Ερώτηση
Προς Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Θέμα: «Τράπεζες φύλαξης βλαστοκυττάρων».
Σήμερα λειτουργούν στη Ελλάδα, σε μία χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, περίπου 15 ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης βλαστοκυττάρων, οι οποίες συνεργάζονται αποκλειστικά με ιδιωτικά μαιευτήρια, την στιγμή που σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν ξεπερνούν τις 25.
Οι τράπεζες αυτές προωθούν στους γονείς την ιδέα της διαφύλαξης βλαστοκυττάρων –ο σωστός όρος είναι στελεχιαία κύτταρα ή αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα– συλλέγοντας κατά τον τοκετό αίμα ομφαλίου λώρου, προκειμένου να αντιμετωπίσουν στο μέλλον πιθανά σοβαρά προβλήματα υγείας των παιδιών τους, όπως π.χ. η λευχαιμία. Για την διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και φύλαξης, οι γονείς πληρώνουν περί τα 2.000 ευρώ, τα μισά των οποίων, μάλιστα, αποτελούν αμοιβές μεσαζόντων.
Στην πραγματικότητα, όμως, από ιατρική άποψη, αποκλείεται εντελώς η χρήση αυτών των κυττάρων για τα παιδιά στα οποία «ανήκουν», σε κάθε περίπτωση κακοήθους αιματολογικής νόσου, όπως η λευχαιμία.
Η αυτόλογη, όπως λέγεται, μεταμόσχευση είναι άχρηστη, επειδή και τα κύτταρα που έχουν φυλαχτεί θα εξελιχθούν αργότερα σε λευχαιμικά. Επομένως, το άρρωστο παιδί δεν θα ωφεληθεί ποτέ από τα δικά του κύτταρα, που φυλάσσονται κάπου κατεψυγμένα. Θα χρειαστεί, προκειμένου να θεραπευτεί, κύτταρα από άλλο παιδί.
Επιπροσθέτως, οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με τον έλεγχο ιστοσυμβατότητας των κυττάρων που φυλάσσουν. Έτσι, όμως, δεν συμμετέχουν στο διεθνές δίκτυο αναζήτησης καταλλήλου μοσχεύματος για όλους netcord.
Συνεπώς, στην πράξη, αυτό που κάνουν οι ιδιωτικές τράπεζες είναι να βλάπτουν την δημόσια υγεία, καθώς ανασύρουν τα κύτταρα που συλλέγουν από την παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει το έργο της ανεύρεσης συμβατών μοσχευμάτων.
Επίσης οι ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης ομφαλικών κυττάρων δεν έχουν άδεια νομίμου λειτουργίας, γιατί ο νόμος του 1999 περί μεταμοσχεύσεων είναι κατηγορηματικός και προβλέπει ότι τράπεζες ιστών προς μεταμόσχευση ιδρύονται σε νοσοκομεία Δημοσίου Δικαίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, αλλά μη κερδοσκοπικά, όπως για παράδειγμα το «Παπαγεωργίου» στη Θεσσαλονίκη. Ο νόμος αναφέρει, επίσης, ονομαστικά το Ιατρο-Βιο-Τεχνολιγικό Ινστιτούτο της Ακαδημίας Αθηνών, όπου εκεί υπάρχει και η μοναδική δημόσια Τράπεζα, και το Δημόκριτο.
Συνεπώς, επειδή οι ιδιωτικές τράπεζες λειτουργούν χωρίς όρους και προϋποθέσεις, τα μοσχεύματα που έχουν ήδη συγκεντρωθεί, δεν ξέρουμε και αν είναι βιώσιμα. Γι΄ αυτό και οι έλληνες μεταμοσχευτές έχουν αποφασίσει ότι δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν, στην σπάνια περίπτωση που ενδεχομένως θα χρειαζόταν να γίνει κάτι τέτοιο, αφού δεν γνωρίζουν αν είναι βιώσιμα, ώστε να εμφυτευτούν για να δώσουν καινούργιο αίμα.
Συνεπώς, ερωτάται ο αξιότιμος κ. Υπουργός:
1. Γιατί το κράτος επιτρέπει στις ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης ομφαλικών κυττάρων να λειτουργούν παράνομα;
2. Γιατί ο πολίτης γονέας μένει ανενημέρωτος αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών αυτών και την όποια ωφελιμότητα των βλαστοκυττάρων, μέσα όμως από τις σωστές και νόμιμες διαδικασίες;
3. Γιατί η Ελληνική Πολιτεία δεν δημιουργεί ένα δίκτυο Δημοσίων Τραπεζών φύλαξης ομφαλικών κυττάρων;
