη διεύθυνσή τους,

(γ) το δικαστήριο στο οποίο ασκούν το λειτούργημά τους καθώς και

(δ) του επιστημονικού τους τίτλου (αν έχουν).

Η παραπάνω πληροφορίες πρέπει να είναι ακριβείς κι όχι παραπλανητικές (δηλ. να μην δίνουν άλλο όνομα, άλλη διεύθυνση, άλλο δικαστήριο, άλλον επιστημονικό τίτλο) και να σέβονται τις θεμελιώδεις αρχές του επαγγέλματος (δηλ. η υποχρέωση πίστης στον εντολέα, η τήρηση του απορρήτου, η επικοινωνία με τους αντιδίκους στο πλαίσιο της εντολής κ.α.).

Η απόφαση, δεδομένου ότι προέρχεται από Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά σε σχέση με την ελευθερία της έκφρασης των δικηγόρων στο Διαδίκτυο. Σημειώνουμε ότι κατά το άρθρο 5Α του Συντάγματος καθένας έχει το δικαίωμα να πληροφορεί και καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της πληροφορίας και "η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9,9Α και 19" (δηλ. του σεβασμού της ιδιωτικότητας και του απορρήτου). Εδώ το Κράτος δεν φαίνεται να εκπληρώνει αυτή την υποχρέωσή του για διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά και την διάδοσή τους. Αντιθέτως μάλιστα, επεμβαίνει για να περιορίσει αυτή την διάδοση, για λόγους που δεν σχετίζονται με τις εγγυήσεις της ιδιωτικότητας και του απορρήτου.

Οι κανόνες της επαγγελματικής δεοντολογίας σαφώς επιτρέπεται να θέτουν συγκεκριμένους περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης των επαγγελματιών, πάντοτε όμως σε συνάρτηση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς, δηλ. τον περιορισμό φαινομένων αθέμιτου ανταγωνισμού που επάγεται η χρήση μέσων που εκμηδενίζουν βίαια το δικαίωμα όλων των επαγγελματιών του κλάδου σε ίση μεταχείρηση. Ένας κώδικας δεοντολογίας δεν επιτρέπει λ.χ. την αφισοκόλληση για την διαφήμηση δικηγορικών γραφείων, ούτε την προβολή τηλεοπτικών spot ή την παροχή δικηγορικών υπηρεσιών κάτω από τα minimum προβλεπόμενα όρια αμοιβής. Σχετίζεται με την προστασία της αξιοπρέπειας των δικηγόρων που ΔΕΝ θα μπορούσαν να μετέλθουν τέτοια μέσα.

[Φυσικά ένας ultra-liberal αντίλογος θα έλεγε ότι αυτοί οι δεοντολογικοί περιορισμοί δεν προστατεύουν απολύτως τίποτα. Ωστόσο μια τέτοια σκέψη δεν θα καθιστούσε a priori τους περιορισμούς αντίθετους λ.χ. στην ισχύουσα κατοχύρωση της ελευθερίας της έκφρασης τουλάχιστον όπως προβλέπεται από το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ που δέχεται δεοντολογικούς περιορισμούς ως συμβατούς με την ελευθερία, εφόσον είναι ανεκτοί σε μια δημοκρατική κοινωνία.]

Το κείμενο της παραπάνω απόφασης του ΔΣΑ αν διαβαστεί κατά γράμμα, αφορά κάθε μορφή ιστοσελίδας που μπορεί να έχει κάποιος δικηγόρος (αφού αναφέρεται μόνο η ιδιότητά του ως τέτοιου, χωρίς να ενδιαφέρει το είδος της ιστοσελίδας):

- το profile του στο facebook,

- την σελίδα του στο flickr,

- την ιστοσελίδα που έχει ανεβάσει την αρθρογραφία του,

- το blog του,

- την ιστοσελίδα του δικηγορικού γραφείου του,

- την ιστοσελίδα του πολιτικού του γραφείου, αν είναι πολιτικός

- οποιαδήποτε άλλη ιστοσελίδα του

Κανονικά όμως, το πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Δεοντολογίας περιορίζει την παραπάνω διάταξη ΜΟΝΟ στην ιστοσελίδα με την οποία παρέχει πληροφορίες για την ενάσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Δηλαδή μόνο στην ιστοσελίδα του δικηγορικού γραφείου. Αυτό όμως θα έπρεπε να προκύπτει και από τη διατύπωση της διάταξης για να μην δημιουργείται ανασφάλεια δικαίου.

Ως προς το περιεχόμενο της επαγγελματικής δικηγορικής ιστοσελίδας, που θα πρέπει μέχρι τις 20 Ιουλίου να περιέχει μόνο όνομα-διεύθυνση- δικαστήριο-τίτλους υπάρχουν όμως ενστάσεις:

- Το τηλέφωνο, το fax και το e-mail για ποιο λόγο να μην δημοσιοποιείται στην ιστοσελίδα του δικηγόρου, τη στιγμή που ο αρ. τηλεφώνου περιλαμβάνεται λ.χ. στο Μητρώο Μελών ΔΣΑ και ο ίδιος ο ΔΣΑ παρέχει υπηρεσία e-mail στα μέλη του; Νομίζω ότι είναι μια προφανής αβλεψία στη σύνταξη της παραπάνω απαγόρευσης και προφανώς κανείς δεν θα είχε αντίρρηση σε αυτό.

- Είναι "αθέμιτος ανταγωνισμός" η δημοσιοποίηση της τυχόν νομικής ή πολιτικής αρθρογραφίας του δικηγόρου στην ιστοσελίδα του δικηγορικού του γραφείου; Θεωρώ ότι είναι καθήκον κάθε νομικού να μοιράζεται τη γνώση αρθρογραφόντας σε νομικά περιοδικά, αλλά και στο διαδίκτυο. Άλλωστε ο ίδιος ο ΔΣΑ εκδίδει το "Νομικό Βήμα" φιλοξενώντας νομική αρθρογραφία και διανέμει σε cd την ψηφιοποιημένη μορφή του. Άρα κι αυτό δεν μπορεί να απαγορευθεί, ούτε είναι άνιση μεταχείριση για τους δικηγόρους που δεν αρθρογραφούν.

Είναι "αντιδεοντολογική" η δημοσίευση αποσπασμάτων από δικαστικές αποφάσεις, εφόσον έχουν κι ένα γενικότερο ενδιαφέρον, δεδομένου και ότι κατά το νομικό μας σύστημα δεν προβλέπεται η υποχρεωτική δημοσιοποίηση των δικαστικών αποφάσεων σε μια κρατική "Συλλογή"; Γιατί θα πρέπει δηλαδή όλοι να είναι συνδρομητές της "ΝΟΜΟΣ" και να μην μπορούν να βρουν μέσω internet δικαστικές αποφάσεις; Οι δικαστικές αποφάσεις είναι δημόσια πληροφορία κι επομένως έχει καθένας δικαίωμα να προβαίνει σε περαιτέρω χρήση τους, σύμφωνα με τους ορισμούς του Ν.3448/2006 και κατά το κοινοτικό δίκαιο (Οδηγία 2003/98).

Είναι "αντιδικηγορικό" να χρησιμοποιείται σε μια ιστοσελίδα ένα λογότυπο που εξατομικεύει τον δικηγόρο και το γραφείο του και, αν ναι, τότε γιατί στο Υπουργείο Ανάπτυξης οι δικηγορικές εταιρίες μπορούν να κατοχυρώσουν στην κλάση 45 "Νομικές Υπήρεσίες" ένα εμπορικό trademark; Δηλαδή το κράτος ως Υπουργείο Ανάπτυξης μας λέει ελάτε να κατοχυρώσετε το σήμα σας, αλλά ο ΔΣΑ μας λέει "ναι αλλά δεν θα μπορείτε να το βάλετε ούτε στα επιστολόχαρτά σας, ούτε στις business cards σας, ούτε στις ταμπέλες σας". Δηλαδή μας λέει να το κρεμάσουμε στον τοίχο και να το κοιτάζουμε, ωραίο και πλήρως κατοχυρωμένο; Προφανώς όχι.

Είναι βέβαιο ότι η διατύπωση της απόφασης του ΔΣΑ χρειάζεται τροποποίηση διότι αλλιώς θα είναι είτε ανεφάρμοστη, είτε θα οδηγήσει σε σοβαρές παραβάσεις της ελευθερίας της έκφρασης.

Αναρτήθηκε από e-Lawyer

έλλειψη αερολιμενικών υπαλλήλων στο αεροδρόμιο της Χίου

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΕΛΠΙΔΑ ΤΣΟΥΡΗ
Βουλευτής Νομού Χίου – ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το θέμα της έλλειψης αερολιμενικών υπαλλήλων στο αεροδρόμιο της Χίου, είχε θέσει, για δεύτερη φορά, στη Βουλή, με κατάθεση σχετικής Ερώτησης, η βουλευτής Χίου Ελπίδα Τσουρή.

Το πρόβλημα είναι, πλέον, ευρέως γνωστό στην τοπική κοινωνία, με τους δύο αερολιμενικούς να αναγκάζονται να εργάζονται επτά μέρες την εβδομάδα, δίχως ημέρα ανάπαυσης, από τον Μάιο του 2008.

Σε σχετική απάντηση του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών, δεν αποσαφηνίζεται το ερώτημα σχετικά με τη νομιμότητα του εργασιακού καθεστώτος των δύο υπαλλήλων.
Όμως, -προφανώς, μετά την πίεση που έχει ασκηθεί-, για πρώτη φορά, και μετά από ένα χρόνο, το Υπουργείο αναγνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα και δεσμεύεται για το αυτονόητο: την αύξηση των οργανικών θέσεων, από δύο σε τέσσερις, αλλά και για την προκήρυξη μετατάξεων υπαλλήλων, έως ότου πραγματοποιηθούν οι μόνιμες προσλήψεις, με σκοπό την εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας του αερολιμένα και την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων.

Προσδοκώντας και αναμένοντας οι παραπάνω δεσμεύσεις να γίνουν πράξη, και, επειδή, η ολιγοήμερη απόσπαση υπαλλήλου, για τις περιόδους αιχμής και μόνο, δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, είναι αυτονόητο ότι η βουλευτής θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις εξελίξεις.

Παραιτήθηκε ο Αλέκος Αλαβάνος

Αποχωρεί και από τη Βουλή, όπως ανακοίνωσε στο πολιτικό συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ

Την παραίτησή του από την προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από το βουλευτικό αξίωμα, ανακοίνωσε ο Αλέκος Αλαβάνος. Η απόφασή του αιφνιδίασε τα μέλη του πολιτικού συμβουλίου και τον Αλέξη Τσίπρα, οι σχέσεις του οποίου με τον κ. Αλαβάνο είχαν φτάσει σε οριακό σημείο, ιδίως μετά την κριτική που άσκησε ο τελευταίος στον πρόεδρο του ΣΥΝ για τη χαμηλή εκλογική επίδοση του κόμματος στις ευρωεκλογές.

Χθες, ο κ. Αλαβάνος, ερωτηθείς εάν έχει μετανιώσει για την επιλογή του να στηρίξει τον κ. Τσίπρα, τόνισε πως «δεν έχω καταλήξει σε κανένα συμπέρασμα ότι έχω μετανιώσει. Θεωρώ όμως ότι όλοι, βλέποντας πρώτα απ' όλα το δικό μου ρόλο, πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή».

Η δήλωση αυτή προκάλεσε αναστάτωση στα στελέχη του ΣΥΝ, που πάντως απέφυγαν να προβούν σε οποιοδήποτε σχόλιο, ενώ οι δύο άνδρες αντάλλαξαν τυπική χειραψία, χθες το απόγευμα, σε εκδήλωση στην Παλαιά Βουλή.

Ολες οι απαντήσεις του κ. Αλαβάνου, χθες, στις ερωτήσεις που αφορούσαν στον κ. Τσίπρα, επιβεβαίωναν τις αποστάσεις που τηρεί έναντι του δευτέρου.

Οταν ρωτήθηκε, εάν ο κ. Τσίπρας θα ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές, ξεκαθάρισε πως «δεν είναι το ζήτημα που με απασχολεί αυτό. Με απασχολεί πώς θα μπορέσουμε να βγάλουμε διδάγματα από το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών».

Ο κ. Αλαβάνος αναγνωρίζει ότι έχει «πάρα πολύ σημαντικές ευθύνες» για το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά κάνει διαφορετική «ανάγνωση» των αιτίων της εκλογικής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ

«Καταδυτικός Τουρισμός: Χάος και Μετάθεση Ευθυνών μεταξύ Υπουργείων»

ΓΚΕΡΕΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΔΥΤΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ: ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΩΝ

Στην από 02.04.2009 Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή η Βουλευτής Κέρκυρας ΠΑΣΟΚ και Πολιτική Εκπρόσωπος για θέματα Τουρισμού, κα. Άντζελα Γκερέκου σχετικά με την αδικαιολόγητη αδράνεια του Καταδυτικού Τουρισμού στην Ελλάδα, απαντήσεις δίνουν τα 3 από τα 4 συνερωτώμενα Υπουργεία.
Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ΥΠΕΝΑΝΠ) παραπέμπει τη δημιουργία καταδυτικών πάρκων για την ανάπτυξη του Καταδυτικού Τουρισμού στις ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις, όπως αυτές προβλέπονται από το ν.3409/2005 και ν.2742/1999, αποφεύγοντας ωστόσο να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους οι διατάξεις των νόμων παραμένουν έως σήμερα ανενεργές, εφόσον ΚΑΝΕΝΑ καταδυτικό πάρκο δεν έχει οριοθετηθεί από το 2005, έναρξη ισχύος του νόμου περί καταδύσεων αναψυχής! Αξίζει δε να υπογραμμιστεί ότι στο σημείο 3. της απάντησής του το ΥΠΕΝΑΝΠ ουσιαστικά μεταθέτει την ευθύνη της εφαρμογής των ισχυόντων διατάξεων στο ΥΠΕΧΩΔΕ: «Με απόφαση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ καθορίζονται τα δικαιολογητικά, η διαδικασία και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή των ανωτέρω (διατάξεων), ενώ σχετικά αιτήματα υποβάλλονται στο ΥΠΕΧΩΔΕ».
Από τη μεριά του το ΥΠΕΧΩΔΕ, μέσω του απαντητικού του εγγράφου, γνωστοποιεί ότι ακόμα –εδώ και 4 χρόνια δηλαδή!- προωθεί τη σύνταξη των προδιαγραφών για το χαρακτηρισμό και την οριοθέτηση περιοχών ως καταδυτικών πάρκων στο πλαίσιο του ν. 3409/2005, ωστόσο «κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορεί να υποβάλει σχετική αίτηση, συνοδευόμενη από την αντίστοιχη μελέτη» ΜΕΤΑ τη θεσμοθέτηση του Ειδικού Πλαισίου για τον Τουρισμό, το οποίο Πλαίσιο μεταξύ άλλων «περιλαμβάνει κατευθύνσεις για την ανάπτυξη του Καταδυτικού Τουρισμού». Με άλλα λόγια δηλαδή, η ανάπτυξη του καταδυτικού τουρισμού πλέον περνά στο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο του Τουρισμού, μέσα από το νομοθετικό πλαίσιο του οποίου «τίθενται κριτήρια και προϋποθέσεις για τις περιοχές που μπορούν να θεωρηθούν επιλέξιμες για την ανάπτυξη καταδυτικών πάρκων» και ο σχεδιασμός του οποίου ΘΑ εξειδικευτεί σε περιφερειακό επίπεδο.
Τέλος, το Υπουργείο Πολιτισμού γνωστοποιεί ότι έχουν κατατεθεί αιτήματα για τη χωροθέτηση καταδυτικών πάρκων σε περιοχές επιλογής του φορέα στην αρμόδια Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, ωστόσο φαίνεται πως κανένα πάρκο δεν έχει ακόμα χωροθετηθεί, εφόσον «η αρμόδια Εφορεία έχει προτείνει τη σύσταση Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, η οποία σε συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία ΘΑ επεξεργαστεί το θέμα αυτό με γνώμονα την προστασία της Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της χώρας μας».
Συμπερασματικά, κανένα από τα αρμόδια Υπουργεία δεν αναφέρει για ποιους ακριβώς λόγους εδώ και 4 χρόνια δεν έχουν χωροθετηθεί περιοχές για τη δημιουργία καταδυτικών πάρκων, αλλά και γιατί οι διατάξεις του ν.3409/2005 δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Επίσης, δεν προσδιορίζουν χρονικά το πότε εκτιμάται ότι θα λειτουργήσουν τα πρώτα καταδυτικά πάρκα, αλλά ούτε εάν έχουν εξασφαλιστεί ανάλογα κονδύλια, εθνικά ή κοινοτικά, για την ανάπτυξη του καταδυτικού τουρισμού, ούτε ακόμα εάν η πολιτεία είναι σε θέση να διασφαλίσει την προστασία των περιοχών. Σημειωτέον τέλος, ότι το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης δεν έδωσε καμία απολύτως απάντηση στην Ερώτηση της κας. Γκερέκου, έστω και αν είναι καθ’ ύλην αρμόδιο για την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού στην Ελλάδα.
«Αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ολιγωρία, χαοτική ασυνεννοησία και μετάθεση ευθυνών μεταξύ των συναρμόδιων Υπουργείων: αυτές είναι οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση που επικρατεί γύρω από τον καταδυτικό τουρισμό. Η Κυβέρνηση του κ. Καραμανλή και της Ν.Δ. φαίνεται πως αντιμετωπίζει με «χαλαρή διάθεση» την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών Τουρισμού στη χώρα μας, την ίδια στιγμή που κάθε χρόνο, περισσότεροι από 1.000.000 άνθρωποι αποκτούν πτυχία καταδύσεων, 3.000.000 άνθρωποι είναι οι ευρωπαίοι καταδύτες που συστήνουν τη δυνητική αγορά-στόχο. Αποτέλεσμα αυτής της ολιγωρίας είναι να παραμένει αναξιοποίητη η ελληνική ακτογραμμή, ενώ η Ισπανία και η Ερυθρά Θάλασσα (!!) να ευημερούν καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου, έχοντας δημιουργήσει κατάλληλες υποδομές και οργανωμένα καταδυτικά πάρκα για τις ανάγκες των τουριστών», δήλωσε η κα. Άντζελα Γκερέκου με αφορμή τις απαντήσεις των Υπουργείων, τονίζοντας επίσης ότι:
«Από το 2005 εμπαίζουν κάθε ενδιαφερόμενο, ήτοι σχολές κατάδυσης, οι οποίες να σημειώσουμε πως στην Κέρκυρα είναι πολυάριθμες, και κάθε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα που ενδιαφέρεται να αναπτύξει επιχειρηματική δραστηριότητα.
Και η τραγική ειρωνεία της Κυβέρνησης; Ο μη θεσμοθετημένος Καταδυτικός Τουρισμός έχει γίνει «σημαία» της εφετινής διαφημιστικής καμπάνιας του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης!!
Φτάνουν πια οι ανεύθυνες και κενές περιεχομένου εξαγγελίες. Το τουριστικό μας προϊόν, ως αυτό που αντιστοιχεί στο 18% του ΑΕΠ της χώρας, θα πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστεί με την ανάλογη σοβαρότητα και ολοκληρωμένο σχεδιασμό. Πράγμα αδύνατο, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, για την Κυβέρνηση της Ν.Δ.
Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρος του Γιώργος Παπανδρέου, στο πλαίσιο των πολιτικών για την Πράσινη Οικονομία και την Βιώσιμη Ανάπτυξη, αναδεικνύει διαρκώς την σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών τουρισμού, ώστε η χώρα μας να μπορέσει επιτέλους να βγει από το σημερινό τέλμα και τελικά να αξιοποιήσει τα πολλά και ισχυρά συγκριτικά της πλεονεκτήματα, και στον κρίσιμο για την οικονομία του τόπου, τομέα του τουρισμού.»

Με «σφραγίδα» του ΚΥΣΕΑ η εναλλαγή στο ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο

Κόντρες για τον Τούρκο διοικητή

Με τη «σφραγίδα» του ΚΥΣΕΑ, που συνεδρίασε χθες υπό την προεδρία του Κ. Καραμανλή, προχωρά πλέον η εγκατάσταση Τούρκου διοικητή- σε εναλλαγή με Έλληνα- στο υπό ίδρυση ΝΑΤΟϊκό αεροπορικό υποστρατηγείο της Λάρισας.

Ταυτόχρονα το ΚΥΣΕΑ, σε μια διπλή επικοινωνιακού χαρακτήρα κίνηση που υπαγορεύτηκε εν πολλοίς από το εκλογικό αποτέλεσμα, ενέκρινε τις εισηγήσεις του υπουργού κ. Ε. Μεϊμαράκη που αφορούσαν μειώσεις σε δύο τομείς: αφενός της στρατιωτικής θητείας στον Στρατό Ξηράς κατά 3 μήνες και αφετέρου των ανώτερων ορίων που έχουν οριστεί για το ύψος των εξοπλιστικών δαπανών για την 6ετία 2010-2015 κατά 10-15%.

Οι εξοπλισμοί
Σύμφωνα με όσα εισηγήθηκε ο υπουργός Άμυνας, η μείωση των ήδη εγκεκριμένων ορίων εντός των οποίων θα πρέπει να κινούνται κάθε έτος σε εξοπλιστικές δαπάνες θα επιφέρει συνολική εξοικονόμηση περίπου 2 δισ. ευρώ στην εξαετία, επ΄ ωφελεία, όπως είπε, κοινωνικών προγραμμάτων. Λόγω των νέων ορίων, τα Γενικά Επιτελεία θα ανασχεδιάσουν τις προγραμματισμένες αγορές με οριακές ποσοτικές περικοπές και κυρίως χρονικές μετακινήσεις κάποιων αγορών ή πληρωμών. Πάντως, η κυβέρνηση προσπάθησε να υπερτονίσει τη σημασία των περικοπών- εξ ου και η σκληρή δήλωση της πολιτικής εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ για την Άμυ να κ. Βάσως Παπανδρέου, η οποία τόνισε ότι πρόκειται για «προεκλογικό πυροτέχνημα».

Την ίδια στιγμή ωστόσο, φειδωλά εμφανίστηκαν τα κυβερνητικά στελέχη όσον αφορά το πράσινο φως που άναψε το ΚΥΣΕΑ για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ και τη συμφωνία της κυβέρνησης να εναλλάσσονται στη Λάρισα Έλληνας και Τούρκος πτέραρχος. Η κ. Βάσω Παπανδρέου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δέχθηκε τον Τούρκο διοικητή χωρίς να έχουν συμφωνηθεί θέματα που αφορούν στρατηγικά συμφέροντα της χώρας. Ο κ. Μεϊμαράκης υποστήριξε ότι το μείζον είναι πως κερδίσαμε την έδρα του υποστρατηγείου και πως δεν θα επηρεαστούν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

9μηνη θητεία
Σύμφωνα με όσα αποφάσισε το ΚΥΣΕΑ, οι κατατασσόμενοι από εδώ και πέρα στον Στρατό Ξηράς θα υπηρετούν 9 αντί 12 μήνες. Όσοι κατετάγησαν τον Μάιο θα υπηρετήσουν 10 μήνες και όσοι κατετάγησαν τον Φεβρουάριο 11 μήνες. Στην Αεροπορία και στο Ναυτικό η θητεία παραμένει 12 μήνες. Απ΄ την πλευρά της, η κ. Βάσω Παπανδρέου τόνισε ότι η μείωση της θητείας μπορεί και πρέπει να γίνει αλλά με σχέδιο, χωρίς μείωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Λουκάς Δημάκας

TA NEA

Παντελής Οικονόμου: "Φωτιά στα μπατζάκια μας..."

Από τον Παντελή Οικονόμου,

Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.,
.
Στην, προ πολλού διαπιστωμένη, κυβερνητική αδυναμία να προασπίσει το φυσικό περιβάλλον της πατρίδας μας, εφέτος ήλθε να προστεθεί μια νέα πληγή:η αναληθής δήλωση του αρμόδιου υπουργού κύριου Μαρκογιαννάκη ότι τα εναέρια μέσα αντιμετώπισης των πυρκαγιών υπήρξαν ανεπαρκή, για λόγους οικονομικού και επιχειρησιακού προγραμματισμού.

Υποστήριξε συγκεκριμένα ο κύριος Μαρκογιαννάκης ότι, με τους δεδομένους οικονομικούς πόρους, προτίμησε να προγραμματίσει την ενοικίαση εναέριων μέσων για αργότερα, πιθανολογώντας ότι το ενδεχόμενο πυρκαγιών θα ήταν αυξημένο την χρονική εκείνη περίοδο.

Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι τα μέσα αυτά δεν ενοικιάζονται, αλλά χρονομισθώνονται. Τα πληρώνεις δηλαδή για όσο χρόνο τα χρησιμοποιείς τελικά και όχι με τον μήνα. Και η αλήθεια είναι ότι η μη διαθεσιμότητά τους προέκυψε από την μη πραγματοποιήση της χρονομίσθωσης τους αυτής.

Σύμφωνα με αξιωματικούς της Πυροσβεστικής μάλιστα, η πελώρια αυτή παράλειψη προέκυψε σκοπίμως, ώστε το υπουργείο να αποφύγει την ρύθμιση παλαιότερων οφειλών του προς τους παρόχους των μέσων ! Δεν περιμένουμε, δυστυχώς, ανάληψη πολιτικών ευθυνών, ούτε για την ενδημική αδυναμία αντιμετώπισης των πυρκαγιών, ούτε για την, επίσης ενδημική, αναλήθεια των δηλώσεων κυβερνητικών στελεχών.

ΠΑΣΟΚ: Ερώτηση προς την ΥΠΕΞ για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών

Επίκαιρη ερώτηση προς την υπουργό Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη με θέμα τις «Ελληνο – Αιγυπτιακές αλλά και Τουρκο - Αιγυπτιακές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών», κατέθεσε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος.
Συγκεκριμένα ο κ. Βενιζέλος σημειώνει ότι στις «22 Ιουνίου πρόκειται να διεξαχθούν στο Κάιρο Ελληνο – Αιγυπτιακές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών (προφανώς της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) μεταξύ των δύο χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα».
«Πληροφορούμαι όμως από τουρκικές και αιγυπτιακές δημοσιογραφικές πηγές ότι δύο ημέρες αργότερα, στις 24 Ιουνίου, πρόκειται να διεξαχθούν στο Κάιρο και Τουρκο – Αιγυπτιακές συνομιλίες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
«Το παράδοξο είναι ότι μεταξύ της Αιγύπτου και Τουρκίας δεν προκύπτει ζήτημα οριοθέτησης παρά μόνον εάν παρακαμφθεί το Καστελόριζο», προσθέτει ο κ. Βενιζέλος.
Στη συνέχεια ερωτά την υπουργό Εξωτερικών:
1. Ποιο είναι το πλαίσιο των Ελληνο – Αιγυπτιακών συνομιλιών για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών;
2. Τι ενέργειες έχουν γίνει ή θα γίνουν ενόψει των Τουρκο – Αιγυπτιακών συνομιλιών για το ίδιο θέμα;

H Eλλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα

Η φιλοτουρκική πολιτική του Ομπάμα

και οι αδυναμίες της

Του Μελέτη Μελετόπουλου

Η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα στην Τουρκία στις αρχές του 2009 και οι δηλώσεις του στο τουρκικό κοινοβούλιο τροφοδότησαν μία σειρά γεωπολιτικών υποθέσεων.
Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η Αμερικανική εξωτερική πολιτική προσανατολίζεται στον τερματισμό του ατυχούς δεκαετούς Πολέμου των Πολιτισμών. Και σκοπεύει, προκειμένου να το επιτύχει, να πραγματοποιήσει την προσέγγιση με το Ισλάμ όχι μόνον με την άφθαρτη προσωπικότητα ενός νέου προέδρου με θρυλούμενες μουσουλμανικές καταβολές και αραβικό όνομα, αλλά και με την βοήθεια μίας ισχυρής μουσουλμανικής μεν αλλά συμμάχου της Δύσης χώρας, δηλαδή της Τουρκίας. Η Τουρκία, εν ολίγοις, καλείται από τις ΗΠΑ να λειτουργήσει ως μηχανισμός πρόσβασης της αμερικανικής πολιτικής στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.
Η Τουρκία, ως παίκτης της παγκόσμιας σκακιέρας με φιλοδοξίες υπερδυνάμεως, σκοπεύει ασφαλώς να ανταποκριθεί πλήρως στην γεωπολιτική αναγκαιότητα της προσέγγισης ΗΠΑ-Ισλάμ, εφ ’όσον όμως αυτό εξυπηρετήσει την δική της παγκόσμια αναβάθμιση.
Δεν είναι τυχαίο που, λίγες εβδομάδες μετά την επίσκεψη Ομπάμα στην Άγκυρα, στον θώκο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας διορίσθηκε ο εξωκοινοβουλευτικός διανοούμενος Αχμέτ Νταβούτογλου, θεωρητικός της ανάδειξης της Τουρκίας σε παγκόσμια υπερδύναμη. Ο Νταβούτογλου υποστηρίζει ότι η Τουρκία θα πρέπει να κινείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, στην Τουρκία ως ευρωπαϊκή δύναμη, στο Ισλάμ ως ισλαμική δύναμη, στην Κεντρική Ασία ως τουρανική δύναμη κλπ. , παντού όμως βάσει του δικού της μη αποκρυπτόμενου γεωπολιτικού στόχου, αυτόν της ανάδειξης της Τουρκίας σε παγκόσμια υπερδύναμη.
Ασφαλώς, τόσο η αμερικανική όσο και η τουρκική σχολή σκέψης πάσχουν από σοβαρά θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα.
Οι εσωτερικές αντινομίες του τουρκικού κράτους, το προβληματικό πολιτικό του σύστημα, η ύπαρξη μεγάλων μειονοτήτων με διαφορετική εθνική συνείδηση και διαφορετικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, η οικονομική και κοινωνική του καχεξία, το κουρδικό ζήτημα, η αποτυχία διείσδυσης στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο κατά την δεκαετία του ’90, η δυναμική επιστροφή της ρωσσικής πολιτικής, η κρίση στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις κλπ. , στην ουσία υπονομεύουν και ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει status έστω και περιφερειακής υπερδύναμης. Η Τουρκία αντιμετωπίζει εξ άλλου το σοβαρό και καθόλου θεωρητικό ενδεχόμενο α. απόσχισης των ανατολικών της επαρχιών και β. εμφύλιας σύρραξης μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών. Επίσης, ο εκφυλισμός των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την κατεύθυνση της ειδικής σχέσης οδηγούν σε οριστικό τέλος στις προσπάθειες της Τουρκίας να ηγεμονεύσει στον ευρωπαϊκό χώρο, με μοχλούς την δημογραφική της ανάπτυξη και τις μουσουλμανικές μειονότητες στην Ευρώπη.
Αλλά και η αμερικανική πολιτική στο πεδίο αυτό πάσχει από εγγενείς αντιφάσεις, διότι προσπαθεί να συνδυάσει αντιφατικούς προς την ανάδειξη της Τουρκίας σε βασικό εταίρο της στόχους, όπως την ταυτόχρονη επαναπροσέγγιση με την Ρωσία, το Ιράν και τον αραβικό κόσμο, και εκ παραλλήλου την ανάγκη της να συντηρήσει την σχέση της με την Ευρώπη και το Ισραήλ.
Η σημερινή Τουρκία αποτελεί μία τριτοκοσμική στρατοκρατική κοινωνία, που μάλιστα κυβερνάται από μία ιθύνουσα τάξη με θεοκρατική δομή(εννοώ ότι αυτοπροσδιορίζεται με βάση όχι το αστικό δίκαιο αλλά το Κοράνι). Ο φυσικός της χώρος, από πολιτισμικής και κοινωνιολογικής πλευράς, είναι η αραβική Μέση Ανατολή. Η Τουρκία είναι απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας ο ηγεμών(ο Σουλτάνος)έφερε τον τίτλο του Χαλίφη, δηλαδή του Ηγέτη των Πιστών, των μουσουλμάνων όλου του πλανήτη. Σκοπός της σημερινής τουρκικής ηγεσίας είναι να καταστήσει και πάλι την Τουρκία ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κόσμου.
Αν η αμερικανική πολιτική επιδιώκει να καταστήσει την Τουρκία δίαυλό της προς το Ισλάμ, θα πρέπει εξ υπαρχής να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως δίαυλος της Δύσης προς το Ισλάμ, αλλά ως δίαυλος του Ισλάμ προς την Δύση. Και μάλιστα με κομβικό στοιχείο αυτής της συνεργασίας την εξυπηρέτηση των ιδίων γεωστρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας.
Δυτικός Πολιτισμός και Ανατολικός Δεσποτισμός
Η παραγνώριση (εν ονόματι κάποιας υποτιθέμενης και συχνά καλοπροαίρετης «πολυπολιτισμικής ορθότητας»), των μεγάλων τεκτονικών πολιτισμικών ρηγμάτων της ανθρωπότητας, οδηγεί τόσο σε θεωρητικά όσο και σε πολιτικά αδιέξοδα.
Η Δύση αποτελεί μία διακριτή οντότητα στον παγκόσμιο χάρτη των πολιτισμών. Είναι μία σύνθετη πραγματικότητα, που δημιουργήθηκε σταδιακά, στην διάρκεια χιλιετιών, μέσα από πολλαπλές ρήξεις και συνθέσεις δομικών στοιχείων, όπως τα ομηρικά έπη, η αρχαιοελληνική φιλοσοφία και ο λόγος, η αθηναϊκή δημοκρατία, η χριστιανική ηθική, το ρωμαϊκό δίκαιο, ο βυζαντινός πολιτισμός, η φεουδαρχία, η αναγέννηση, ο ανθρωπισμός, ο διαφωτισμός, η βιομηχανική επανάσταση, η άνοδος της αστικής τάξης, η καντιανή ηθική, ο μαρξισμός, ο σοσιαλισμός, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ψυχανάλυση, το κοινωνικό κράτος κλπ.
Η μακρά πορεία της Δύσης ξεκίνησε από την Μινωϊκή και Μυκηναϊκή Ελλάδα και την Ιωνία, αντιμετώπισε τον θανάσιμο περσικό κίνδυνο στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα, παγκοσμιοποιήθηκε με τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το ρωμαϊκό imperium, συρρικνώθηκε με τις βαρβαρικές εισβολές του Μεσαίωνα στην Δύση και στην Ανατολή, διασώθηκε στην Ανατολική Ευρώπη χάρις στην χιλιετή βυζαντινή αντίσταση εναντίον των Περσών, Αράβων και Σελτζούκων, και ταυτόχρονα χάρις στον εκχριστιανισμό των βαρβαρικών φύλων στην Δυτική Ευρώπη από το Βατικανό, κινδύνευσε θανάσιμα από την οθωμανική προέλαση προς Δυσμάς από την Άλωση του 1453 μέχρι την συντριβή των Τούρκων στα τείχη της Βιέννης το 1683, και τελικώς κατέκτησε την παγκόσμια κυριαρχία με την κατάκτηση της Αμερικής και την αποικιοκρατία, την Βιομηχανική Επανάσταση και την μετατροπή των ευρωπαϊκών κρατών και των αποικιών τους (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία) σε παγκόσμιες υπερδυνάμεις από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι σήμερα.
Τελικώς, το σημαινόμενον της λέξης Δύση απέκτησε το σημερινό του περιεχόμενο μέσα από τις σταδιακές αυτές συνθέσεις και αποκρυσταλλώσεις. Οπωσδήποτε υφίστανται οι αρνητικές του όψεις (πχ. οι καταστρεπτικές οικολογικές επιπτώσεις του βιομηχανικού τρόπου παραγωγής). Αλλά η Δύση παραμένει ο μόνος χώρος παγκοσμίως στον οποίο προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες, υφίσταται κοινωνικό κράτος και ασκείται με γνήσιο τρόπο η δημοκρατία, στην κοινοβουλευτική της μορφή.
Η Δύση αποτελεί, παρά τις ατέλειές της, κεκτημένο του ανθρώπινου πολιτισμού, αν σκεφθεί κανείς τις δουλοκτητικές και δεσποτικές κοινωνίες του παρελθόντος(και του παρόντος) και φυσικά εφ’ όσον δέχεται κανείς την ηθική υπεροχή της ελευθερίας και της δημοκρατίας έναντι των πάσης φύσεως αυταρχισμών και ολοκληρωτισμών. Η κατοχύρωση του δυτικού μοντέλου πολιτικοκοινωνικής οργάνωσης κατοχυρώθηκε μέσα από μακρές και συχνά αιματηρές διαδικασίες: κοινωνικά κινήματα, πολιτικοί και ιδεολογικοί αγώνες, ακόμη και παγκόσμιοι πόλεμοι εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Ο Ελληνικός χώρος και ο Ελληνισμός ως κύριο θέατρο της σύγκρουσης Ανατολής – Δύσης
Διαλεκτικά η Δύση βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ανατολικό Δεσποτισμό, που εκφράσθηκε ιστορικά με διάφορες μορφές (Περσική, Κινεζική και Οθωμανική αυτοκρατορία). Στον κόσμο του Ανατολικού Δεσποτισμού δεν υπάρχουν οι ιστορικές εμπειρίες της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Αυτές οι έννοιες, που γεννήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, αποτελούν τα χαρακτηριστικά αυτού που αποκαλείται «Δύση». Και απουσιάζουν και σήμερα από τις ανατολικές κοινωνίες, όπως οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής ή η Κίνα.
Η Ελλάδα βρέθηκε από την Αρχαιότητα πάνω στην διαχωριστική γραμμή μεταξύ Δύσης και Ανατολικού Δεσποτισμού. Οι κρίσιμες μάχες για την επιβίωση του δυτικού πολιτισμού δόθηκαν στο Ελληνικό έδαφος:
Ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες, η Σαλαμίνα έκριναν τον αγώνα μεταξύ της Δημοκρατίας και του Δεσποτισμού.
Στον Μεσαίωνα, το Βυζάντιο αντιμετώπισε με επιτυχία την ανασυσταθείσα περσική Αυτοκρατορία, την οποία τελικώς συνέτριψε ο Ηράκλειος.
Επίσης στο Βυζάντιο έλαβε χώρα η τιτάνια σύγκρουση, που άρχισε τον 7ο αιώνα με την αραβική επέλαση προς Δυσμάς, και που απείλησε την επιβίωση του δυτικού πολιτισμού. Οι αραβικές ορδές ξεκίνησαν από την Αραβική χερσόνησο, κατέλαβαν την βυζαντινή Μέση Ανατολή το 637, το 641 κατέκτησαν την ελληνική Αλεξάνδρεια, στην συνέχεια κατέλαβαν την Κύπρο, την Κρήτη, την Σικελία, την Βόρειο Αφρική, την Ιβηρική Χερσόνησο και τελικώς η προέλασή τους ανακόπηκε δυτικά μεν στο Πουατιέ στην νότιο Γαλλία από τον Κάρολο Μαρτέλλο το 732 μX. , ενώ ανατολικά στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνετρίβη ο αραβικός στόλος το 678 και δεύτερη φορά το 718 μX.
Τους επόμενους αιώνες ακολούθησε η ανασύνταξη και η αντεπίθεση του Βυζαντίου, η «βυζαντιακή εποποιϊα», όπως την αποκαλεί ο Sluberger, ακριβώς διότι ο γεωστρατηγικός ρόλος του Βυζαντίου υπήρξε επί χίλια χρόνια όχι μόνον να διασώσει και να διαδώσει τον Ελληνικό Πολιτισμό στην Ευρώπη, αλλά κυρίως να αντιμετωπίζει την συνεχή επέλαση ασιατικών φύλων(κατά σειράν Αράβων, Σελτζούκων και Οθωμανών) στα ανατολικά του σύνορα.
Όταν οι Τούρκοι τελικώς κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1453, το Βυζάντιο είχε προλάβει να παραγάγει την Παλαιολόγεια Αναγέννηση, και μάλιστα να την μεταλαμπαδεύσει στην βόρειο Ιταλία, όπου διέφυγε το μεγαλύτερο μέρος της βυζαντινής ιντελλιγκέντσιας τις τελευταίες δεκαετίες πριν την Άλωση.
Το κύριο θέατρο της σύγκρουσης του τουρκικού επεκτατισμού με την Δύση παρέμεινε και τους επόμενους αιώνες ο Ελληνικός χώρος. Η μακρά διαμάχη των Τούρκων με την Ενετία έλαβε χώρα σε ελληνικές περιοχές. Το 1571 οι Τούρκοι κατέλαβαν την ενετική Κύπρο, με αποτέλεσμα την σκληρή απάντηση της Δύσης, την ίδια χρονιά, με την ναυμαχία της Ναυπάκτου. Το 1669 οι Τούρκοι κατέλαβαν την ενετοκρατούμενη Κρήτη, με αποτέλεσμα η Ενετία να καταλάβει το 1699 την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές, για να εκκενώσει οριστικά τον ελληνικό χώρο το 1715, διατηρώντας μόνον τα Επτάνησα. Οι Τούρκοι εισέβαλαν τότε στην Πελοπόννησο, την οποίαν κατέκαψαν.
Στην συνέχεια, κατά τον 18ο αιώνα, η νέα διελκυστίνδα υπήρξε αυτή μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας και διεξήχθη και αυτή με θέατρο το Αιγαίο και την Πελοπόννησο. Οι Ρώσοι κατέλαβαν την Πελοπόννησο το 1770, την εκκένωσαν όμως σχεδόν αμέσως, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να την ανακαταλάβουν κατακαίοντάς την για δεύτερη φορά. Οι Ρώσοι όμως κατέστρεψαν τον τουρκικό στόλο στο Αιγαίο, υποχρεώνοντας τους Τούρκους να υπογράψουν το 1774 την συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. Ακολουθεί σειρά ρωσοτουρκικών πολέμων στα Βαλκάνια, ενώ εμπλέκονται από τα τέλη του 18ου αιώνος η βρεταννική και η γαλλική πολιτική, με κύριο στόχο να αποτραπεί η κάθοδος των Ρωσίας στο Αιγαίο.
Το 1827, Αγγλοι – Γάλλοι – Ρώσοι συντρίβουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο και επικυρώνουν την Ελληνική Ανεξαρτησία. Το 1854 η Ρωσία επιχειρεί να διαλύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Αγγλογάλλοι αντιδρούν διότι δεν θέλουν να αφήσουν την Ρωσσία να αποκτήσει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα τάσσεται αρχικώς με την Ρωσία, ο βρετανικός στόλος αποκλείει τον Πειραιά και «την επαναφέρει στην τάξη».
Το 1897, Άγγλοι – Γάλλοι – Ρώσοι ανακόπτουν την τουρκική προέλαση προς νότον, μετά τον ατυχή πόλεμο Ελλάδος-Τουρκίας.
Το 1912-3, η Ελλάδα, με γαλλο- βρεταννική επίνευση, εξοπλισμό και εκπαίδευση, μετέχει στην (υπό βρεταννικό συντονισμό)βαλκανική συμμαχία, που εκδιώκει τους Τούρκους από τα Βαλκάνια, διότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει μετατραπεί σε γερμανική αποικία.
Το 1917-19, η Ελλάδα μετέχει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό των Αγγλογάλλων, εναντίον του γερμανο-αυστριακού συνασπισμού, στον οποίον μετέχει η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1920, η Ελλάδα αποστέλλεται από τους Αγγλογάλλους στην Μικρά Ασία, αρχικώς για να αναχαιτιστεί η ιταλική προσπάθεια γεωπολιτικής επέκτασης στην Ανατολική Μεσόγειο και στην συνέχεια ως αντιπερισπασμός των κεμαλιστών, ώστε να κατοχυρωθούν στους Αγγλογαλλο-αμερικανούς οι πετρελαιοπηγές της Μοσσούλης. Οι Σύμμαχοι δεν επρόκειτο όμως να επιτρέψουν στην Ελλάδα να ανασυστήσει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και να ξαναγίνει υπερδύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το 1940 η Ελλάδα πολέμησε στο πλευρό των Αγγλογάλλων, το 1944 με βρεταννική στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα απετράπη η επιβολή κομμουνιστικού καθεστώτος- δορυφόρου της Σοβιετικής Ενώσεως, το 1947 περιήλθε στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, που αντικατέστησε την βρετανική, και στην συνέχεια εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, στην πρώτη γραμμή του Ψυχρού Πολέμου, αφού συνόρευε προς βορρά με τρεις κομμουνιστικές χώρες. Σε όλη αυτήν την περίοδο η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη.
Από την δεκαετία του 1950 εμφανίζεται η σφοδρή σύγκρουση του Ελληνισμού με την Τουρκία για τον έλεγχο της Κύπρου. Η Κύπρος αποτελεί γεωστρατηγικό σημείο τεράστιας σημασίας και προκεχωρημένο φυλάκιο του Δυτικού Κόσμου στον μυχό της Εγγύς Ανατολής. Από την Αρχαιότητα υπήρξε πεδίο σύγκρουσης Δύσης-Ανατολής: των Αρχαίων Ελλήνων με τους Πέρσες, των Βυζαντινών με τους Άραβες, των Ενετών με τους Τούρκους. Ήταν λάθος της Ελληνικής διπλωματίας η επιμονή στην άμεση Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ενώ μπορούσε με το Σχέδιο Χάρντινγκ να λυθεί το ζήτημα μεσοπρόθεσμα. Αλλά ήταν ακόμα μεγαλύτερο σφάλμα η επιλογή της βρεταννικής διπλωματίας να εμπλέξει την Τουρκία, προκειμένου να αντιμετωπίσει την Ελληνική πίεση, προκαλώντας έτσι την τα γεγονότα του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και του 1974 στην Κύπρο. Με τα δύο αυτά γεγονότα η Δύση πρωτίστως και δευτερευόντως η Ελλάδα απώλεσε δύο ισχυρά ερείσματα στην Ανατολική Μεσόγειο: την Ελληνική Κοινότητα στην Πόλη και το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Ήταν επίσης λάθος της αγγλο-αμερικανικής πολιτικής η προώθηση του Σχεδίου Ανάν, το οποίο έδιδε στην Τουρκία δυνατότητα προώθησης των συμφερόντων της στο σύνολο της Κύπρου. Διότι στην πολιτική αυτή απουσίαζε η συνειδητοποίηση της μακρο-ιστορικής έννοιας που έχει η ελληνοτουρκική διελκυστίνδα στην Κύπρο.
Από την δεκαετία του 1970 εμφανίζεται μία νέα μορφή της χιλιετούς Ελληνοτουρκικής διαμάχης, που ορίζει την μεθόριο Δύσης-Ανατολής:η τουρκική στρατιωτική πίεση στο Αιγαίο. Στην σύγκρουση αυτή οι ΗΠΑ έπαιξαν ρόλο «πυροσβέστη», προσπαθώντας να διατηρήσουν κάποιες ισορροπίες. Ταυτόχρονα, προστάτευσαν σταθερά το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλά σήμερα, η έστω και εξισορροπιστική αυτή πολιτική τίθεται εν αμφιβόλω από τον Ομπάμα.
Μέσα από αυτά τα γεγονότα, διαφαίνεται ο γεωστρατηγικός ρόλος του νεώτερου Ελληνισμού. Από την Άλωση, και μετά και αφού έπαψε να αποτελεί το κέντρο και την ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου, ο Ελληνισμός αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης στα όρια του δυτικού κόσμου, μόνιμο έρεισμα της δυτικής πολιτικής και μηχανισμό ανάσχεσης της Οθωμανικής ισχύος. Ταυτόχρονα, αποτελεί μήλον της έριδος μεταξύ των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων(κυρίως μεταξύ Αγγλογάλλων και Ρώσων), στον αγώνα για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Γεωστρατηγικά η Ελλάδα καλύπτει το κενό μεταξύ της Ιταλίας και των μικρασιατικών ακτών, ενώ πιο πρόσφατα αποτελεί τον μοναδικό γεωστρατηγικό σύνδεσμο μεταξύ Δύσης-Ισραήλ, όπως απεδείχθη περίτρανα στους δύο αραβοϊσραηλινούς πολέμους του 1967 και του 1974.
Τουρκία, αντιδυτική οντότητα
Η δομική αστάθεια στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, την οποία συνήθως οι ιστορικοί αποκαλούν «Ανατολικό Ζήτημα», άρχισε στην ουσία το 1204, όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διαλύθηκε από τους Σταυροφόρους και στην θέση της αναπτύχθηκε μία πανσπερμία φεουδαλικών, σλαβικών και ελληνικών κρατιδίων. Η ανασύσταση του Βυζαντίου το 1261 και η ισχνή επιβίωσή του μέχρι το 1453 δεν ήραν αυτήν την δομική αστάθεια. Κατ’ ουσίαν από το 1204 μπορούμε να πούμε ότι εμφανίζεται το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα. Υπό το πρίσμα το οποίο εξετάζουμε το πρόβλημα, δηλαδή υπό το πρίσμα του Δυτικού Πολιτισμού, η εγκατάσταση των Τούρκων στα Βαλκάνια και στην ανατολική Μεσόγειο, και η σταδιακή υποκατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την Οθωμανική τον 15ο αιώνα, δεν συνιστά λύση του Ανατολικού Ζητήματος. Διότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που συγκροτήθηκε κατακτώντας τα χριστιανικά βασίλεια των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας, υπήρξε, σε όλη της την διαδρομή μέχρι τον Εικοστό Αιώνα, διαρκής απειλή για την ύπαρξη του Ευρωπαϊκού Κόσμου και μηχανισμός πολιτικού εξανδραποδισμού, πολιτιστικού εκμηδενισμού και οικονομικής εξαχρείωσης των υποδούλων πληθυσμών.
Άλλωστε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέτυχε να ασκήσει πολιτική σύνθεσης μεταξύ των πληθυσμών που κατοικούσαν στο έδαφός της, όπως πχ είχε επιτύχει το Βυζάντιο με την πολιτική εξελληνισμού και εκχριστιανισμού και την πολυεθνική του αντίληψη(επιτρέποντας την ανάρρηση Σλάβων, Αλβανών, Συρίων, Γεωργιανών και Αρμενίων στον αυτοκρατορικό θρόνο). Απεναντίας η μόνη πολιτική του οθωμανικού κράτους ήταν η ωμή βία, ενώ η κοινωνική του δομή ήταν αυτή μίας κοινωνίας δούλων, όπου ο μόνος ελεύθερος ήταν ο Σουλτάνος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την συνεχή ανταρσία των υποδούλων χριστιανικών πληθυσμών και τελικώς την αποσύνθεση και διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας όχι από εξωτερική επίθεση αλλά από εσωτερικές επαναστάσεις.
Και στην συνέχεια η κεμαλική Τουρκία, αν και εντάχθηκε γεωστρατηγικά στους θεσμούς του Δυτικού Κόσμου, δεν απέδειξε ποτέ την γεωστρατηγική της αξία για την Δύση. Στον μεν Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τάχθηκε με το γερμανικό στρατόπεδο, με αποτέλεσμα το 1920 στο Συνέδριο των Βερσαλλιών να διαμελισθεί από τους Αγγλογάλλους.
Η συρρικνωμένη απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η κεμαλική Τουρκία, παρέμεινε καιροσκοπικά ουδέτερη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, αλλά η γεωστρατηγική αξία της υπήρξε θεωρητική, καθώς δεν χρειάστηκε να αποδειχθεί στην πράξη. Παραμένει ερωτηματικό εάν η Τουρκία, σε περίπτωση παγκόσμιας σύρραξης μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου Βαρσοβίας, θα συμμετείχε ενεργά υπέρ της Δύσης.
Ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός επί Ψυχρού Πολέμου περιελάμβανε την Τουρκία ως πολύτιμο σύμμαχο στην προκεχωρημένη ζώνη που συνόρευε με το Σοβιετικό Μπλόκ. Η αξία του συμμάχου αυτού δεν αποδείχθηκε ποτέ στην πράξη. Απεναντίας, η Τουρκία έφθασε στο σημείο να απειλήσει πολλές φορές την συνοχή του ΝΑΤΟ προκειμένου να προωθήσει τις αναθεωρητικές και επεκτατικές της επιδιώξεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Ελλάδα και Τουρκία, θεωρητικά σύμμαχες στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, έφθασαν στα πρόθυρα του πολέμου το 1955, όταν οργανωμένες παρακρατικές συμμορίες βανδάλισαν και κατέστρεψαν την Ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης. Το ίδιο συνέβη το 1964, το 1967 και το 1974 λόγω του Κυπριακού. Το ίδιο το 1976, το 1987 και το 1996 στο Αιγαίο. Η Ελλάδα κατέστειλε ήδη από το 1930 την Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή την διεκδίκηση αποκατάστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ανάκτησης της επί χιλιετία πρωτεύουσας του Ελληνισμού Κωνσταντινούπολης, χάριν της ελληνοτουρκικής προσέγγισης στα πλαίσια της Δυτικής Συμμαχίας. Απεναντίας η Τουρκία προώθησε συστηματικά τις επιδιώξεις της στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο εκμεταλλευόμενη την συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, χάριν της συνοχής του οποίου η Ελλάδα υποχρεωνόταν κάθε φορά να μην αντιδρά στις τουρκικές αυθαιρεσίες και τετελεσμένα.
Το 2003, πάντως, η Τουρκία αρνήθηκε όχι μόνον να συμμετάσχει αλλά έστω και να διευκολύνει την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, και απαγόρευσε την διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός της. Διότι δεν ήθελε να διαταραχθούν οι σχέσεις της με την αραβική Μέση Ανατολή και διότι δεν ήθελε να προκληθούν αντιδράσεις στο εσωτερικό της, που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το κεμαλικό καθεστώς. Τέλος, διότι η κατάλυση του μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ θα έφερνε στην επιφάνεια-όπως και έγινε-το κουρδικό πρόβλημα, και το πάντα ανοιχτό θέμα απόσχισης των ανατολικών, κουρδικών επαρχιών του τουρκικού κράτους.
Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας ως υποτιθέμενου συμμάχου της Δύσης έχει ασφαλώς μία ενιαία, βαθύτερη ερμηνεία: H ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Δεν μοιράζεται τις αξίες, τα ιδανικά, την φιλοσοφία του δυτικού κόσμου. Η συμμετοχή της στους δυτικούς θεσμούς δεν βασίζεται σε κοινή αντίληψη του τρόπου οργάνωσης της παγκόσμιας κοινωνίας, αλλά στην επιδίωξη προώθησης των δικών της γεωπολιτικών συμφερόντων. Την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επίσης βλέπει ως μηχανισμό ανάδειξής της σε ηγεμόνα της Ευρώπης, μέσω του δημογραφικού της μεγέθους και της παρουσίας μουσουλμανικών κοινοτήτων στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η αμερικανική εμμονή στην γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας για την Δύση μπορεί να κλονίσθηκε λόγω της συμπεριφοράς της Τουρκίας στον Πόλεμο του Ιράκ και λόγω των αυτόνομων-και συχνά αντίθετων προς τα δυτικά γεωστρατηγικά συμφέροντα-κινήσεών της, όπως πχ. την προώθηση πυρηνικής συμφωνίας με την Ρωσία. Αλλά με τον Ομπάμα έχει ανανεωθεί και έχει αποκτήσει μεγαλύτερη διάσταση. Ο Ομπάμα βλέπει την Τουρκία ως μηχανισμό πρόσβασης στον ισλαμικό κόσμο και στην Εγγύς Ανατολή, ως διδακτικό πρότυπο μουσουλμανικής και ταυτόχρονα κοσμικής χώρας, ως γεωπολιτικό αντίβαρο στην ρωσική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πρόβλημα στην σύλληψη αυτή είναι ότι παραγνωρίζει την ίδια την φύση της Τουρκίας, μίας ισλαμικής κοινωνίας, που πάσχει από βαθύ πολιτικό διχασμό μεταξύ της κεμαλικής στρατοκρατίας και του θεοκρατικού κυβερνώντος κόμματος. Δηλαδή για να λειτουργήσει η Τουρκία ως λύση και όχι ως μέρος του προβλήματος θα έπρεπε προηγουμένως να έχει επιλύσει στο εσωτερικό της, στην κοινωνική της οργάνωση και στην πολιτική της δομή, την σύγκρουση μεταξύ του ανερχόμενου ισλαμικού φονταμενταλισμού και του κοσμικού καθεστώτος. Η βαθύτερη αντίφαση είναι ότι η μετεξέλιξη της Τουρκίας σε δημοκρατικό καθεστώς δυτικού τύπου θα επέφερε άμεσα την απόσχιση, με δημοκρατικές διαδικασίες, του ημίσεως περίπου της τουρκικής επικρατείας, και ταυτόχρονα την ισλαμοποίηση και των τελευταίων κοσμικών, κεμαλικής προελεύσεως, θεσμών του τουρκικού κράτους. Επομένως η σύλληψη αυτή πάσχει και δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα, ούτε καν μεσοπρόθεσμα.
Ο γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας
Η οπτική της Δύσης αποτυπώνεται γλαφυρά στην γεωπολιτική θεωρία του Μπρεζίνσκυ (Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ). Η παγκόσμια αμερικανική και ευρύτερα δυτική κυριαρχία προϋποθέτει, σύμφωνα με τον Μπρεζίνσκυ, τον έλεγχο της Ευρασίας. Η δυτική κυριαρχία στην Ευρασία διασφαλίζεται, σύμφωνα πάντα με τον Μπρεζίνσκυ, μέσω του ελέγχου ορισμένων γεωπολιτικά κρίσιμων περιοχών και σημείων, που σχηματίζουν ένα οριζόντιο γεωστρατηγικό συνεχές, από την Αδριατική έως την Ιαπωνία. Η απόπειρα των ΗΠΑ να ελέγξουν το Ιράκ και το Αφγανιστάν εντασσόταν στο σχέδιο αμερικανικής κυριαρχίας στην Ευρασία. Αλλά το σχέδιο αυτό υποτίμησε τους θρησκευτικούς-πολιτισμικούς παράγοντες, που ακύρωσαν την βεβιασμένη και σπασμωδική προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν καθεστώτα δυτικού τύπου σε πληθυσμούς με εντελώς διαφορετικές οντολογικές αναφορές.
Ταυτόχρονα απέτυχε η προσπάθεια γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής περικύκλωσης της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη και στον Καύκασο. Η Ρωσία αντέδρασε στην προσπάθεια εξουδετέρωσής της με μεγάλη γεωπολιτική αντεπίθεση, με κύριο όπλο την ενέργεια. Με τα τεράστια ενεργειακά της αποθέματα δημιούργησε μηχανισμούς γεωπολιτικής επιρροής στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια και στην Κεντρική Ασία. Ταυτόχρονα συνέτριψε στρατιωτικά την αμερικανοκρατούμενη Γεωργία, ανέτρεψε τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην Ουκρανία και αναθέρμανε τους δεσμούς της στα Βαλκάνια. Επεχείρησε δε την δημιουργία ειδικής σχέσης με την Ελλάδα, όχι μόνον σε ενεργειακό αλλά και γεωστρατηγικό επίπεδο. Ο δε ρωσικός στόλος επανεμφανίσθηκε στην Αδριατική.
Σε αυτό το πλαίσιο, επανεμφανίζονται οι μακρο-ιστορικές σταθερές της ελληνικής γεωπολιτικής πραγματικότητας:
α. Η Ελλάδα παραμένει το όριο μεταξύ του Δυτικού Κόσμου και του Ανατολικού Δεσποτισμού. Γεγονός που είχε υποβαθμισθεί επί Ψυχρού Πολέμου, αλλά επανεμφανίσθηκε με την αναζωπύρωση των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και την αποκάλυψη της μη δυτικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
β. Η Ελλάδα αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ της αγγλοσαξονικής και της ρωσικής σφαίρας επιρροής. Η προϊούσα απομείωση της αμερικανικής επιρροής δεν πρόκειται όμως να δημιουργήσει γεωπολιτικό κενό, ούτε θα επιτρέψει στην Ρωσία να ελέγξει γεωστρατηγικά την Ανατολική Μεσόγειο. Το πιθανότερο είναι μία μεικτή αμερικανοβρεταννική ή ευρωπαϊκή-βρεταννική ή και αμιγής βρεταννική(αν αυτό είναι λογισμικά εφικτό για την σημερινή Αγγλία) παρουσία στην περιοχή, που θα αποτρέψει την ρωσική κάθοδο στο Αιγαίο.
γ. Η αμερικανική γεωπολιτική επιρροή στην Ελλάδα συναρτήθηκε με την ψυχροπολεμική πραγματικότητα και τις γεωστρατηγικές της αναγκαιότητες. Στην πραγματικότητα, ο άξονας Ουάσινγκτον-Αθήνα δεν μπορεί να λειτουργήσει στις σημερινές συνθήκες χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς. Ο νέος άξονας θα είναι ο άξονας Ουάσινγκτον-Λονδίνο-Βρυξέλλες-Αθήνα-Λευκωσία.
δ. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει γεωστρατηγικό άλμα προς την Ρωσία, όπως εισηγούνται διάφοροι αναλυτές, χωρίς να υπάρχει συναίνεση της Δύσης. Το 1854 και το 1944, που επιχειρήθηκε αυτό με διαφορετικό τρόπο και υπό διαφορετικές συνθήκες, η αντίδραση της Δύσης ήταν εξαιρετικά βίαιη. Η όποια συνεργασία με την Ρωσία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον στο πλαίσιο μίας ευρύτερης γεωστρατηγικής προσέγγισης της Ρωσσίας με το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι προϋποθέσεις για την εκπλήρωση του αναμένοντος κάποιον να τον υποδυθεί ρόλου
Ποιoς μπορεί να είναι ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας στον μετα-ψυχροπολεμικό κόσμο; Η απάντηση προκύπτει από το ιστορικό γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε ιδρυτικό στοιχείο του Δυτικού Πολιτισμού και προκεχωρημένο φυλάκιο έναντι του ασιατικού δεσποτισμού. Για να ανταπεξέλθει η Ελλάδα στον ρόλο αυτόν, για να συνεχίσει να αποτελεί το άκρο του Δυτικού Πολιτισμού στην άκρη της Ευρώπης, απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις:
α. η δημογραφική επιβίωση και αναπαραγωγή του Ελληνικού πληθυσμού, διότι η υποκατάστασή του από μεταναστευτικές μουσουλμανικής προελεύσεως ομάδες θα μεταβάλει την Ελλάδα σε προέκταση της Ανατολίας και εκ των πραγμάτων το όριο Δύσης-Ανατολής θα μετατοπισθεί στην Ιταλική Χερσόνησο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της πραγματικής(και όχι εικονικής)ενίσχυσης των γεννήσεων και της μητρότητας, και ταυτόχρονα μέσω της δημιουργίας ενός αποτελεσματικού μηχανισμού αναχαίτισης της λαθρομετανάστευσης. Χωρίς αυτά τα δύο μέτρα, η Ελλάδα σε λίγες δεκαετίες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των δημογράφων, θα είναι μία χώρα με πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού.
β. η αμυντική θωράκιση της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης, διότι κάθε γεωστρατηγική προώθηση της Τουρκίας προς Δυσμάς σημαίνει και αντίστοιχη γεωπολιτική συρρίκνωση του Δυτικού Κόσμου.
γ. ριζικός εκσυγχρονισμός του Ελληνικού Κράτους, διότι ένα διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος δεν μπορεί να επιτελέσει απολύτως κανέναν γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό ρόλο.
δ. καθιέρωση ειδικής σχέσης της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό τον όρο της άμεσης απόσυρσης των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, της άρσης της απειλής πολέμου στο Αιγαίο, του τερματισμού του τουρκικού επεκτατισμού και αναθεωρητισμού και της αναγνώρισης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
ε. για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω απαιτείται ριζική αντικατάσταση του σημερινού τριτοκοσμικού και χρεοκοπημένου πολιτικού προσωπικού της χώρας από μία να ιθύνουσα τάξη, που θα συμπεριλαμβάνει τα καλύτερα στοιχεία της Ελληνικής κοινωνίας και της Ομογένειας, και θα χαρακτηρίζεται από εντιμότητα, δημοκρατικό πατριωτισμό και ανιδιοτέλεια, υπευθυνότητα και ρεαλισμό, καθώς και επίγνωση της διεθνούς πραγματικότητας.
* Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, Πρόεδρος των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ

ΠΗΓΗ kostasxan.blogspot.com

Το Πίρι Ρέις βγήκε στο Αιγαίο

Όπλο πίεσης από τον Ερντογάν

Επειτα από ένα μπαράζ προκλητικών ενεργειών, χθες έγινε γνωστό ότι η Αγκυρα έβγαλε το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις» στο Αιγαίο για «ωκεανογραφικές» έρευνες, θέτοντας έτσι σε δοκιμασία τις αντοχές της ελληνικής πλευράς, την παραμονή της άφιξης Ερντογάν στην Αθήνα.
Επειτα από ένα μπαράζ προκλητικών ενεργειών, χθες έγινε γνωστό ότι η Αγκυρα έβγαλε το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις» στο Αιγαίο για «ωκεανογραφικές» έρευνες, θέτοντας έτσι σε δοκιμασία τις αντοχές της ελληνικής πλευράς, την παραμονή της άφιξης Ερντογάν στην Αθήνα.
Σύμφωνα με τις δύο NAVTEX 328/09 και 335/09, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το «Πίρι Ρέις» πραγματοποιεί έρευνες, μέχρι και αύριο, σε περιοχές που εκτείνονται βορείως και δυτικώς της Σαμοθράκης και της βραχονησίδας Ζουράφα και ανοικτά του κόλπου Σάρου, αλλά και νοτίως της Λέσβου και έξω από τον κόλπο της Σμύρνης.
Είχαν προηγηθεί οι προκλητικές προειδοποιήσεις σε ελληνικά πυροσβεστικά αεροσκάφη ότι κινούνται σε... τουρκικό εναέριο χώρο, η συνέχιση των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και οι υπερπτήσεις στο Αγαθονήσι και στο Φαρμακονήσι αλλά και το «μανιφέστο Θράκης» που προέβαλε ο κ. Ερντογάν, με πρόσχημα τη... συζήτηση για επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Η κυβέρνηση Καραμανλή, στην μόνιμη πρακτική "πολιτικής κατευνασμού" αποδέχεται μία κίνηση από τον Τούρκο πρωθυπουργό, που σαν μοναδικό στόχο έχει τη δημιουργία νέων προκλήσεων προκειμένου σε οποιαδήποτε συζήτηση πραγματοποιηθεί, να μπορέσει να ζητήσει προκειμένου να υποχωρήσει από τις εκβιαστικές του κινήσεις... Και βέβαια, το πλαίσιο των Τουρκικών αιτήσεων βρίσκεται σε νησιά του Αιγαίου καθώς και στους μουσουλμάνους της Θράκης, τους οποίους προσφάτως υιοθέτησε ο κύριος Ερντογάν και τους βάφτισε "πολίτες του", δηλαδή πολίτες της Τουρκίας.
Πώς θα φαινόταν άραγε στον κύριο Ερντογάν, αν έβρισκε την απαραίτητη δύναμη ψυχής ο Έλληνας πρωθυπουργός και τον κήρυσσε ως ανεπιθύμητο πρόσωπο στην Ελλάδα; Πώς θα φαινόταν άραγε στον Τούρκο πρωθυπουργό εάν "από άγνωστους λόγους" βυθιζόταν το Τουρκικό ερευνητικό σκάφος; Πώς θα φαινόταν στον "κουμπάρο" του κυρίου Καραμανλή, εάν καταρρίπτονταν μία σειρά από τουρκικά αεοπλάνα που παραβιάζουν τον Ελληνικό εναέριο χώρο;
Αυτά βέβαια, θέλουν δύναμη ψυχής αλλά και κάτι άλλο, που ξεχωρίζει τα παιδιά από τους άντρες... και η αναφορά δεν έχει να κάνει με... "τρίχες"..
πηγή kostasxan.blogspot.com

ΤΩΡΑ! Παραίτηση Αλαβάνου απο τη βουλευτική έδρα

Ερχονται τα δύσκολα

Μέχρι πριν λίγο ήταν μόνο φήμες. Πλέον όμως είναι πραγματικότητα. Ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος φέρεται να έχει θέσει την παραίτησή του από βουλευτής. Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος για το κόμμα της Αριστεράς που μετά τα άσχημα ποσοστά που σημείωσε στις ευρωεκλογές, φαίνεται να μπαίνει σε κλίμα εσωστρέφειας. Μάλλον αυτή η εξέλιξη είναι και η απάντηση του Αλέκου στην επιλογή του να τον διαδεχθεί στην ηγεσία του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας.

πηγη : trokitko.blogspot.com

Η προκηρυξη της ΣΕΧΤΑ στις 21/2/2009

ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΣΤΥΓΝΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ!


Στην ελληνική κοινωνία των δεκαετιών 1980-90 οι θεσμοί που οργάνωναν και ακόμα οργανώνουν τη δημόσια σφαίρα έπασχαν από αξιοπιστία. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας ταλανίζονταν από σκάνδαλα, οι δικαστικοί φορείς από διαφθορά, το εκπαιδευτικό σύστημα από αναχρονισμό και η αστυνομία από βιαιότητα και αυθαιρεσίες. Ήταν εποχές έντονων κοινωνικών συγκρούσεων και πολιτικής αμφισβήτησης. Απέναντι στην συνεχιζόμενη κοινωνική αστάθεια, ο καλύτερος σύμμαχος των κρατούντων ήταν η δημιουργία ενός φαινομενικού αντιπάλου. Ήταν αυτός που θα αφουγκραζόταν και θα «ικανοποι ούσε» την κοινωνική κριτική και αμφισβήτηση, μετατρέποντας την σε ακίνδυνη εικόνα και θέαμα, με δόση καταγγελίας. Είναι ο αντίπαλος στα χαρτιά, όμως στην πραγματικότητα είναι ο σύμμαχος του κατεστημένου. Αναφερόμαστε στη 4η εξουσία της δημοσιογραφίας. Η δημοσιογραφία που αποκαλύπτει σκάνδαλα, ξεμπροστιάζει διεφθαρμένους πολιτικούς, καταγγέλει τους μπάτσους που...


αυθαιρετούν, δίνει λόγο στον πολίτη να μίλησει για τα καθημερινά προβλήματα του, δικάζει, ερευνά εγκλήματα, ψυχαγωγεί, διασκεδάζει, δίνει συμβουλές καταναλωτικής συμπεριφοράς, διαφημίζει και ξαναδιαφη μίζει, κάνει ανθρωπιστικούς εράνους και πάνω απ΄όλα ενημερώνει. Για να γίνει αυτό η δημοσιογραφία έδωσε τα πειστήρεια της στο λαό. Για να την εμπιστευτούν έπρεπε να πείσει. Από τις πορείες του 90΄ που διαδηλωτές και δημοσιογράφοι πορεύονταν μαζί στα ίδια μπλόκ μέχρι τη φυλάκιση 8 εκδοτών για τη δημοσίευση προκύρηξης της Ε.Ο. 17Ν,η « μαχόμενη» και «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία πέτυχε αυτό που ήθελε. Κέρδισε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ότι είναι δίπλα της κι απέναντι στην εξουσία κι αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση. Στην ουσία; Η δημοσιογραφία δεν είναι μετάδοση γεγονότων. Είναι η αναπαράσταση γεγονότων. Είναι ο σχολιασμός, η κρίση, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα σ΄ένα φασιστικό μονόλογο. Όσο και να ρωτήσεις την οθόνη δεν θα σου απαντήσει. Όπως σε κάθε παράσταση έτσι και δώ έχουμε σεναριογράφους, σκηνοθέτες, ηθοποιούς και θεατές. Όμως πέρα από τα ιδεολογήματα, τα media αποτέλουν μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση. Εκδότες διαχειρίζονται πολιτικά συμφέροντα, όπως και πληροφορίες γι΄αυτό στους διαδρόμους τηλεοπτικών σταθμών κι εφημερίδων βαλίτσες με εκατομμύρια αλλάζουν χέρια όπως οι ιδεολογίες.

Με την επέλαση των ιδιωτικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών τη δεκαετία του 90΄ οι Έλληνες δεν ήταν μόνο οι οικονομικοί πρωτευουσιάνοι των Βαλκανίων αλλά αποκτούσαν και την φινέτσα του ευρωπαϊκού σύγχρονου life-style με τα αντίστοιχα πρότυπα και εικόνες. Ακολούθησε ο μικροαστισμός, ιδανική συνταγή για τον εξελισσόμενο καπιταλισμό. Δοξάστηκε το αγορασμένο σπίτι επί πιστώσει, το σπόρ αμάξι, η πετυχημένη επαγγελματική καριέρα, η γκλάμουρ διασκέδαση, το όνειρο του κάθε μαλάκα νέο-έλληνα μικροαστού. Η τηλεόραση όμως δεν επιβλήθηκε μόνο από την εξουσία. Η σχέση Μedia και τηλευπηκόοων δεν ήταν απλώς σχέση πομπού-δέκτη αλλά κι αντίστροφη. Οι τηλευπήκοοι αποζητούσαν περισσότερη αδρεναλίνη, ίντριγκες, δακρύβρεχτες ιστορίες και τα media έδωσαν reality-show, ηλίθια τηλεπαιχνίδια και χαζές σαπουνόπερες σαν εικονικά συμπληρώματα ζωής. Την ίδια στιγμή τα media μιλούσαν για ξενόφερτη εγκληματικότητα και ο κόσμος κοίταζε επιφυλακτικά τους μετανάστες γύρω του. Τα media διαμορφώνουν καθημερινά τις ζωές μας. Το χρόνο που απομένει από τη δουλειά, το σχολείο, από τις θεσμοποιημένες δραστηριότητες και υποχρεώσεις μας, προσπαθούν να τον διαμορφώσουν κατάλληλα για να είμαστε ελέγξιμοι και φρόνιμοι. Χειραγωγούν τα μυαλά μας καθημερινά για να γεμίζουμε τη ρεζέρβα του πειθαρχημένου χρόνου μας, με αξίες και λειτουργίες που τροφοδοτούν το σύστημα. Δημιουργούν πρότυπα συμπεριφοράς, προβάλλουν ψεύτικες εικόνες, διαμορφώνουν το δόγμα «κοίτα την πάρτη σου και πάτα πάνω στους άλλους για να πετύχεις» και καθορίζουν την οπτική μας για τον κόσμο. Τα media δεν λένε μόνο ψέμματα. Κάνουν κάτι χειρότερο, κατασκευάζουν αλήθειες. Όπως έλεγε και ο υπουργός προπαγάνδας των ναζι, Γκέμπελς «Λέγε, λέγε κάτι θα μείνει». Μας εμφυτεύουν τις κρίσεις τους, αργά και μεθοδικά και λειτουργούν σαν μηχανές παραγωγής φόβου καθώς διαμορφώνουν μονίμως συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Διοικούν τις εντολές του φόβου,«κλειδώσου στο σπίτι, υπάρχει εγκληματικότητα»,«πρόσεχε τι τρώς, υπάρχουν διατροφικά σκάνδαλα»,«πρόσεχε το παιδί σου, υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών». Οι πληροφορίες τους παρουσιαζονται σαν αλήθειες, ενώ αποσυνδέουν κάθε γεγονός από το κοινωνικό του περιβάλλον, τις αιτίες που συμβάλλουν στην τέλεση του, το περιέχομενο του όπως και το νόημα του και το υποβιβάζουν στο κώδικα των συμβάντων. Έτσι ο λοιμός σε μια αφρικανική χώρα συμβαίνει παράλληλα με την τελευταία επίδειξη μόδας του Versage.

Έτσι λοιπόν το απόγευμα της Τρίτης, 17/2 στις 7:15, λίγο πριν το κεντρικό δελτίο ειδήσεων αρχίσει, χτυπήσαμε το τηλεοπτικό σταθμό του Αlter. Πυροβολήσαμε επιλεκτικά τα βαν του καναλιού στις θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού. Χτυπώντας το συγκεκριμένο κανάλι στέλνουμε ένα τελεσίγραφο σε όλους τους δημοσιογράφους. Ο καιρός που είσασταν στο «απυροβόλητο» τελείωσε. Δεν αναφερόμαστε στους τεχνικούς του καναλιού. Όχι γιατί τους συμπαθούμε, αλλά αφού είναι τόσο ελεεινοί και τιποτένιοι που για λίγα φράγκα ξεπουλάνε τη συνείδηση τους και γίνονται τα τσιράκια των αρχιρου φιάνων, προτιμάμε να τους χρησιμοποιούμε σαν σάκους του μπόξ σε καμιά πορεία. Δε θα συνέβαινε βέβαια το ίδιο αν αντικρίζαμε κάποιο γνωστό δημοσιογράφο. Να είναι σίγουροι πως μια από τις σφαίρες μας θα έβρισκε το κεφάλι του. Ας το γνωρίζουν πια οι εντολοδόχοι του συστήματος, ότι καμία πρόφαση δεν τους εξασφαλίζει την ασφάλεια τους. Ας μάθουν οι γυμνοσάλιαγκες της μηντιακής δημοσιογραφίας ότι εκτός από τα σάλια που αφήνουν πίσω τους για να κολακεύουν τους καθεστωτικούς προϊσταμένους τους και τα συμφέροντα των χορηγών τους, σύντομα θ΄αφήσουν κι αίμα. Αυτή η ένοπλη επίθεση όπως και η προηγούμενη, τις θεωρούμε κινήσεις ήπιας έντασης, προλογίζοντας αυτό που θα επακολουθήσει. Ήδη το σχέδιο της μόνιμης απειλής αρχίζει ν΄αποδίδει. Μια μέρα μετά την ένοπλη επίθεση μας στο Α.Τ. Κορυδαλλού, ο φρουρός του σπιτιού του αμερικάνου πρέσβη πυροβόλησε τον ένοπλο σεκιουριτά, τραυματίζοντας τον, υπο το φόβο της «τρομοκρατικής» απειλής, δυστυχώς όχι θανάσιμα. Επίσης ένας καθεστωτικος φρουρός των ΜΑΤ αυτοκτονώντας, επιβεβαίωσε τα σενάρια ότι η ζωή ενός μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα. Κύριοι δημοσιογράφοι, αυτή τη φορά ήρθαμε σην πόρτα σας, την επόμενη φορά όμως θα μας βρείτε στα σπίτια σας.

Υ.Γ1: Όσον αφορά τον τεχνικό που συναντήσαμε την ώρα που κατευθυνόμασταν στο μέρος της επίθεσης πρέπει να καταλάβει αύτος όσο και άτομα που στο μέλλον θα παρεμβάλλονται σε κάποια επίθεση μας χωρίς να είναι στόχοι μας πως όταν κάποιος με όπλο στο χέρι τους λέει να φύγουν το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να απομακρύνονται αμέσως και να μην «παίζουν» τον αυτόπτη μάρτυρα που κοιτάει, γιατι αυτό ίσως να αποβεί προβληματικό για τους ίδιους κάποια άλλη φορά.

Υ.Γ2: Πριν λίγες μέρες ο Βασίλης Τζωρτάτος αντί να ντρέπεται που συνεργάζεται με την αστυνομία αποσκοπώντας σε ευνοικότερη μεταχείρηση έδωσε συνέντεξη στην Ελευθεροτυπία μιλώντας για πράκτορες και ΚΥΠατζίδες που διαβρώνουν τις ένοπλες οργανώσεις. Είναι γνωστό το πόσο αχρείος ήταν αλλά η υπομονή έχει και τα όρια της. Η επιλογή του μέρους που αφέθηκε η προκύρηξη έχει να κάνει με την υπόθεση του Σοριν Ματέι. Η πρώτη υπόθεση τηλεδιαχείρισης από τα media με τελική έκβαση τον θάνατο μιας κοπέλας και την δολοφονία του Ματέι στο νοσοκομείο από τους μπάτσους.

Share on Facebook

Αναρτήθηκε από troktiko

Στην κηδεία με… νυφικό

Δ. Κ.
Το ντύσιμό της ήταν για τέσσερις γάμους κι όχι για την… κηδεία που γινόταν τηλεοπτικά στους λαθρομετανάστες. Από την πρωινή εκπομπή του Αυτιά, δεν βρέθηκε ένας συνεργάτης του να πει στην ευρωβουλευτίνα της Νέας Δημοκρατίας, Ρόδη Κράτσα –Τσαγκαροπούλου, ότι το πρωινό θέμα θα ήταν οι άθλιοι των Αθηνών και όχι ο γάμος της… Κουτρούλαινας! Φτιασιδώθηκε η γυναίκα, έβαλε τα καλά της σκουλαρίκια, το ακριβό της ρολόι και 'κείνο το πανέμορφο δακτυλίδι, το οποίο ξεχώριζε κάθε φορά που κουνούσε το χέρι της με 'κείνο το δασκαλίστικο ύφος. Με ντύσιμο στην τρίχα και μαλλί αφάνα είχα, η κυρία Κράτσα είπε ορθά κοφτά στον τηλεθεατή ότι η μόνη που έχει μεταναστευτική πολιτική είναι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Πότε θα γίνεις κόρακα λευκός σαν περιστέρα! πηγή ΖΟΎΓΚΛΆ

«Ακτοπλοϊκή γραμμή» για παράνομους μετανάστες

Με ειδικά ναυλωμένο πλοίο, που θα κάνει τακτικά δρομολόγια στα νησιά του Αιγαίου, σχεδιάζει τη μεταφορά των παράνομων μεταναστών στα ειδικά κέντρα υποδοχής, που αναμένεται να δημιουργηθούν σύντομα. Το Υπουργείο Εσωτερικών, σε συνεργασία με το αντίστοιχο Εμπορικής Ναυτιλίας, αναμένεται να ναυλώσει πλοίο που θα έχει τη δυνατότητα να επιβιβάζει σε κάθε δρομολόγιό του περίπου 500 παράνομους μετανάστες, οι οποίοι εντοπίζονται σε διάφορα νησιά του Βορείου και Νοτίου Αιγαίου. Οι παράνομοι μετανάστες θα μεταφέρονται στα τέσσερα κέντρα υποδοχής, που αναμένεται να δημιουργηθούν εντός και εκτός Αττικής. Η ναύλωση κάθε πλοίου υπολογίζεται ότι θα κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο περίπου 30.000 ευρώ την ημέρα, και οι λαθρομετανάστες θα συνοδεύονται από δεκάδες αστυνομικούς. Σε container, που θα βρίσκονται στους χώρους φόρτωσης οχημάτων του οχηματαγωγού, ομάδα ιατρών θα εξετάζει τους αλλοδαπούς και θα τους προσφέρει, εάν χρειάζεται, ιατρική βοήθεια.

Αδιαφανής απευθείας ανάθεση χωρίς διαγωνισμό ύψους περίπου 1.200.000€, για την επικοινωνιακή προώθηση του προγράμματος ΤΕΜΠΜΕ

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

Για τους κ.κ. Υπουργούς Ανάπτυξης και Οικονομικών

Θέμα: «Αδιαφανής απευθείας ανάθεση χωρίς διαγωνισμό ύψους περίπου 1.200.000€, για την επικοινωνιακή προώθηση του προγράμματος ΤΕΜΠΜΕ στη διαφημιστική εταιρεία ΣΠΟΤ ΤΟΜΣΟΝ που ανέλαβε την προεκλογική καμπάνια της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δίδοντας την αίσθηση της ανεπίτρεπτης διασωλήνωσης του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ με τα ταμεία της ΡΗΓΙΛΛΗΣ για εξυπηρέτηση κομματικών δαπανών μέσα από ύποπτους και αδιαφανείς οικονομικούς συμψηφισμούς σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου»!

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Κυβέρνηση Καραμανλή λίγους μήνες πριν ανέθεσε απευθείας έναντι ποσού 1.200.000 ευρώ (χωρίς διαγωνισμό και χωρίς καμία διαδικασία διασφάλισης της διαφάνειας) το έργο της διαφήμισης του Προγράμματος Ενίσχυσης Ρευστότητας μέσω ΤΕΜΠΜΕ στην εταιρεία Spot Thomson.

Σήμερα, και μετά την αποτυχία ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας, μέσα από αυτό το λανθασμένα και άδικα σχεδιασμένο από την Κυβέρνηση Πρόγραμμα, η εταιρεία που αμείφθηκε με 1.200.000 ευρώ δημόσιο χρήμα, είναι η διαφημίστρια εταιρεία της Κυβερνώσας Παράταξης στην καμπάνια της για τις ευρωεκλογές του Ιουνίου.

Ερωτάσθε:

- Είστε σε θέση να πείτε στον Ελληνικό λαό, με ποια διαγωνιστική διαδικασία, ανατέθηκε η διαφημιστική προβολή και ενημερωτική προώθηση του Προγράμματος Ενίσχυσης Ρευστότητας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων γνωστού και ως «Προγράμματος ΤΕΜΠΜΕ»;

- Αληθεύει ότι η διαφήμιση του Προγράμματος Ενίσχυσης Ρευστότητας μέσω ΤΕΜΠΕ ΑΕ ανατέθηκε στην εταιρεία Spot Thomson έναντι 1.200.000 ευρώ απευθείας, χωρίς καμία διαγωνιστική διαδικασία και σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας;

- ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΡΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ;

- 1.200.000 ευρώ δεν νομίζετε ότι είναι δυσανάλογο κόστος για μια σειρά τυπικών διαφημιστικών φυλλαδίων και καταχωρήσεων, σαν αυτά του ΤΕΜΠΜΕ;

- Αντιλαμβάνεσθε ότι αν δεν είστε σε θέση να διαψεύσετε άμεσα και με στοιχεία τις παραπάνω πληροφορίες, ενισχύεται την εντύπωση ότι αυτός που πληρώνει τα «παπαγαλάκια» και τα λοιπά «ευρήματα» της διαφημιστικής καμπάνιας της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι ο Ελληνικός λαός, μέσω της αδιαφανούς ροής δημοσίου χρήματος με Κυβερνητικές αποφάσεις για απευθείας αναθέσεις;

Παρακαλούμε να μας κατατεθεί η σχετική σύμβαση καθώς και τα τιμολόγια πληρωμής μεταξύ της Spot Thomson και του ΤΕΜΠΜΕ.

Οι ερωτώντες Βουλευτές

Μιχάλης Καρχιμάκης

Γρηγόρης Νιώτης

Χρήστος Αηδόνης

Δημήτρης Τσιρώνης

Γιώργος Πεταλωτής

Μανώλης Στρατάκης

Γιάννης Διαμαντίδης

Μάρκος Μπόλαρης

Βασίλης Κεγκέρογλου

Γεώργιος Ντόλιος

Θεοδώρα Τζάκρη

Γιάννης Δριβελέγκας

Λεωνίδας Γρηγοράκος

Βαγγέλης Παπαχρήστος

Ροδούλα Ζήση

Μιχάλης Τιμοσίδης

Παναγιώτης Ρήγας

Νίκος Ζωΐδης

Δημήτρης Βαρβαρίγος

Θάνος Μωραΐτης