Δόγμα Παυλόπουλου.
Εισάγεται στην πολιτική σκηνή της χώρας το δόγμα Παυλόπουλου περί Ελληνικής Αστυνομίας. Τι λέει το δόγμα αυτό; Ότι όσα περισσότερα ραπανάκια, όσα περισσότερα αχλάδια, όσα περισσότερα μήλα φάει η Ελληνική Αστυνομία, τόσο περισσότερο θα ανέβει το κύρος της.
Αντίθετα ο ΛΑ.Ο.Σ. θέλει μια Αστυνομία, η οποία θα επιτελεί το καθήκον της και θα έχει μηχανισμούς αυτοπροστασίας του κύρους της. Έτσι ελληνικός λαός θα αποκτήσει μια κουλτούρα ασφαλείας.
Για το θέμα της ενοποίησης.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. θεωρεί ότι το νομοσχέδιο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Θα πρέπει όμως να δοθεί μια ξεκάθαρη απάντηση. Θα δημιουργήσουμε μια χοάνη, μέσα στην οποία θα ρίξουμε τους συνοριακούς ή τους ειδικούς φρουρούς και έτσι θα χάσουν την ιδιαίτερη λειτουργία που επιτελούν; Με άλλα λόγια, θα διατηρήσουν τα Σώματα αυτά το έργο, την αποστολή, τη λειτουργία που επιτελούν;
«Διότι αν είναι να πολλαπλασιάσουμε τον αριθμό των αστυνομικών γενικών καθηκόντων, πράγμα που εμείς δεν δεχόμαστε και ως αρχή, τότε θεωρώ ότι κάνουμε ένα μεγάλο λάθος. Εάν ενσωματώνουμε τους ανθρώπους αυτούς στην Ελληνική Αστυνομία, αποδεχόμενοι το έργο που τόσα χρόνια έχουν προσφέρει, αποδεχόμενοι την αποτελεσματικότητά τους, διατηρώντας το ρόλο, τη λειτουργία και το καθεστώς που έχουν, τότε πράττετε πάρα πολύ καλά. Άρα, θα πρέπει αυτό να το εξηγήσετε με κάθε σαφήνεια και καθαρότητα».
Οι τέσσερις πληγές της Ελληνικής Αστυνομίας.
1. Υδροκεφαλισμός. Τα πάντα, εκπορεύονται από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, σε μια μίξη επιχειρησιακής και επιτελικής δράσης.
Ο ΛΑ.Ο.Σ έχει ξεκάθαρη πρόταση. Θα πρέπει να προχωρήσει μία διαδικασία επιτελικής αποκέντρωσης, δηλαδή θα πρέπει να δημιουργηθούν περιφερειακά στρατηγεία, διατηρουμένου του συντονιστικού ρόλου που θα έχει το κεντρικό αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ.
2. Κυβερνητικός εναγκαλισμός. Ο ομφάλιος λώρος, που συνδέει την εκάστοτε κυβέρνηση και την Ελληνική Αστυνομία, θα πρέπει επιτέλους να σπάσει. Θα πρέπει η Ελληνική Αστυνομία να θεωρείται ένας οργανισμός, μία υπηρεσία της πολιτείας αντί να είναι το μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης.
3. Πολυδιάσπαση. Θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια αναδιάταξη των δυνάμεων η οποία θα αποδώσει επιπρόσθετο προσωπικό με άμεσες ωφέλιμες συνέπειες στην καθημερινότητα του πολίτη. Τα πολλά και διάσπαρτα αστυνομικά τμήματα απαιτούν για τη λειτουργία τους ευάριθμο προσωπικό το ποίο αφαιρείται από την προστασία των πολιτών.
4. Στελεχική πολιτική. Δεν υπάρχει στρατηγική διαχείρισης των ανθρωπίνων πόρων. Με τις ετήσιες κρίσεις αλλάζει η Αστυνομία, κατά τρόπο που δεν ακολουθεί ούτε ένα σχέδιο ούτε μία λογική. Άρα, λοιπόν, κάνουμε ένα διαρκές ανακάτεμα της ηγετικής τράπουλας της Αστυνομίας, χωρίς λογική, χωρίς σχέδιο, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε «ημέτερους».
