Για καταπάτηση και πώληση σε τρίτο ξένης ιδιοκτησίας στη Χάλκη και συγκεκριμένα ενός παραθαλάσσιου φιλέτου, στα όρια του οικισμού της Χάλκης, �εγκαλείται� ο Δωδεκανήσιος Υφυπουργός Εξωτερικών κ Γιάννης Βαληνάκης από τρεις κατοίκους της Ρόδου στα πλαίσια ένδικης διαφοράς που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2002 και αναμένεται να απασχολήσει επί μακρόν την τοπική δικαιοσύνη.
Η αντιδικία δεν είναι νέα, πλην όμως λαμβάνει νέα διάσταση μετά την απόφαση του πληρεξουσίου δικηγόρου των κ.κ. Θεοδώρου Σταυλά, Eυσταθίου H. Mαρτέν, και Σωκράτη E. Πρεσβύρη, να προσβάλει ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου ως άκυρο και εικονικό το συμβόλαιο πώλησης του επίδικου ακινήτου, που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2008 στην Αθήνα χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο προσφυγής και ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων.
Ηδη ο πληρεξούσιος δικηγόρος των ανωτέρω υπέβαλε στο κτηματολόγιο αίτηση συνοδευόμενη από παραγγελία του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρόδου κ. Γ. Οικονόμου με την οποία ζητεί να του χορηγηθούν αντίγραφα του υπ� αρίθμ. 25658/2008 συμβολαίου πώλησης του επίδικου που συνέταξε η συμβολαιογράφος Αθηνών κ. Μαρία Ελευθερίου.
Με το συμβόλαιο αυτό που μεταγράφηκε στον τόμο 36 και φύλλο 24 του οικείου τόμου του Υποθηκοφυλακείου Τήλου � Χάλκης η κυριότητα του ακινήτου μεταβιβάσθηκε από τον κ. Γ. Βαληνάκη στην κ. Αικατερίνη Βαρδουλάκη, κουμπάρα και υπεύθυνη του πολιτικού του γραφείου στη Ρόδο.
Με την αίτησή τους οι ανωτέρω διατείνονται ότι έχουν τη νομή και κατοχή του ακινήτου βάσει της υπ� αρίθμ. 420/1997 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, που αναγνώρισε το κληρονομικό τους δικαίωμα επ� αυτού, νομίμως μεταγεγραμμένης στο Υποθηκοφυλάκειο Τήλου και Χάλκης.
Επισημαίνουν δε στην ίδια αίτηση ότι στο συμβόλαιο πώλησης του ακινήτου από τον κ. Βαληνάκη γίνεται μνεία σε εγκριτική της δικαιοπραξίας απόφαση της επιτροπής παραμεθορίου (Ν.1892/1992) του Επαρχείου της Κω (!!;;) ενώ υποστηρίζουν ότι ακολούθησε κατάθεση στον ίδιο τόμο του ίδιου συμβολαίου με ίδια ημεροχρονολογία σύνταξης και τον ίδιο αριθμό πρωτοκόλλου της επιτροπής παραμεθορίου της Νομαρχίας Δωδεκανήσου.
Η ανωτέρω επισήμανση μπορεί να μην σημαίνει τίποτα και να αποτελεί μόνο ζήτημα εσφαλμένης καταχώρησης, πλην όμως δίνει το στίγμα των προθέσεων των αντίδικων του Υφυπουργού.
Η πλευρά Βαρδουλάκη επέλεξε να μην σχολιάσει τους ισχυρισμούς επισημαίνοντας ότι δεν θέλει να εμπλακεί σε δημόσια αντιπαράθεση για το ζήτημα, το οποίο πρόκειται, όπως δείχνει, να κριθεί ενώπιον των δικαστηρίων.
H υπόθεση σε κάθε περίπτωση μόνο ως σύνθετη και πολύπλοκη μπορεί να χαρακτηριστεί με δεδομένο, μάλιστα, ότι οι 3 Ροδίτες επισημαίνουν ότι περιλαμβάνουν την ιδιοκτησία τους αυτή στο Ε9 που υποβάλλουν και φορολογούνται γι� αυτήν, ενώ ταυτόχρονα σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες το ίδιο ακίνητο περιλαμβάνεται και στη δήλωση του πόθεν έσχες του Υφυπουργού.
Το όλο ζήτημα είχε προσλάβει τον Οκτώβριο του 2007 πανελλήνια διάσταση μετά από άρθρο της εφημερίδας �Το Πρώτο Θέμα� με τίτλο �Ο Υπουργός - καταπατητής της Χάλκης�.
Η εφημερίδα είχε επισημάνει τότε ότι ο Υφυπουργός σκόπευε να αξιοποιήσει τουριστικά το ακίνητο. Εκανε ειδικότερα αναφορά σε τεχνική έκθεση που υπεβλήθη προς έγκριση στο υπουργείο Αιγαίου, τον Μάρτιο του 2004 σύμφωνα με την οποία σε έκταση μικρότερη των 500 τ.μ. ο κ. Βαληνάκης σχεδίαζε την ανέγερση πέντε επιπλωμένων τουριστικών καταλυμάτων, δυναμικότητας 14 κλινών.
Για το έργο υποβλήθηκε αίτηση χρηματοδότησης σε ποσοστό 60% από το Γ� ΚΠΣ (επιδότηση ύψους 343.000 ευρώ), ενώ το υπόλοιπο 40% επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από την εταιρεία ΤΕΚΝΕΤ ΕΠΕ, συμφερόντων της οικογένειας Βαληνάκη, μέτοχοι της οποίας εμφανίζονται η μητέρα του κυρία Βαληνάκη, η σύζυγός του και η αδελφή της. Οταν ανέλαβε η Ν.Δ. την εξουσία, η αίτηση χρηματοδότησης από το Γ� ΚΠΣ αποσύρθηκε.
Οι κ.κ. Θ. Σταυλάς, Ευστάθιος Μαρτέν και Σωκράτης Πρεσβύρης, κάτοικοι Ρόδου, δεν προχώρησαν σε υποβολή αναγνωριστικής της κυριότητας του ακινήτου ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους κ. Κ. Καζουλάκη, διότι θεώρησαν ότι η νομή και κατοχή τους σ� αυτό ήταν δεδομένη μετά και την μεταγραφή στον οικείο τόμο του υποθηκοφυλακείου Τήλου και Χάλκης της από 420/1997 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου με την οποία δημοσιεύθηκε η κληρονομιά της αποθανούσας δικαιοπάροχου τους Χαζίνας Μαρτέν.
Θεωρούν συγκεκριμένα ότι αν η ιδιοκτησία τους αμφισβητείται από τον Υφυπουργό τότε εκείνος όφειλε να υποβάλει αναγνωριστική αγωγή για να διεκδικήσει το ακίνητο.
Ο κ. Πρεσβύρης δήλωσε στη �δ� ότι μόλις πριν από ένα μήνα πληροφορήθηκε από συγγενείς του στη Χάλκη ότι το ακίνητο άλλαξε χέρια επισημαίνοντας ότι ανήκει στον ίδιο και στους κ.κ. Σταυλά και Μαρτέν.
Τις θέσεις τους περί ιδιοκτησίας του ακινήτου είχαν μάλιστα εκφράσει με τις προτάσεις τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου και του Εφετείου Δωδεκανήσου στα πλαίσια της ένδικης διαφοράς τους με τον Υφυπουργό μετά την αξίωση του τελευταίου για ουσιαστικές και ηθικές βλάβες που υποστήριξε ότι υπέστη από καταστροφή περίφραξης που τοποθέτησε σ� αυτό.
Με την υπ� αριθμ 2345/2006 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου απορρίφθηκε κατ� ουσίαν η αγωγή που υπέβαλε εις βάρος τους, ο κ. Βαληνάκης.
Ο κ. Βαληνάκης με την του αγωγή του εξέθεσε ότι οι 3 κάτοικοι Ρόδου, την 15.06.2002, ενεργώντας από κοινού κατέστρεψαν την περίφραξη με σιδηροπάσσαλους, μήκους 246 μέτρων, ενός ακινήτου του, που βρίσκεται στην περιοχή �Mαύρη Θάλασσα� στη Xάλκη.
Οτι, με βάση το από 22/04/2002 Π.Δ., το οποίο ισχύει από την 08.05.2002 θα υποχρεωθεί πλέον να περιφράξει την ως άνω ιδιοκτησία του με πετρόχτιστη περίφραξη, η οποία θα αποτελείται από τρεις επιμέρους περιφράξεις, συνολικού κόστους 20.000 ευρώ και να καταβάλλει το ποσό των 586,5 ευρώ για την μεταφορά των υλικών, που θα χρειαστούν, για την κατασκευή της ως άνω περίφραξης.
Με βάση το παραπάνω ιστορικό, ο κ. Βαληνάκης ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον, να του καταβάλλουν, ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της θετικής του ζημίας το ποσό των 20.586,5 ευρώ και ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, το ποσό των 10.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής, να απαγγελθεί κατά των εναγομένων προσωπική κράτηση μέχρι 12 μήνες, ως μέσο εκτέλεσης της απόφασης που θα εκδοθεί και να καταδικαστούν οι εναγόμενοι στα δικαστικά έξοδα.
Τόσο το Μονομελές Πρωτοδικείο όσο και το Εφετείο έκριναν ότι όσον αφορά το κονδύλιο των 20.586,5 ευρώ, το οποίο αιτείται ο κ. Βαληνάκης, ως θετική του ζημία, για την κατασκευή της πετρόχτιστης περίφραξης, είναι μη νόμιμο και πρέπει να απορριφθεί καθώς η ζημία του αυτή, η οποία συνίσταται στην αντικατάσταση της καταστραφείσας περίφραξης με νέα (πετρόχτιστη), δεν συνδέεται με πρόσφορο αιτιώδη σύνδεσμο με τη ζημιογόνα συμπεριφορά των εναγομένων, αλλά πηγάζει αποκλειστικά από άλλη αιτία, η οποία εν προκειμένω είναι οι νέες πολεοδομικές διατάξεις που ισχύουν στη νήσο Xάλκη και καθιερώνουν υποχρέωσή του να κατασκευάσει περίφραξη συγκεκριμένου τύπου.
Περαιτέρω, όσον αφορά τη θετική ζημία του, η οποία προκλήθηκε από την καταστροφή της αρχικής περίφραξης του ακινήτου του, μήκους 246 μέτρων, η αγωγή κρίθηκε αόριστη, καθώς δεν αναφέρονται τα στοιχεία εκείνα που προσδιορίζουν τη ζημία του αυτή, ήτοι το ύψος, τον αριθμό και την αξία της περίφραξης με τους σιδηροπασσάλους ανά μέτρο.
Ακολούθως, ως αόριστη απορρίφθηκε και η αξίωσή του για χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, εφόσον η τελευταία συναρτάται και από την έκταση της ζημίας που έχει επέλθει στον ζημιωθέντα, η οποία δεν προσδιορίσθηκε.
Η ιδιοκτησία του ακινήτου που αποτελεί �μήλον της έριδος� μεταξύ των αντιδίκων ωστόσο δεν έχει ακόμη κριθεί�
Στις προτάσεις τους στα πλαίσια της ως άνω ένδικης διαφοράς οι 3 Ροδίτες εξέθεσαν μεταξύ άλλων τα εξής:
«Από κληρονομιά της κατά το έτος 1987 αποβιώσασας Χαζίνας χήρας Ευσταθίου Μαρτέν, το γένος Ιωάννου Βαρσαμή, πεθεράς του πρώτου από εμάς (Στεργουλιάς συζ. Συμεών Κουνελέ, το γένος Ευσταθίου Μαρτέν), γιαγιάς του δευτέρου από εμάς και μητέρας της συζύγου του τρίτου από εμάς (Σταματίας συζ. Σωκράτη Πρεσβύρη το γένος Ευσταθίου Μαρτέν) και δυνάμει της υπ� αριθμ. 420/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία έχει νομίμως μεταγραφεί στο υποθηκοφυλάκειο του Δήμου Χάλκης, τυγχάνουν ο δεύτερος από εμάς � ως υιός του προαπoβιώσαντος πατρός μου Ηλία Μαρτέν και εγγονός της αποβιωσάσης γιαγιάς μου, η πεθερά του πρώτου από εμάς, η σύζυγος του τρίτου από εμάς και άλλοι πέντε που αναφέρονται στην παραπάνω απόφαση, μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι σε όλη την κληρονομική της περιουσία, κατά ποσοστό 3/18 τα παιδιά της αποβιωσάσης και κατά ποσοστό 1/18 τα εγγόνια αυτής. Στην κληρονομική περιουσία της δικαιοπαρόχου μας Χαζίνας χας Ευσταθίου Μαρτέν, συμπεριλαμβάνεται μια εδαφική συνολική έκταση μέτρων τετραγωνικών 11.717, που βρίσκεται στη θέση �ΦΤΕΝΑΓΙΑ� πρώην �ΒΟΥΒΑΛΛΗ� της νήσου Χάλκης, μεταξύ της οικίας ΒΟΥΒΑΛΗ και ΓΙΑΓΚΟΥ ΒΑΛΙΝΑΚΗ, τα οποία μετά την διαμόρφωση δημοτικού δρόμου η παραπάνω έκταση χωρίσθηκε σε τέσσερα επιμέρους τμήματα.
Η προπεριγραφόμενη εδαφική έκταση περιήλθε στην δικαιοπάροχό μας Χαζίνα χα Εσταθίου Μαρτέν με το υπ' αριθ. 117/19-4-1921 προικοσύμφωνο, το οποίο είναι επικυρωμένο από τον αρχιερατικό επίτροπο Χάλκης και είναι κατατεθειμένο στο Υποθηκοφυλάκειο Χάλκης.
Από της συστάσεως της προίκας αυτής, επί του παραπάνω ακινήτου, από τον Ιωάννη Βαλσαμή, πατέρα της δικαιοπαρόχου μας, προς τον Ευστάθιο Μαρτέν σύζυγο της δικαιοπαρόχου μας, πατέρα και παππού μας, η κληρονομουμένη κυρία του ακινήτου, ενέμετο και κατείχε αυτό μέχρι του κατά το έτος 1987 θανάτου της, ασκούσα επ�αυτού όλες τις πράξεις νομής και κατοχής που προσιδιάζουν στη φύση αυτού και δη κατοικούσε στην υπάρχουσα σ� αυτό οικία, καλλιεργούσε αυτό με δημητριακά στην αρχή και αργότερα, μετά την εγκατάστασή της στη Ρόδο, επισκέπτετο και φρόντιζε αυτό, χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από κανένα. Μετά τον θάνατο της δικαιοπαρόχου μας, δηλαδή από το έτος 1987 και συνεχώς μέχρι σήμερα, διαδεχθήκαμε εμείς αυτή λόγω κληρονομιάς στο παραπάνω ακίνητο, σύμφωνα και με την με αριθμό 26.029 αποδοχή κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Ρόδου Δημήτρη Γιώρτσου νόμιμα μεταγραμμένη στα βιβλία του Κτηματολογίου-Υποθηκοφυλακείου Χάλκης στον Τόμο 29 αυξ. Αριθμ. 8, την οποία άλλωστε και επικαλούμαστε, ασκούντες σ� αυτό όλες τις πράξεις νομής και κατοχής που ασκούσε και αυτή και δη κατά συχνά διαστήματα πηγαίναμε εκ περιτροπής από τη Ρόδο στη Χάλκη, επισκεπτόμενοι και φροντίζοντας το ακίνητό μας αυτό, επιτρέποντας στον Δήμο Χάλκης και σε βοσκούς να περιφράξουν τμήμα αυτού με συρματόπλεγμα, για να μην εισέρχονται στον οικισμό τα ελευθέρας βοσκής στη Χάλκη πρόβατα, δημιουργώντας προβλήματα και τμήμα αυτού μετά τον διαχωρισμό δια της διαμορφούμενης δημοτικής οδού από εμάς με συρματόπλεγμα και πάλι, χωρίς ποτέ να μας ενοχλήσει κανένας, θεωρούντες αυτό αποκλειστικώς δικό μας.
Οσες δε φορές επιχειρήθηκε να καταληφθεί τμήμα αυτού από επίδοξους καταπατητές, αφού μας ενημέρωναν οι συγγενείς μας από το νησί, επεμβαίναμε άμεσα και δυναμικά παίρνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα προς αποτροπή και εκδίωξη αυτών».
Σχολιάζοντας παραπέρα τους τίτλους ιδιοκτησίας του κ. Βαληνάκη οι 3 κάτοικοι Ρόδου υποστήριξαν τα εξής:
«Στην με αριθμό 5799/1994 Πράξη δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολέττας Γυφτοπούλου αρχικά γίνεται αποδοχή μίας ΜΟΝΟ ΟΙΚΙΑΣ. Στην συνέχεια με συμπληρωματική πράξη προστίθεται ένα οικόπεδο 600 τ.μ. και ένα άλλο 100 τ.μ., συνεχόμενο του προηγουμένου το οποίο απεσπάσθη από τη διάνοιξη Κοινοτικής Οδού, τα οποία και διορθώνουν σε 487,62 τ.μ. το πρώτο και σε 500 τ.μ. το έτερο μετά από ορθότερη και ακριβέστερη καταμέτρηση !!!!! και στην συνέχεια με ετέρα πράξη και με προσεκτικότερη!!! καταμέτρηση το πρώτο γίνεται 433,78, το δεύτερο 53, 84 και το τρίτο 501,26!!! Ομως ως τίτλο κτήσης του δικαιοπαρόχου τους αναφέρουν επί λέξη: τα παραπάνω ακίνητα είχαν περιέλθει στον κληρονομουμένο εξ άτυπου δωρεάς συσταθείσης το έτος 1960, από τη μητέρα τους Πολυξένη χήρα Ιωάννη Βαληνάκη, το γένος Κωνσταντίνου Κουφάκη. Από πουθενά δεν προκύπτει, τίτλος ιδιοκτησίας υπέρ της δικαιοπαρόχου τους, όπως συγκεκριμένο προικοσύμφωνο, κληρονομικό δικαίωμα, τίτλος αγοράς κ.λπ. τα οποία αυστηρότατα και τυπικότατα ετηρούντο κατά τον προβλεπόμενο τύπο (π.χ. αρχιερατικά έγγραφα κατά τον βυζαντινορωμαικίο δίκαιο) στη νήσο Χάλκη, η οποία ως γνωστό μέχρι τον πόλεμο 1940 είχε μεγάλη οικονομική ακμή, ιδία από σπογγαλιεία και το εμπόριο, ώστε λόγω της μεγάλης αξίας που είχαν τα ακίνητα, σχολαστικώς ετηρούντο οι προβλεπόμενοι τύποι που εξασφάλιζαν, κατοχύρωναν και απεδείκνυαν ασφαλώς του τίτλους ιδιοκτησίας.
Συνεπώς κάθε επίκληση τίτλου ιδιοκτησίας της απώτερης δικαιοπαρόχου του αντιδίκου, θεμελιούμενη σε απλές δηλώσεις άτυπης δωρεάς ευτελίζει τον συνταγματικώς κατοχυρωμένο και προστατευόμενο θεσμό της ιδιοκτησίας με βάση παλαιά και αναμφισβήτητα έγγραφα πλήρους αποδείξεως θρησκευτικών αρχών, κατά τις αρχές του Βυζαντινορρωμαικού Δικαίου».
